Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παιδομάζωμα στη ΓΑΔΑ...στη μνήμη του Αλέξη.

  Άλλη μια μαύρη σελίδα έγραψε η Αστυνομία, ανήμερα της θλιβερής επετείου της δολοφονίας του 16χρονου Γρηγορόπουλου, μαζεύοντας παιδιά,από την Αθήνα ώς το Χαλάνδρι.

Τουλάχιστον 20 από τις προσαγωγές αφορούσαν παιδιά από 13 έως 17 ετών.  

Και αφού τα προσήγαγαν στη ΓΑΔΑ, στα κρατητήρια της Ασφάλειας, τους έκαναν δακτυλοσκόπηση, φωτογράφιση, διασταύρωση στοιχείων ταυτότητας (όσα είχαν αστυνομική α) και στη συνέχεια τα έριξαν σε κελιά έως ότου εξαντληθεί το χρονικό περιθώριο που ορίζεται για τις προσαγωγές, δηλαδή έξι ολόκληρες ώρες.
«Καθόμασταν στις κερκίδες της πλατείας του Αγ. Νικολάου, στο Χαλάνδρι, μαζί με είκοσι περίπου παιδιά. Είχε τελειώσει η συγκέντρωση μνήμης για τον Αλέξη και κάποιοι ετοιμάζονταν να πάνε φροντιστήριο, ενώ άλλοι θα πήγαιναν στην πορεία. Τότε εμφανίστηκαν 7–10 αστυνομικοί πάνω στα μηχανάκια που κάθονται δύο δύο.
Μας είπαν: “Εσείς θα μείνετε εδώ γιατί ξεκίνησαν σπασίματα παραδίπλα”. Εμείς φωνάξαμε ότι αυτό είναι άδικο γιατί δεν είμαστε στην πορεία, αλλά καθόμαστε εδώ. Μετά από 20 λεπτά εμφανίστηκε η κλούβα και μας έβαλαν μέσα» λέει στην «Εφ.Συν.» η 17χρονη Ε. (τα στοιχεία της βρίσκονται στη διάθεση της εφημερίδας) μέσα από τα κρατητήρια, περιγράφοντας το περιστατικό της αναίτιας προσαγωγής περίπου15 παιδιών από την πλατεία Αγίου Νικολάου.
«Οταν μας πήγαν στη ΓΑΔΑ δεν μας εξήγησαν καν γιατί ήμασταν εκεί. Κάποιοι είναι πολύ μικροί και δεν έχουν καταλάβει ακόμα γιατί είμαστε εδώ. Μας κρατάνε εδώ και ώρες. Δεν μας έχουν δώσει καν νερό ή φαγητό. Μας ειρωνεύονται όταν λέμε ότι πεινάμε και μας στέλνουν για νερό στην τουαλέτα».
Ενώ τα παιδιά παρέμεναν τρομαγμένα στα κρατητήρια, οι γονείς τους περνούσαν τη δική τους αγωνία στον αύλειο χώρο της Αστυνομικής Διεύθυνσης στη λεωφόρο Αλεξάνδρας.
«Είμαστε εδώ τόσες ώρες και κανείς δεν έχει βγει να μας ενημερώσει επίσημα. Δεν μας αφήνουν καν να μπούμε μέσα στο κτίριο της ΓΑΔΑ, δεν ξέρουμε γιατί κρατούνται τα παιδιά μας. Δεν ξέρουμε πώς τους φέρονται και είναι μικρά παιδιά από Γ” Γυμνασίου ώς Γ” Λυκείου» είπε στην «Εφ.Συν.» ένας πατέρας.
«Εμένα πρόλαβε και με πήρε η κόρη μου τηλέφωνο και τώρα μιλάμε από το κινητό της φίλης της. Τα παιδιά τώρα μετά από τόσες ώρες είναι εξαντλημένα» συνέχισε ο ίδιος. Η Ε.Π., μητέρα ενός ακόμα κοριτσιού, καταγγέλλει πως η αστυνομία δεν την άφησε να παράσχει φάρμακα στο παιδί της.
«Το παιδί έχει άσθμα. Προσπαθούσα να επικοινωνήσω προκειμένου να μεταφέρω τα φάρμακά του και δεν έβρισκα κανέναν. Ενημέρωσα τον σύζυγό μου ο οποίος πήγε στη ΓΑΔΑ, αλλά δεν τον άφησαν να περάσει, λέγοντάς του ότι σε λίγο θα περάσει ο χρόνος προσαγωγής και θα αφήσουν τα παιδιά ελεύθερα. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι λειτουργεί έτσι η Αστυνομία σε μια δημοκρατική χώρα».
Οι μαθητές και οι μαθήτριες που είχαν αυτή την εμπειρία από νωρίς το μεσημέρι αφέθηκαν να φύγουν λίγο πριν από τις 8 το βράδυ. Μέχρι τότε μόνον οι γονείς ορισμένων είχαν πληροφορηθεί την περιπέτειά τους, ενώ οι συμμαθητές τους τούς αναζητούσαν και οι γονείς που δεν είχαν ιδέα για τη νέα αστυνομική επιτυχία της κυβέρνησης, όσο περνούσαν οι ώρες, έψαχναν για τα παιδιά τους στα νοσοκομεία.
Στις 8 το βράδυ επικοινωνήσαμε με τον υπουργό Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλο στο κινητό και του θέσαμε το ερώτημα αν είναι ενήμερος για την προσαγωγή μαθητών και μαθητριών από γυμνάσια και λύκεια της Αττικής στη ΓΑΔΑ. Δήλωσε πλήρη άγνοια. Θέσαμε το ερώτημα αν έχει επικοινωνία με τον συνάδελφό του υπουργό Δημόσιας Τάξης Ν. Δένδια. Απάντησε και πάλι αρνητικά.
Επικοινωνήσαμε και πάλι στις 9 μ.μ., αφού σε όλο αυτό το διάστημα είχαμε δεχτεί τηλεφωνήματα από γονείς και εκπαιδευτικούς για την ταυτότητα των μαθητών που βρέθηκαν στα κελιά της Ασφάλειας. Ο κ. Αρβανιτόπουλος δεν είχε κατορθώσει να επικοινωνήσει με τον κ. Δένδια, αν και προσπάθησε, όπως μας είπε κατ” επανάληψη, επειδή ο συνάδελφός του για τη Δημόσια Τάξη ήταν στη ΓΑΔΑ.

