Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εκλογές 6 Μαΐου 2012: Γιατί ΚΚΕ;

Σήμερα νοιώθουμε περισσότερο πεισμένοι από ποτέ για την πολιτική μας επιλογή να στηρίξουμε το ΚΚΕ με τη ψήφο μας και σε αυτή την εκλογική μάχη.

Γιατί ΚΚΕ;


Γιατί επιλέγουμε να μην φοβηθούμε, να μην τρομοκρατηθούμε και να μην υποκύψουμε στους εκβιασμούς ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, ντόπιων και διεθνών εκπροσώπων της άρχουσας τάξης, εχόντων και κατεχόντων, καναλαρχών και άλλων "διαμορφωτών” της κοινής γνώμης…

Γιατί εξοργιζόμαστε από το θράσσος τους να μας ζητάν και τα ρέστα, ότι δήθεν μας "έσωσαν” και πρέπει να τους επιβραβεύσουμε κιόλας πολιτικά επανεκλέγοντάς τους στην εξουσία.

Γιατί αηδιάζουμε με τις υποκριτικές συγνώμες.

Γιατί ξέρουμε ότι τα χειρότερα δεν ήρθαν ακόμα, αλλά μας τα έχουν στη γωνία (κάτι που το ξέρουμε ήδη και το έχουν παραδεχθεί και οι ίδιοι).

Γιατί γνωρίζουμε ότι για το ΚΚΕ οι εκλογές δεν είναι αυτοσκοπός (όπως σε όλα τα άλλα κόμμματα), αλλά απλά άλλο ένα μέσο πολιτικής μάχης.

Γιατί το ΚΚΕ δεν σκορπίζει αυταπάτες περί εύκολων λύσεων, μαγικών αριστερών, αντιμνημονιακών κυβερνήσεων, κλπ κλπ. Το ΚΚΕ δεν είναι κόμμα της ατάκας, των τηλεπαραθύρων.

Γιατί ξέρουμε ότι ανεξαρτήτως από το αν το ψηφίζαμε ή όχι, το ΚΚΕ θα είναι από την επόμενη κιόλας μέρα στους δρόμους, στους χώρους δουλειάς, οργανώνοντας την αντίσταση του κόσμου στα χειρότερα που μας ετοιμάζουν.

Γιατί κάποια στιγμή επιτέλους τον πλούτο θα πρέπει να τον απολαμβάνουν αυτοί που τον παράγουν.

Γιατί δεν πιστεύουμε απλά στην αντίδραση, αλλα στην αντίσταση.

Για αυτούς, λοιπόν, και για άλλους τόσους και ακόμη περισσότερους λόγους,

αγωνιστικά, μαχητικά, κόκκινα…ΚΚΕ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Σάββας Κωφίδης: «Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής, δεν έγινα ο ίδιος τέρας»

Μια διαφορετική συνέντευξη, με έναν από τους σημαντικότερους πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο οποίος έχει ριζωθεί στις ψυχές και στις καρδιές εγχώριων φιλάθλων, κι όχι μόνο…  Ο Σάββας Κωφίδης, μεταξύ άλλων, μιλά για την αγαπημένη του μεταλλική σκηνή, τον πολιτισμό,αλλά και για τα καλά και τα… άρρωστα του ποδοσφαίρου… Επιπρόσθετα, συνθέτει και… κατεβάζει «ενδεκάδες» στο πιο ονειρικό παιχνίδι… Όλοι στις θέσεις σας, αρχίζει το «ματς»! -Σάββα, είσαι διαχρονικά μία από τις πιο… βαριές φανέλες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την πολυετή και σπουδαία επαγγελματική σου πορεία / καριέρα, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, τι σε κάνει υπερήφανο και τι αντίστροφα σε απογοητεύει από το «βασιλιά» των σπορ, στη χώρα μας και παγκοσμίως; Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που προσφέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία δύσκολα συναντάς σε άλλα αθλήματα. Η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός που πηγάζει μέσα από το ποδόσφαιρο είναι πράγματα για τα οποία μπορεί να νοιώθω περήφανος, αλλά για τον μικροαστισμό κ…

Κωστουλάκης Κωνσταντίνος (Λευκός Αρκάδιος)

ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΛΕΥΚΟΣ (1905-1983)
Ο Αρκάδιος Λευκός (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Κωστουλάκης) γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ως δημόσιος υπάλληλος σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, τη Θεσσαλονίκη και τέλος στην Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του.
Την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1932 με τη δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Εστία της νουβέλας "Σε πόλεμο με τον εαυτό μου", η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κριτικούς.
Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματος Κρίσις… στη Θεσσαλονίκη (1934) και τρία ακόμη μυθιστορήματα με μεγάλα χρονικά διαστήματα ανάμεσά τους, ως το 1971 οπότε τιμήθηκε με το δεύτερο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το έργο του "Συλλογή από μαχαίρια", βράβευση η οποία προκάλεσε την οργισμένη αντίδρασή του.

Στο χώρο των λογοτεχνικών περιοδικών της εποχής οι εμφανίσεις του Λευκού σπανίζουν - κάποιες δημοσ…