Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Η Ευρώπη πρόδωσε τα όνειρά μου»

Λίγο πριν συναντήσω τον Άκι Καουρισμάκι στο 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης βγαίνει από την αίθουσα συνεντεύξεων ένας Ευρωπαίος δημοσιογράφος αρκετά προβληματισμένος.
«Είναι αρκετά περίεργος» μας λέει. «Μοιάζει με ήρωα από τις ταινίες του. Οι απαντήσεις του δεν ήταν καθόλου επαγγελματικές…». Μιλώντας με τον Καουρισμάκι λίγο αργότερα, ο οποίος ήταν ντοπαρισμένος από το πρωί με αλκοόλ και νικοτίνη, κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσε.
Ευτυχώς για εμάς υπάρχουν ακόμη δημιουργοί στο σινεμά που είναι «περίεργοι» και λένε «αντιεπαγγελματικά» πράγματα με ουσία και νόημα. 

...γραφει ο
Γιάγκος Αντίοχος 
Η πιο rock’n’roll συνέντευξη που έχω πάρει, ήταν και μια από τις απολαυστικότερες της ζωής μου..

Σου αρέσει η Θεσσαλονίκη; Θα έμενες στην Ελλάδα αν είχες αυτήν τη δυνατότητα;
Περπατήσαμε στην πόλη και μου αρέσει πολύ η Θεσσαλονίκη. Όταν μετακόμισα από την Φιλανδία είχα στο μυαλό μου δυο επιλογές, Η μία ήταν η Πορτογαλία και η άλλη η Ελλάδα. Τελικά επέλεξα την πρώτη.

Αυτό είναι κακό για εμάς.
Θα έλεγα ότι είστε τυχεροί που δεν ήρθα…

Παρότι μετά την πτώση του Τοίχους του Βερολίνου υπήρχε μια διάχυτη αισιοδοξία για το μέλλον της Ευρώπης –την οποία βέβαια εσύ τότε δεν συμμεριζόσουν- βρισκόμαστε σήμερα σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της Ηπείρου.
Τώρα είμαστε χωμένοι στα σκατά. Τίποτα, δεν πήγε λάθος με τον κόσμο. Απλώς υπήρχαν κάποιοι κλέφτες στη μέση. Θα πω αυτό που λένε όλοι πια, ότι το κεφάλαιο σε κάποια φάση ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Και κάποιοι το εκμεταλλεύτηκαν και έκλεψαν όσο περισσότερο μπορούσαν. Την ίδια στιγμή το μόνο που ήθελε ο κόσμος είναι να κάνει την δουλειά του και να πληρώνεται γι’αυτήν. Τίποτα περισσότερο.

Δεν είναι πρόβλημα ότι ο περισσότερος κόσμος παραμένει τόσα χρόνια απλός θεατής των εξελίξεων.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν κάναμε μια επανάσταση όταν έπρεπε. Και θα πρέπει να κάνουμε μια επανάσταση αύριο, μεθαύριο, κάθε μέρα. Δεν γνωρίζουμε ποιος βρίσκεται πίσω από αυτό το σύστημα που μας κυβερνά. Μπορεί να είναι ένας υπολογιστής. Αλλά ο υπολογιστής δεν έχει συναισθήματα. Ούτε τα λεφτά έχουν συναισθήματα.

Η Ήπειρος που γέννησε τη δημοκρατία και γνώρισε τον ουμανισμό μέσα από την γαλλική επανάσταση έχει παραδοθεί πλήρως στις βουλές του νεοφιλελευθερισμού. Δεν το βρίσκεις κάπως οξύμωρο αυτό;
Είναι πολύ περίεργο. Πάντα πίστευα και έλεγα: «Αυτό δεν θα τελειώσει καλά». Από τα 17 μου το λέω αυτό. Γιατί στα υψηλά πατώματα των μεγάλων εταιριών, όπου κανονικά θα έπρεπε να φωλιάζει η βαρεμάρα δεν κατοικεί ανθρώπινη ψυχή. Δεν είναι κανένας εκεί, παρά μόνο ένας υπολογιστής. Πάνω από τον υπολογιστή βέβαια υπάρχει άλλος ένας όροφος όπου βρίσκεται το Κεφάλαιο. Αυτό δεν έχει συναισθήματα, δεν δείχνει οίκτο, χέστηκε για τον άνθρωπο. Και εγώ χέστηκα γι’ αυτό. Γιατί δεν μπορείς να πυροβολήσεις έναν εχθρό που δεν υπάρχει, έναν εχθρό που αποτελείτε μόνο από νούμερα.

Αυτός είναι ο λόγος που κινηματογραφείς ανθρώπους του περιθωρίου, κόσμο που έχει συναισθήματα και καρδιά;
Αυτοί είναι οι άνθρωποι που βλέπω μπροστά μου.

Υπάρχει χώρος για τους μποέμ στη σύγχρονη πραγματικότητα;
Ουδέποτε υπήρξε χώρος για τους μποέμ. Πρέπει να βρίσκονται εκτός συστήματος αλλιώς δεν είναι μποέμ.

Θεωρείς τον εαυτό σου μποέμ;
Όχι… Είμαι επιχειρηματίας.

