Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

O ΜΠΡΑΟΥΝ, Ο ΦΙΣΕΡ ΚΙ Ο ΚΡΑΦΤ, ΞΑΝΑΣΜΙΞΑΝ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΦΤΙΑΞΑΝΕ ΤΡΑΣΤ…

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ*

 Μπορεί στη σημερινή συγκυρία τα ονόματα σε σχέση με τους στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη να είναι διαφορετικά, ωστόσο αυτό που παραμένει ίδιο και απαράλλακτο είναι η δημιουργία των τραστ.
Aegean και Olympic Air επιχειρούν εκ νέου να συγχωνευθούν, παρά την απόρριψη ανάλογου πρόσφατου αιτήματος τους από την Επιτροπή Ανταγωνισμού της ΕΕ, και σίγουρα οι πρόσφατες αλλά και οι προκαθορισμένες εξελίξεις στον τραπεζικό κλάδο τους προσφέρουν επιχειρήματα στην προσπάθεια τους να λάβουν θετική απάντηση αυτήν τη φορά.

Άλλωστε οι κυβερνητικές ευλογίες στη δημιουργία τραπεζικών γιγάντων και η συμμετοχή του κράτους στη συγκρότηση των τραστ (είτε με την ανοχή είτε με την παραγγελία της τρόικα) αποδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η καρτελοποίηση στρατηγικών τομέων της ελληνικής οικονομίας συνιστά στρατηγική επιλογή του εγχώριου και ευρωπαϊκού αστικού μπλοκ και φυσικά των πολιτικών τους εκπροσώπων, στα πλαίσια της οποίας κομβικό ρόλο παίζουν οι ΔΕΚΟ.

Προς επίρρωση του παραπάνω ισχυρισμού αρκεί να δούμε πως το ξεπούλημα της Αγροτικής και η δημιουργία του τραστ Σάλλα, Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη ήταν αυτό που ξεκλείδωσε τη διαδικασία συγχωνεύσεων στον τραπεζικό κλάδο, η οποία όπως όλα δείχνουν θα ολοκληρωθεί με το ξεπούλημα του ΤΤ πιθανότατα στο κοινό σχήμα Εθνικής – Eurobank.

Εν τω μεταξύ μια ματιά στο γεγονός πως αφενός η Olympic Air, που εμπλέκεται εκ νέου σε διαδικασίες συγχώνευσης, αποτελεί συνέχεια της δημόσιας Ολυμπιακής που ξεπουλήθηκε στην προ του μνημονίου εποχή και αφετέρου στο ότι κυβέρνηση και τρόικα δια μέσου του ΤΑΙΠΕΔ έχουν βάλει πωλητήριο σε ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ και άλλες ΔΕΚΟ μαρτυρούν ότι η αξιοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων στα πλαίσια της καρτελοποίησης της ελληνικής οικονομίας έχει και παρελθόν αλλά και μέλλον.

Εστιάζοντας, ωστόσο, σε αυτή καθευατή τη μετάβαση της ελληνικής οικονομίας προς ολιγοπωλιακές καταστάσεις πέφτουμε πάνω σε αυτό που η μαρξιστική θεωρία περιγράφει ως εγγενείς αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Στην προκειμένη περίπτωση η εγγενής αντίφαση έγκειται στο ότι οι ίδιοι οι καπιταλιστές προκρίνουν ως λύση στην κρίση μία μέθοδο που άπαντα τα ρεύματα της φιλελεύθερης οικονομικής σκέψης, από τον Άνταμ Σμιθ και τον Κέυνς μέχρι τη Σχολή του Σικάγο αναγνωρίζουν ως ανεπιθύμητο και παράγοντα στρέβλωσης του ανταγωνισμού , ο οποίος συνιστά λυδία λίθο του καπιταλισμού, τα ολιγοπώλια.

Τόσο οι αγορές (που κατά το Σμιθ και τους νεοφιλελεύθερους της Σχολής του Σικάγο είναι οι μόνες που μπορούν, εφόσον αφεθούν να λειτουργήσουν απρόσκοπτα, να διατηρήσουν το σύστημα σε ισορροπία), όσο και το αστικό κράτος (που κατά τους θιασώτες του Κέυνς μπορεί να διορθώσει τα πράγματα όταν αυτά σε οριακές περιπτώσεις ξεφεύγουν από τον έλεγχο των αγορών) συναινούν σε μία στρατηγική που με βάση τα δικά τους εγχειρίδια και τους δικούς τους νόμους, οδηγεί σε καταστάσεις οι οποίες συνιστούν για το φιλελευθερισμό ότι το λιβάνι για το διάολο. Αν, λοιπόν, έτσι έχουν τα πράγματα το πρώτο και κύριο συμπέρασμα που βγαίνει τόσο για την Αριστερά όσο και για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας είναι ο ουτοπικός και ανεδαφικός χαρακτήρας οποιασδήποτε σκέψης διαχείρισης του υπάρχοντος συστήματος.