...από την «Εφημερίδα των Συντακτών», 7/12/2012

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Η Τέχνη στα χρόνια της Αντίστασης

Στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα 1941 - 1944 δεν πήραν μέρος μόνον οι ένοπλοι και οι άλλοι αγωνιστές που πλαισίωναν τις αντιστασιακές οργανώσεις, αλλά και ο πνευματικός κόσμος της χώρας.
Λογοτέχνες, θεατρικοί συγγραφείς, συνθέτες, ηθοποιοί, ζωγράφοι, χαράκτες, δημοσιογράφοι.

 Εμπνεόμενοι από τον αγώνα για την ελευθερία και από τα ιδανικά της Αντίστασης,οι πνευματικοί άνθρωποι δημιούργησαν μια νέα λογοτεχνία, ένα νέο θεατρικό λόγο, μια νέα μουσική, επαναστατικά τραγούδια, νέες μορφές εικαστικών τεχνών.
Δημιούργησαν την αντιστασιακή Τέχνη που ξεσήκωνε το λαό κατά των κατακτητών και συγχρόνως απαθανάτιζε τους αγώνες και τις θυσίες του.
Η ελληνική αντιστασιακή Τέχνη πήρε τέτοια έκταση και δύναμη, που δε συναντάται σε καμία άλλη κατεχόμενη χώρα.
Η πολιτιστική έκρηξη, που άρχισε από τις πρώτες μέρες της Κατοχής και κορυφώθηκε το καλοκαίρι του 1944, υπήρξε ένα θαύμα που προοιωνιζόταν ένα λαμπρό μέλλον για το νεοελληνικό πολιτισμό. Δυστυχώς, όμως, η ιμπεριαλιστική επέμβαση, που με ραδιου…

Κωστουλάκης Κωνσταντίνος (Λευκός Αρκάδιος)

ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΛΕΥΚΟΣ (1905-1983)
Ο Αρκάδιος Λευκός (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Κωστουλάκης) γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ως δημόσιος υπάλληλος σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, τη Θεσσαλονίκη και τέλος στην Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του.
Την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1932 με τη δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Εστία της νουβέλας "Σε πόλεμο με τον εαυτό μου", η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κριτικούς.
Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματος Κρίσις… στη Θεσσαλονίκη (1934) και τρία ακόμη μυθιστορήματα με μεγάλα χρονικά διαστήματα ανάμεσά τους, ως το 1971 οπότε τιμήθηκε με το δεύτερο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το έργο του "Συλλογή από μαχαίρια", βράβευση η οποία προκάλεσε την οργισμένη αντίδρασή του.

Στο χώρο των λογοτεχνικών περιοδικών της εποχής οι εμφανίσεις του Λευκού σπανίζουν - κάποιες δημοσ…