Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Παππού, πες της δασκάλας πως δεν είμαι μετανάστης...»

 Ο εγγονός του είναι Έλληνας. Στο σχολείο όμως τον αντιμετωπίζουν ως ξένο.
Ο ιστορικός Βασίλης Κρεμμυδάς αποφάσισε, έτσι, να θυμίσει την Ιστορία μέσα από ένα... παραμύθι
Πριν από μία δεκαετία όταν ο ισχυρός άνδρας της χειμαζόμενης ελληνικής οικονομίας Γιάννης Στουρνάρας ήταν διοικητής και διευθύνων σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας, ο μαρξιστής ιστορικός Βασίλης Κρεμμυδάς είχε τακτική επαφή μαζί του (και τον εκτίμησε πολύ) για μία σειρά εκδόσεων βασισμένων στα αρχεία της Εμπορικής, όπου αναδεικνυόταν η σχέση της οικονομικής περιπέτειας της σύγχρονης Ελλάδας με την κοινωνική περιπέτεια.

Αυτή τη σχέση υπαινίσσεται και το πιο πρόσφατο βιβλίο του, ο «Θείος από την Αμερική» (Εκδ. Τυπωθήτω), που είναι ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά, αλλά δεν είναι καθόλου αθώο.

Τώρα μάλιστα που με πρωθυπουργική εντολή μελετώνται αλλαγές στον νόμο για την απονομή ελληνικής ιθαγένειας, αυτό το εικονογραφημένο βιβλιαράκι γίνεται πολύ επίκαιρο και πολύ κρίσιμο.

Διότι εδώ ο Κρεμμυδάς χτυπά συναγερμό προς την Πολιτεία και προς την κοινωνία για την ξενοφοβία που φουσκώνει όσο βαθαίνει η οικονομική κρίση. Και φωτίζει τη δαιμονοποίηση των μεταναστών, ακόμη και των γεννημένων στην Ελλάδα, που αρχίζει όχι από τις χρυσαυγίτικες κινητοποιήσεις αλλά ήδη από τα δημοτικά σχολεία.
Οπως τα σχολεία στα οποία φοίτησε ο 12χρονος σήμερα εγγονός του, ο Νάμπα-Αλέξανδρος.
Ο Νάμπα είναι γιος της πρωτότοκης κόρης του ιστορικού, της Μαργαρίτας και του Σαμ από την Μπουρκίνα Φάσο που όταν πήρε το απολυτήριό του ταξίδεψε για να σπουδάσει και να γνωρίσει την Ευρώπη ώσπου τελικά ερωτεύτηκε την Ελλάδα και ρίζωσε αποκτώντας και την ελληνική υπηκοότητα.
Ο σοκολατένιος Νάμπα γεννήθηκε στην Αθήνα, οι γονείς του είναι έλληνες πολίτες, μια μέρα όμως μπήκε στο σπίτι του παππού του ανήσυχος και μπερδεμένος, λέγοντας: «Παππού, η δασκάλα στο σχολείο είπε πως εμείς οι μετανάστες πρέπει να διαβάζουμε περισσότερο!

                      Πες παππού πως δεν είμαι μετανάστης!
Τους βρίζουν όλοι και δεν τους θέλει κανένας!». Ο Βασίλης Κρεμμυδάς του απάντησε πως πριν από έναν αιώνα, όταν υπήρχε και πάλι κρίση, οι μετανάστες ήταν οι Ελληνες, και πήγαν μέχρι την Αμερική για να βρουν δουλειές, και έγιναν Αμερικανοί...
Λέγοντας όμως αυτά, αισθάνθηκε πως έχει χρέος ως ιστορικός να βγει από τα όρια της ακαδημαϊκής κοινότητας και να απευθυνθεί σε όλα τα παιδιά των μεταναστών εξηγώντας τις δυσκολίες της μετανάστευσης, τον αγώνα της ζωής, τη νοσταλγία της παλιάς πατρίδας, την αφομοίωση στη νέα πατρίδα.
Ετσι γεννήθηκε ο «Θείος από την Αμερική» που διδάσκει τη σύγχρονη ιστορία και την κοινωνική ευαισθησία, κλείνοντας το μάτι και στους μεγάλους που ρίχνουν στους μετανάστες την ευθύνη για τα δεινά της χώρας.

