Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

O ΜΠΡΑΟΥΝ, Ο ΦΙΣΕΡ ΚΙ Ο ΚΡΑΦΤ, ΞΑΝΑΣΜΙΞΑΝ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΦΤΙΑΞΑΝΕ ΤΡΑΣΤ…

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ*

 Μπορεί στη σημερινή συγκυρία τα ονόματα σε σχέση με τους στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη να είναι διαφορετικά, ωστόσο αυτό που παραμένει ίδιο και απαράλλακτο είναι η δημιουργία των τραστ.
Aegean και Olympic Air επιχειρούν εκ νέου να συγχωνευθούν, παρά την απόρριψη ανάλογου πρόσφατου αιτήματος τους από την Επιτροπή Ανταγωνισμού της ΕΕ, και σίγουρα οι πρόσφατες αλλά και οι προκαθορισμένες εξελίξεις στον τραπεζικό κλάδο τους προσφέρουν επιχειρήματα στην προσπάθεια τους να λάβουν θετική απάντηση αυτήν τη φορά.

Άλλωστε οι κυβερνητικές ευλογίες στη δημιουργία τραπεζικών γιγάντων και η συμμετοχή του κράτους στη συγκρότηση των τραστ (είτε με την ανοχή είτε με την παραγγελία της τρόικα) αποδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η καρτελοποίηση στρατηγικών τομέων της ελληνικής οικονομίας συνιστά στρατηγική επιλογή του εγχώριου και ευρωπαϊκού αστικού μπλοκ και φυσικά των πολιτικών τους εκπροσώπων, στα πλαίσια της οποίας κομβικό ρόλο παίζουν οι ΔΕΚΟ.

Προς επίρρωση του παραπάνω ισχυρισμού αρκεί να δούμε πως το ξεπούλημα της Αγροτικής και η δημιουργία του τραστ Σάλλα, Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη ήταν αυτό που ξεκλείδωσε τη διαδικασία συγχωνεύσεων στον τραπεζικό κλάδο, η οποία όπως όλα δείχνουν θα ολοκληρωθεί με το ξεπούλημα του ΤΤ πιθανότατα στο κοινό σχήμα Εθνικής – Eurobank.

Εν τω μεταξύ μια ματιά στο γεγονός πως αφενός η Olympic Air, που εμπλέκεται εκ νέου σε διαδικασίες συγχώνευσης, αποτελεί συνέχεια της δημόσιας Ολυμπιακής που ξεπουλήθηκε στην προ του μνημονίου εποχή και αφετέρου στο ότι κυβέρνηση και τρόικα δια μέσου του ΤΑΙΠΕΔ έχουν βάλει πωλητήριο σε ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ και άλλες ΔΕΚΟ μαρτυρούν ότι η αξιοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων στα πλαίσια της καρτελοποίησης της ελληνικής οικονομίας έχει και παρελθόν αλλά και μέλλον.

Εστιάζοντας, ωστόσο, σε αυτή καθευατή τη μετάβαση της ελληνικής οικονομίας προς ολιγοπωλιακές καταστάσεις πέφτουμε πάνω σε αυτό που η μαρξιστική θεωρία περιγράφει ως εγγενείς αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Στην προκειμένη περίπτωση η εγγενής αντίφαση έγκειται στο ότι οι ίδιοι οι καπιταλιστές προκρίνουν ως λύση στην κρίση μία μέθοδο που άπαντα τα ρεύματα της φιλελεύθερης οικονομικής σκέψης, από τον Άνταμ Σμιθ και τον Κέυνς μέχρι τη Σχολή του Σικάγο αναγνωρίζουν ως ανεπιθύμητο και παράγοντα στρέβλωσης του ανταγωνισμού , ο οποίος συνιστά λυδία λίθο του καπιταλισμού, τα ολιγοπώλια.

Τόσο οι αγορές (που κατά το Σμιθ και τους νεοφιλελεύθερους της Σχολής του Σικάγο είναι οι μόνες που μπορούν, εφόσον αφεθούν να λειτουργήσουν απρόσκοπτα, να διατηρήσουν το σύστημα σε ισορροπία), όσο και το αστικό κράτος (που κατά τους θιασώτες του Κέυνς μπορεί να διορθώσει τα πράγματα όταν αυτά σε οριακές περιπτώσεις ξεφεύγουν από τον έλεγχο των αγορών) συναινούν σε μία στρατηγική που με βάση τα δικά τους εγχειρίδια και τους δικούς τους νόμους, οδηγεί σε καταστάσεις οι οποίες συνιστούν για το φιλελευθερισμό ότι το λιβάνι για το διάολο. Αν, λοιπόν, έτσι έχουν τα πράγματα το πρώτο και κύριο συμπέρασμα που βγαίνει τόσο για την Αριστερά όσο και για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας είναι ο ουτοπικός και ανεδαφικός χαρακτήρας οποιασδήποτε σκέψης διαχείρισης του υπάρχοντος συστήματος.