Και τότε τι πουλάς; Όνειρα;
Πουλάω την αγάπη μου…

Οι άνθρωποι που κινηματογραφείς βρίσκονται στην σκιά της κοινωνίας. Δεν έχει καμία διάθεση να χαρτογραφήσεις στην οθόνη το νέο προλεταριάτο που δουλεύει με κουστούμια στα γραφεία των πολυεθνικών; Δεν σου αρέσουν αυτοί;
Και φυσικά μου αρέσουν. Όλοι μου αρέσουν. Έχω εμμονή με το να αγαπάω όλους τους ανθρώπους. Αλλά δεν θέλω να κάνω ταινίες από αυτούς, θέλω να κάνω ταινίες για αυτούς. Βέβαια, η πραγματικότητα είναι ότι κάνω ταινίες για οποιονδήποτε πληρώνει εισιτήριο.

Θεωρώ ότι στην τελευταία σου ταινία «Το Λιμάνι της Χάβρης» ήσουν περισσότερο αισιόδοξος από ότι στις πρώτες ταινίες σου. Ισχύει αυτό;
To «Λιμάνι της Χάβρης» έχει ακριβώς το ίδιο τέλος με το «Σκιές στο Παράδεισο» που γύρισα στο 1985. Είμαι τόσο αισιόδοξος όσο ήμουν και τότε.

Ποιος είναι δηλαδή ο βαθμός αισιοδοξίας του για το σήμερα; Πιστεύεις ότι μπορούμε να βρούμε διέξοδο από αυτό το χάος που ζούμε;
Τώρα που εκλέχτηκε ο Ομπάμα είμαι αισιόδοξος. Πιστεύω ότι οι Η.Π.Α. δεν θα επιτεθούν στο Ιράν την επόμενη εβδομάδα, αλλά σε τρία χρόνια. Άρα είμαι πολύ αισιόδοξος.

Παρότι αγαπάς την Ευρώπη…
Ποιος σου είπε ότι αγαπάω την Ευρώπη; Μισώ την Ευρώπη γιατί πρόδωσε τα όνειρά μου, τα οποία μετατράπηκαν σε ψευδαισθήσεις. Η Ευρώπη είναι σκατά.

Μένεις εδώ όμως…
Δεν μου αρέσει να πετάω. Είμαι κότα και οι κότες δεν πετάνε.

Σου αρέσει πάντως και η αμερικανική κουλτούρα, όπως το rock’n’roll.
Μου αρέσει η Νότιος Αμερική.

Δεν σου αρέσουν δηλαδή οι Η.Π.Α.;
Δεν μπορείς να με ρωτάς αν μου αρέσει μια χώρα η όχι. Εσύ μιλάς για έθνη και χώρες και εγώ σου μιλάω για ανθρώπους. Μου αρέσει η κουλτούρα και ο κόσμος των Η.Π.Α. και την ίδια στιγμή μισώ το F.B.I. και τα Fast Food.

Σε τι θα αναφέρεται η καινούργια σου ταινία;
Δεν υπάρχει καινούργια ταινία γιατί ακόμη δεν έχει γυριστεί.

πηγή:athinorama.gr

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης»

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης». Το βιβλίο έχει γράψει ο Γιώργος Πολ Παπαδάκης και αναφέρεται στην ζωή και την πορεία του σπουδαίου ποδοσφαιριστή που υπήρξε εξέχων εκπρόσωπος του Πελοποννησιακού ποδοσφαίρου αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες όλων των εποχών. 
«Ο Δαβουρλής πραγματικά πρέπει να ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα» λέει ο συγγραφέας στην συνέντευξη που έδωσε με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου.

Διαβάστε την συνέντευξη του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη:
ΕΡ. Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε με τον ποδοσφαιριστή Κώστα Δαβουρλή;
ΑΠ. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει να βρει τα γκολ από φάουλ που σημείωσε ο Δαβουρλής στη Β΄ Εθνική. Ήθελα να τα αθροίσω με τα 22 που πέτυχε στην Α΄ για να δω το συνολικό ρεκόρ του ποδοσφαιριστή. Άρχισα να ψάχνω στο ελεύθερο τότε αρχείο της «Αθλητικής ηχούς» (για «χαλάρωση» από τι άλλες συγγραφικές μου δραστηριότητες) ένα – ένα τα ματ…

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Σάββας Κωφίδης: «Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής, δεν έγινα ο ίδιος τέρας»

Μια διαφορετική συνέντευξη, με έναν από τους σημαντικότερους πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο οποίος έχει ριζωθεί στις ψυχές και στις καρδιές εγχώριων φιλάθλων, κι όχι μόνο…  Ο Σάββας Κωφίδης, μεταξύ άλλων, μιλά για την αγαπημένη του μεταλλική σκηνή, τον πολιτισμό,αλλά και για τα καλά και τα… άρρωστα του ποδοσφαίρου… Επιπρόσθετα, συνθέτει και… κατεβάζει «ενδεκάδες» στο πιο ονειρικό παιχνίδι… Όλοι στις θέσεις σας, αρχίζει το «ματς»! -Σάββα, είσαι διαχρονικά μία από τις πιο… βαριές φανέλες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την πολυετή και σπουδαία επαγγελματική σου πορεία / καριέρα, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, τι σε κάνει υπερήφανο και τι αντίστροφα σε απογοητεύει από το «βασιλιά» των σπορ, στη χώρα μας και παγκοσμίως; Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που προσφέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία δύσκολα συναντάς σε άλλα αθλήματα. Η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός που πηγάζει μέσα από το ποδόσφαιρο είναι πράγματα για τα οποία μπορεί να νοιώθω περήφανος, αλλά για τον μικροαστισμό κ…