Συνέντευξη
Μικέλα Χαρτουλάρη


 Μόνο που εδώ ο Νάμπα λέγεται Ηριδανός και ο παππούς του, Αχιλλέας. Με αυτή την αφορμή «ΤΑ ΝΕΑ» έκαναν μια συζήτηση με τον Βασίλη Κρεμμυδά.
Τι έγινε στο σχολείο του Νάμπα, κύριε Κρεμμυδά;
Τον έβριζαν «αράπη» και «μαύρε», αρκετά παιδιά.
Ήταν στο δημόσιο της γειτονιάς, που το έκτισε ο Πικιώνης. Η μητέρα του διαμαρτυρήθηκε στη δασκάλα, τίποτα όμως δεν άλλαξε.
Τελικά τον πήγε σε άλλο σχολείο, στην Πλάκα, κοντά στο Μορφωτικό Ιδρυμα της Εθνικής Τράπεζας όπου εργάζεται.
Κι εκεί όμως ο Νάμπα αντιμετώπισε τη διάκριση, όχι πια τη φυλετική αλλά την πολιτισμική αφού η άλλη δασκάλα, τους είπε μαζί με άλλα δύο παιδιά (Αχμέντ και Νούντι στο βιβλίο) που είναι επίσης γεννημένα στην Ελλάδα, να διαβάζουν πιο πολύ επειδή είναι «μετανάστες», λες και βρίσκονται αυτομάτως πιο «πίσω» επειδή έχουν μια ρίζα ξένη.
Είναι και αυτό ένα από τα πρόσωπα του ρατσισμού και παρατηρείται σε σχολεία, σε χώρους εργασίας κ.α.
Επιπλέον, η στάση αυτή θυμίζει τα πολύ παλιά εθνικιστικά σύνδρομα, που δεν αρμόζουν ούτε σε δημοκρατίες ούτε σε κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η ελληνική κοινωνία δεν βλέπει ως ισότιμους συμπολίτες της τα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και αυτό με πονάει πολύ...
Αντιμετώπισαν ανάλογο
ρατσισμό τα παιδιά των Ελλήνων που μετανάστευσαν στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ού αιώνα;
Οχι. Θεωρούνταν αμερικανοί πολίτες και γι' αυτό μπόρεσαν να προκόψουν. Και το παιδί που γεννιέται από έλληνες γονείς στη Γαλλία, θεωρείται γαλλόπουλο και του δίνονται τα ίδια δικαιώματα που δίνονται στα παιδιά των Γάλλων. Αντίθετα, εγώ φοβάμαι πως το εγγόνι μου σε 15 χρόνια δεν θα βρίσκει δουλειά σε τούτο τον τόπο...
Οι αγωνιστές της ελληνικής Επανάστασης που μιλούσαν αρβανίτικα και όσοι
δεν κατάγονταν από αμιγώς ελληνική γενιά, βίωσαν άραγε
την ξενοφοβία και τις διακρίσεις που βιώνουν οι μετανάστες
στη σημερινή Ελλάδα;
Ίσα ίσα που θεωρήθηκαν Έλληνες. Υπήρχαν λ.χ. Βούλγαροι που βοήθησαν στην Επανάσταση, αλλά δεν αντιμετώπισαν ρατσισμό ούτε αντιμετωπίστηκαν ως «ξένοι» από την ιστοριογραφία.
Ποιες είναι, κατά τη γνώμη σας, οι ιστορικές ρίζες του ελληνικού ρατσισμού;
Πιστεύω πως η αρχή έγινε με τον εθνικό διχασμό, που ήταν πολιτικός και χώρισε τους Ελληνες σε βασιλικούς και βενιζελικούς.
Επειτα από την ίδρυση του Εργατικού πρώτα και έπειτα του Κομμουνιστικού Κόμματος, κυριάρχησε η διάκριση σε εθνικόφρονες και κομμουνιστές.
Και όταν έφτασε το κύμα των μικρασιατών προσφύγων, επικράτησε η αντιμετώπισή τους ως «διαφορετικών» (τόσο από τους βενιζελικούς όσο και από τους Κόκκινους) και έγιναν αυτοί πια οι «άλλοι», μέχρι που με τη σειρά τους κάποια στιγμή ενσωματώθηκαν και έγιναν ό,τι και η υπόλοιπη κοινωνία.
Εγώ πάντως δεν ξεχνάω τι τράβηξα ως χαρακτηρισμένος κομμουνιστής μέχρι να γίνω «κάτι».
Και ευγνωμονώ τον Ανδρέα που μετά το 1981 δεν γυρνάω πια πίσω μου να δω ποιος χωροφύλακας με παρακολουθεί...
Πιστεύω λοιπόν ότι ο ρατσισμός είναι δομικός στην ελληνική κοινωνία. Δυστυχώς.
Τότε ποιο μέλλον διαγράφεται για τα παιδιά των μεταναστών;
Η γενικευμένη κρίση, το 25% της ανεργίας (στο οποίο δεν μετριούνται οι μετανάστες με χαρτιά παραμονής), η φτώχεια, η ανασφάλεια, η εξάπλωση της Χρυσής Αυγής που έχει αναλάβει ρόλο διώκτη οποιουδήποτε δεν έχει λευκό δέρμα, θα εξαναγκάσουν αυτή τη γενιά να φύγει, κάτι που δεν συμφέρει την ελληνική οικονομία και φτωχαίνει την ελληνική κοινωνία, καταργώντας ουσιαστικά την πολυπολιτισμικότητα.
Εκτός αν τελικά η Πολιτεία αποφασίσει να εντάξει οργανικά αυτή την πραγματικότητα στους προγραμματισμούς της οικονομίας της.
Διότι από εκεί αρχίζουν όλα.