Όπερ, σε απλά …πολιτικά, έστι μεθερμηνευόμενον, ότι οι δυνάμεις της Αριστεράς δεν έχουν παρά να παλέψουν με το χρόνο προκειμένου άμεσα να παράξουν τη σύγχρονη εκείνη επιστημονική θεωρία, η οποία θα θέσει τις βάσεις για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της οικονομίας και της κοινωνίας. Προκειμένου, ωστόσο, να τα καταφέρουμε, οφείλουμε όλοι να έχουμε στο μυαλό μας ότι μια τέτοια μετάβαση περνά απαρέγκλιτα μέσα από τη ριζοσπαστικοποίηση των εργαζομένων, της νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων.

Και αυτή η διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης επ’ ουδενί λόγω εξυπηρετείται με ιδεολογικές μονολιθικότες, άλματα στο κενό, ή λογικές καθοδήγησης των οργανωμένων δυνάμεων από το αφηρημένο υποκείμενο που ονομάζεται κοινωνία. Αντίθετα, απαιτεί προσεκτική ανάλυση τόσο της συγκυρίας όσο και του βαθμού ριζοσπαστικότητας της ελληνικής κοινωνίας προκειμένου να εκπονήσουμε μια τακτική που θα απαντά στις σημερινές συνθήκες εξυπηρέτησης του στρατηγικού στόχου της σοσιαλιστικής μετάβασης.  

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Η Τέχνη στα χρόνια της Αντίστασης

Στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα 1941 - 1944 δεν πήραν μέρος μόνον οι ένοπλοι και οι άλλοι αγωνιστές που πλαισίωναν τις αντιστασιακές οργανώσεις, αλλά και ο πνευματικός κόσμος της χώρας.
Λογοτέχνες, θεατρικοί συγγραφείς, συνθέτες, ηθοποιοί, ζωγράφοι, χαράκτες, δημοσιογράφοι.

 Εμπνεόμενοι από τον αγώνα για την ελευθερία και από τα ιδανικά της Αντίστασης,οι πνευματικοί άνθρωποι δημιούργησαν μια νέα λογοτεχνία, ένα νέο θεατρικό λόγο, μια νέα μουσική, επαναστατικά τραγούδια, νέες μορφές εικαστικών τεχνών.
Δημιούργησαν την αντιστασιακή Τέχνη που ξεσήκωνε το λαό κατά των κατακτητών και συγχρόνως απαθανάτιζε τους αγώνες και τις θυσίες του.
Η ελληνική αντιστασιακή Τέχνη πήρε τέτοια έκταση και δύναμη, που δε συναντάται σε καμία άλλη κατεχόμενη χώρα.
Η πολιτιστική έκρηξη, που άρχισε από τις πρώτες μέρες της Κατοχής και κορυφώθηκε το καλοκαίρι του 1944, υπήρξε ένα θαύμα που προοιωνιζόταν ένα λαμπρό μέλλον για το νεοελληνικό πολιτισμό. Δυστυχώς, όμως, η ιμπεριαλιστική επέμβαση, που με ραδιου…

Κωστουλάκης Κωνσταντίνος (Λευκός Αρκάδιος)

ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΛΕΥΚΟΣ (1905-1983)
Ο Αρκάδιος Λευκός (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Κωστουλάκης) γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ως δημόσιος υπάλληλος σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, τη Θεσσαλονίκη και τέλος στην Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του.
Την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1932 με τη δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Εστία της νουβέλας "Σε πόλεμο με τον εαυτό μου", η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κριτικούς.
Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματος Κρίσις… στη Θεσσαλονίκη (1934) και τρία ακόμη μυθιστορήματα με μεγάλα χρονικά διαστήματα ανάμεσά τους, ως το 1971 οπότε τιμήθηκε με το δεύτερο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το έργο του "Συλλογή από μαχαίρια", βράβευση η οποία προκάλεσε την οργισμένη αντίδρασή του.

Στο χώρο των λογοτεχνικών περιοδικών της εποχής οι εμφανίσεις του Λευκού σπανίζουν - κάποιες δημοσ…