Όπερ, σε απλά …πολιτικά, έστι μεθερμηνευόμενον, ότι οι δυνάμεις της Αριστεράς δεν έχουν παρά να παλέψουν με το χρόνο προκειμένου άμεσα να παράξουν τη σύγχρονη εκείνη επιστημονική θεωρία, η οποία θα θέσει τις βάσεις για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της οικονομίας και της κοινωνίας. Προκειμένου, ωστόσο, να τα καταφέρουμε, οφείλουμε όλοι να έχουμε στο μυαλό μας ότι μια τέτοια μετάβαση περνά απαρέγκλιτα μέσα από τη ριζοσπαστικοποίηση των εργαζομένων, της νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων.

Και αυτή η διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης επ’ ουδενί λόγω εξυπηρετείται με ιδεολογικές μονολιθικότες, άλματα στο κενό, ή λογικές καθοδήγησης των οργανωμένων δυνάμεων από το αφηρημένο υποκείμενο που ονομάζεται κοινωνία. Αντίθετα, απαιτεί προσεκτική ανάλυση τόσο της συγκυρίας όσο και του βαθμού ριζοσπαστικότητας της ελληνικής κοινωνίας προκειμένου να εκπονήσουμε μια τακτική που θα απαντά στις σημερινές συνθήκες εξυπηρέτησης του στρατηγικού στόχου της σοσιαλιστικής μετάβασης.  

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης»

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης». Το βιβλίο έχει γράψει ο Γιώργος Πολ Παπαδάκης και αναφέρεται στην ζωή και την πορεία του σπουδαίου ποδοσφαιριστή που υπήρξε εξέχων εκπρόσωπος του Πελοποννησιακού ποδοσφαίρου αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες όλων των εποχών. 
«Ο Δαβουρλής πραγματικά πρέπει να ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα» λέει ο συγγραφέας στην συνέντευξη που έδωσε με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου.

Διαβάστε την συνέντευξη του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη:
ΕΡ. Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε με τον ποδοσφαιριστή Κώστα Δαβουρλή;
ΑΠ. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει να βρει τα γκολ από φάουλ που σημείωσε ο Δαβουρλής στη Β΄ Εθνική. Ήθελα να τα αθροίσω με τα 22 που πέτυχε στην Α΄ για να δω το συνολικό ρεκόρ του ποδοσφαιριστή. Άρχισα να ψάχνω στο ελεύθερο τότε αρχείο της «Αθλητικής ηχούς» (για «χαλάρωση» από τι άλλες συγγραφικές μου δραστηριότητες) ένα – ένα τα ματ…

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Σάββας Κωφίδης: «Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής, δεν έγινα ο ίδιος τέρας»

Μια διαφορετική συνέντευξη, με έναν από τους σημαντικότερους πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο οποίος έχει ριζωθεί στις ψυχές και στις καρδιές εγχώριων φιλάθλων, κι όχι μόνο…  Ο Σάββας Κωφίδης, μεταξύ άλλων, μιλά για την αγαπημένη του μεταλλική σκηνή, τον πολιτισμό,αλλά και για τα καλά και τα… άρρωστα του ποδοσφαίρου… Επιπρόσθετα, συνθέτει και… κατεβάζει «ενδεκάδες» στο πιο ονειρικό παιχνίδι… Όλοι στις θέσεις σας, αρχίζει το «ματς»! -Σάββα, είσαι διαχρονικά μία από τις πιο… βαριές φανέλες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την πολυετή και σπουδαία επαγγελματική σου πορεία / καριέρα, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, τι σε κάνει υπερήφανο και τι αντίστροφα σε απογοητεύει από το «βασιλιά» των σπορ, στη χώρα μας και παγκοσμίως; Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που προσφέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία δύσκολα συναντάς σε άλλα αθλήματα. Η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός που πηγάζει μέσα από το ποδόσφαιρο είναι πράγματα για τα οποία μπορεί να νοιώθω περήφανος, αλλά για τον μικροαστισμό κ…