Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τον συνεπιβάτη δεν τον είδα ποτέ..Ηταν ο Χριστόφορος Μαρίνος.

Αλλά σήμερα πρέπει να γράψω για την πρώτη μου επαφή με την τρομοκρατική βία στην Ελλάδα. 
Ενα καλοκαίρι λοιπόν πριν από χρόνια έκανα διακοπές στα ελληνικά νησιά, καταλήγοντας στην όμορφη Ιο. Για την επιστροφή μου στον Πειραιά επιβιβάστηκα στο πλοίο «Πήγασος» - που είναι κατά τύχην και το όνομα του αγαπημένου μου μπαρ στην Ιο.

                  Τι αλλόκοτο ταξίδι!        
Πρώτα πρώτα κράτησε 11 ολόκληρες ώρες, σαν πτήση από την Καλιφόρνια.
 Περίπου διπλάσια από το κανονικό. Λες και το πλοίο καθυστερούσε - είχε πάρει μια μυστηριώδη εντολή να καθυστερήσει - όσο είναι δυνατόν. 
Μέχρι να καταστρωθούν κάποια ερεβώδη σχέδια - να αναθεωρηθούν ίσως λόγω κάποιας απρόβλεπτης παρουσίας στη σκηνή του σχεδιαζόμενου εγκλήματος.

Στις καμπίνες της πρώτης θέσης, η μουσική ήταν στη διαπασών (καμία σχέση με το εναλλακτικό ροκ, όλο πάθος και φρεσκάδα, του άλλου «Πήγασου»...) και οι καμαρότοι, νευρικοί, δήλωναν ανίκανοι να τη χαμηλώσουν.

Και οι συνεπιβάτες! Στο σαλόνι της πρώτης θέσης καθόταν η κυρία Σημίτη, επιστρέφοντας από τη Σίφνο. Πρόσφυγας μάλλον κι αυτή από τη βάρβαρη και ακατανόητα επίμονη μουσική στις καμπίνες. 
Η σύζυγος του τότε φρέσκου Πρωθυπουργού. Ενός πολιτικού που ανέδινε - τότε - μια τέτοια αξιοπρέπεια και ικανότητα που απειλούσε να κλονίσει ακόμη και τους ορκισμένους κυνικούς σαν κι εμένα. Να μας κάνει να ελπίζουμε - ίσως, και γιατί όχι; - σε μια καινούργια αρχή, σε ένα κράτος πραγματικής προόδου, Δημοκρατίας. Δικαίου.

Τον συνεπιβάτη που ήταν ο πραγματικός πρωταγωνιστής του παράξενου δράματος δεν τον είδα ποτέ. Εμεινε κλεισμένος στην καμπίνα 53. Σαν να φοβόταν για τη ζωή του. Η μουσική να του σπάει τα νεύρα. Ηταν ο Χριστόφορος Μαρίνος...

Τότε δεν ήξερα τίποτα γι' αυτόν, αμφιβάλλω αν είχα ακούσει καν το όνομά του - ακόμη και τώρα ελάχιστα ξέρω. Φοιτητής στην Πάτρα. Αναρχικός. Μαζί με τον Πρέκα στο μπαλκόνι - εκεί τη γλίτωσε και δεν δολοφονήθηκε. 
Το κράτος τον ρίχνει επανειλημμένα στη φυλακή, αλλά η Δικαιοσύνη τον αθωώνει. Κατηγορείτο εκείνη την εποχή - φαίνεται πάλι χωρίς αποδείξεις - για μια νυχτερινή επίθεση στα κεντρικά γραφεία του ΠαΣοΚ, για τον τραυματισμό ενός αστυνομικού.

Ποιοι τον παρακολουθούσαν; Ποιοι τον απειλούσαν; Ποιος, παρακολουθώντας, ανήμπορος, τους τρομοκράτες να αλωνίζουν τη χώρα για 20 χρόνια, έχασε τελικά την ψυχραιμία του; Ή ποιος αποφάσισε να τιμωρήσει παραδειγματικά το τσογλάνι που τόλμησε να τραυματίσει αστυνομικό, να τα βάλει με το κόμμα; (Ή, να το ρωτήσουμε κι αυτό, μήπως το παλικάρι έσπασε πράγματι από την καταδίωξη, όπως είπαν μετά οι αρχές;)

Ο Χριστόφορος Μαρίνος, 29 ετών, θέλησε να φύγει μακριά, σ' ένα νησί. Αλλά το πεπρωμένο του τον ακολούθησε στον «Πήγασο». Και μέσα στο πλοίο, όταν αυτό γύρισε τελικά στον Πειραιά, έχασε τη ζωή του. Ηταν 23 Ιουλίου 1996. Πριν από έξι χρόνια ακριβώς.

 * Ο κ. Χρίστος Παπαδημητρίου είναι καθηγητής του Τμήματος Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ.                                                                                                                                         

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης»

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης». Το βιβλίο έχει γράψει ο Γιώργος Πολ Παπαδάκης και αναφέρεται στην ζωή και την πορεία του σπουδαίου ποδοσφαιριστή που υπήρξε εξέχων εκπρόσωπος του Πελοποννησιακού ποδοσφαίρου αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες όλων των εποχών. 
«Ο Δαβουρλής πραγματικά πρέπει να ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα» λέει ο συγγραφέας στην συνέντευξη που έδωσε με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου.

Διαβάστε την συνέντευξη του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη:
ΕΡ. Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε με τον ποδοσφαιριστή Κώστα Δαβουρλή;
ΑΠ. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει να βρει τα γκολ από φάουλ που σημείωσε ο Δαβουρλής στη Β΄ Εθνική. Ήθελα να τα αθροίσω με τα 22 που πέτυχε στην Α΄ για να δω το συνολικό ρεκόρ του ποδοσφαιριστή. Άρχισα να ψάχνω στο ελεύθερο τότε αρχείο της «Αθλητικής ηχούς» (για «χαλάρωση» από τι άλλες συγγραφικές μου δραστηριότητες) ένα – ένα τα ματ…

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Σάββας Κωφίδης: «Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής, δεν έγινα ο ίδιος τέρας»

Μια διαφορετική συνέντευξη, με έναν από τους σημαντικότερους πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο οποίος έχει ριζωθεί στις ψυχές και στις καρδιές εγχώριων φιλάθλων, κι όχι μόνο…  Ο Σάββας Κωφίδης, μεταξύ άλλων, μιλά για την αγαπημένη του μεταλλική σκηνή, τον πολιτισμό,αλλά και για τα καλά και τα… άρρωστα του ποδοσφαίρου… Επιπρόσθετα, συνθέτει και… κατεβάζει «ενδεκάδες» στο πιο ονειρικό παιχνίδι… Όλοι στις θέσεις σας, αρχίζει το «ματς»! -Σάββα, είσαι διαχρονικά μία από τις πιο… βαριές φανέλες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την πολυετή και σπουδαία επαγγελματική σου πορεία / καριέρα, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, τι σε κάνει υπερήφανο και τι αντίστροφα σε απογοητεύει από το «βασιλιά» των σπορ, στη χώρα μας και παγκοσμίως; Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που προσφέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία δύσκολα συναντάς σε άλλα αθλήματα. Η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός που πηγάζει μέσα από το ποδόσφαιρο είναι πράγματα για τα οποία μπορεί να νοιώθω περήφανος, αλλά για τον μικροαστισμό κ…