Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κάποτε το χριστουγεννιάτικο τραπέζι ήταν γλέντι, ενώ σήμερα...

Χριστούγεννα για τους κερδοσκόπους... 
Δοκιμασία για το λαό! 
(Ο κ. Ιωάννης Λαλιώτης
είναι εκδότης
τοπικών εφημερίδων Φενεού)  
 ...του Γιάννη Λαλιώτη
  « Οι καταναλωτές πρέπει να προστατέψουν την τσέπη τους, διότι κανείς άλλος δεν ενδιαφέρεται από ό,τι φαίνεται, να αναλάβει το ρόλο του προστάτη.
Στο έλεος του Μεγαλοδύναμου, ειδικά αυτές τις ημέρες οι καταναλωτές, καθώς δεν μπορεί να πε-ριμένουν τίποτα από την Πολιτεία και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς.
Οι μεσάζοντες και οι κερδοσκόποι συνεχίζουν ανενόχλητοι να οργιάζουν σε βάρος και του παραγωγού και των καταναλωτών.
Εδώ που φτάσαμε, ισχύει όσο ποτέ άλλοτε το γνωστό... 
                              «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». 
Τώρα πλέον όσο ποτέ, χρειάζεται και η ενερ¬γοποίηση των καταναλωτών. Δηλαδή να μην βιάζονται να αγοράζουν τα απαραίτητα για τα γιορτινά τραπέζια από νωρίς.
Είναι γνωστό, χρόνια τώρα, ότι όσο πλησιάζουμε στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, όσο οι γαλοπούλες και τα αρνιά μένουν στο τσιγκέλι κι όσο τα οπωροκηπευτικά μένουν στον πάγκο, τόσο οι τιμές θα πέφτουν, αν και από τα δυσθεώρητα ύψη στα οποία βρέθηκαν, όσο και να πέσουν πάλι υψηλές θα είναι.


Κάποτε στην Ελλάδα και οι καταναλωτές πρέπει να δείξουν χαρακτήρα ισχυρό, αλλά και καταναλωτική συνείδηση.
Όχι μόνο οι μεσάζοντες να εκβιάζουν τον παραγωγό ότι θα αγοράσουν τις ντόπιες μεγάλες γαλοπούλες και το καρδαμωμένο αρνί μόνο αν τους χρεώσει φθηνότερα τις μικρές γαλοπούλες και το αρνάκια γάλακτος.

Ας αφήσουν οι καταναλωτές αυτούς που αισχροκερδούν να ζήσουν λίγο την αγωνία και την ανασφά-λεια...

Αξίζει τον κόπο να πληρώσουν «χρυσή» τη γαλοπούλα που θα τους πλασάρουν ως ελληνική, ενώ έχει βοσκήσει στα Σκόπια, τη Βουλγαρία, την Αλβανία ή τη Ρουμανία;...
Αν δεν είναι σίγουροι για την ειλικρίνεια του εμπόρου, ούτε για τη γνησιότητα της μουτζουρωμένης σφραγίδας, ας κάνουν άλλες επιλογές.
Ας αποφασίσουν να φάνε χοιρινές μπριζόλες ή εισαγόμενες γαλοπούλες (Γαλλίας, Ιταλίας κλπ.) με πατάτες στο φούρνο, οπότε η προέλευση δεν παίζει σπουδαίο ρόλο.
Όσο περισσότεροι απα-ντούν κατ' αυτό τον τρόπο, τόσο σκληρότερο μάθημα θα πάρουν εκείνοι που υποτι-μούν τη νοημοσύνη των πολιτών.

Κάποτε εμπιστευόμασταν το χασάπη της γειτονιάς μας...
Ήταν γνωστός και είχε αποδείξει πως ήταν τίμιος —όπως έχουν παραμείνει και σήμερα αρκετοί— αλλά και αυτός πρέπει να επιβιώσει στις συνθήκες του αθέμιτου ανταγωνισμού με τα μεγαθήρια.
Αν πάει με το σταυρό στο χέρι, αν δεν κάνει έστω και λίγο τα στραβά μάτια, θα αναγκαστεί να το κλείσει το μαγαζί του.
 Για όλ' αυτά, ας όψονται οι πολιτικοί που κατάφεραν να πάνε τα ολιγότερο ευνοούμενα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας αρκετές δεκαετίες πίσω.

Ένα είναι σίγουρο: Κάποτε το χριστουγεννιάτικο και το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι ήταν γλέντι, ενώ σήμερα έχει. μετατραπεί σε δοκιμασία!...»

        ΛΑΛΙΩΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
 ΜΕΣΙΝΟ-ΦΕΝΕΟΥ-ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης»

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης». Το βιβλίο έχει γράψει ο Γιώργος Πολ Παπαδάκης και αναφέρεται στην ζωή και την πορεία του σπουδαίου ποδοσφαιριστή που υπήρξε εξέχων εκπρόσωπος του Πελοποννησιακού ποδοσφαίρου αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες όλων των εποχών. 
«Ο Δαβουρλής πραγματικά πρέπει να ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα» λέει ο συγγραφέας στην συνέντευξη που έδωσε με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου.

Διαβάστε την συνέντευξη του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη:
ΕΡ. Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε με τον ποδοσφαιριστή Κώστα Δαβουρλή;
ΑΠ. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει να βρει τα γκολ από φάουλ που σημείωσε ο Δαβουρλής στη Β΄ Εθνική. Ήθελα να τα αθροίσω με τα 22 που πέτυχε στην Α΄ για να δω το συνολικό ρεκόρ του ποδοσφαιριστή. Άρχισα να ψάχνω στο ελεύθερο τότε αρχείο της «Αθλητικής ηχούς» (για «χαλάρωση» από τι άλλες συγγραφικές μου δραστηριότητες) ένα – ένα τα ματ…

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Σάββας Κωφίδης: «Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής, δεν έγινα ο ίδιος τέρας»

Μια διαφορετική συνέντευξη, με έναν από τους σημαντικότερους πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο οποίος έχει ριζωθεί στις ψυχές και στις καρδιές εγχώριων φιλάθλων, κι όχι μόνο…  Ο Σάββας Κωφίδης, μεταξύ άλλων, μιλά για την αγαπημένη του μεταλλική σκηνή, τον πολιτισμό,αλλά και για τα καλά και τα… άρρωστα του ποδοσφαίρου… Επιπρόσθετα, συνθέτει και… κατεβάζει «ενδεκάδες» στο πιο ονειρικό παιχνίδι… Όλοι στις θέσεις σας, αρχίζει το «ματς»! -Σάββα, είσαι διαχρονικά μία από τις πιο… βαριές φανέλες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την πολυετή και σπουδαία επαγγελματική σου πορεία / καριέρα, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, τι σε κάνει υπερήφανο και τι αντίστροφα σε απογοητεύει από το «βασιλιά» των σπορ, στη χώρα μας και παγκοσμίως; Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που προσφέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία δύσκολα συναντάς σε άλλα αθλήματα. Η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός που πηγάζει μέσα από το ποδόσφαιρο είναι πράγματα για τα οποία μπορεί να νοιώθω περήφανος, αλλά για τον μικροαστισμό κ…