πηγή: «ΤΑ ΝΕΑ»

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης»

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης». Το βιβλίο έχει γράψει ο Γιώργος Πολ Παπαδάκης και αναφέρεται στην ζωή και την πορεία του σπουδαίου ποδοσφαιριστή που υπήρξε εξέχων εκπρόσωπος του Πελοποννησιακού ποδοσφαίρου αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες όλων των εποχών. 
«Ο Δαβουρλής πραγματικά πρέπει να ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα» λέει ο συγγραφέας στην συνέντευξη που έδωσε με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου.

Διαβάστε την συνέντευξη του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη:
ΕΡ. Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε με τον ποδοσφαιριστή Κώστα Δαβουρλή;
ΑΠ. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει να βρει τα γκολ από φάουλ που σημείωσε ο Δαβουρλής στη Β΄ Εθνική. Ήθελα να τα αθροίσω με τα 22 που πέτυχε στην Α΄ για να δω το συνολικό ρεκόρ του ποδοσφαιριστή. Άρχισα να ψάχνω στο ελεύθερο τότε αρχείο της «Αθλητικής ηχούς» (για «χαλάρωση» από τι άλλες συγγραφικές μου δραστηριότητες) ένα – ένα τα ματ…

Σάββας Κωφίδης: «Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής, δεν έγινα ο ίδιος τέρας»

Μια διαφορετική συνέντευξη, με έναν από τους σημαντικότερους πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο οποίος έχει ριζωθεί στις ψυχές και στις καρδιές εγχώριων φιλάθλων, κι όχι μόνο…  Ο Σάββας Κωφίδης, μεταξύ άλλων, μιλά για την αγαπημένη του μεταλλική σκηνή, τον πολιτισμό,αλλά και για τα καλά και τα… άρρωστα του ποδοσφαίρου… Επιπρόσθετα, συνθέτει και… κατεβάζει «ενδεκάδες» στο πιο ονειρικό παιχνίδι… Όλοι στις θέσεις σας, αρχίζει το «ματς»! -Σάββα, είσαι διαχρονικά μία από τις πιο… βαριές φανέλες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την πολυετή και σπουδαία επαγγελματική σου πορεία / καριέρα, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, τι σε κάνει υπερήφανο και τι αντίστροφα σε απογοητεύει από το «βασιλιά» των σπορ, στη χώρα μας και παγκοσμίως; Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που προσφέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία δύσκολα συναντάς σε άλλα αθλήματα. Η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός που πηγάζει μέσα από το ποδόσφαιρο είναι πράγματα για τα οποία μπορεί να νοιώθω περήφανος, αλλά για τον μικροαστισμό κ…