Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κάκια Παναγιώτου, επί σαράντα χρόνια το «υφάδι» του Εθνικού Θεάτρου

«Έφυγε» πλήρης ημερών η γνωστή πρωταγωνίστρια που, σχεδόν μέχρι το τέλος, παρακολουθούσε τους νεώτερους συναδέλφους 
  της Όλγας Σελλά 

Είχε αρχοντικό παράστημα. Μέχρι το τέλος, κι ας ήταν ήδη 90 χρόνων.
Και ήταν απολύτως χρόνια της.Χωρίς να θυσιάζει την κομψότητα και το γούστο.
Η ηθοποιός Κάκια Παναγιώτου έφυγε ήσυχα την Κυριακή και κηδεύεται αύριο το απόγευμα στο νεκροταφείο του Χαλανδρίου.
Και σχεδόν μέχρι το τέλος παρακολουθούσε τους νεότερους συναδέλφους της στο θέατρο.
Μόλις πριν από έναν μήνα, ήταν πρώτη πρώτη, με το μπαστουνάκι της και τον μπερέ της, στο Θέατρο Τέχνης για να δει τον «Πατέρα» του Στρίνμπεργκ και τον Γιάννη Φέρτη στον ομώνυμο ρόλο συντροφιά με τη φίλη της, Βιβέττα Τσιούνη.
Η Κάκια Παναγιώτου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923. Μετά τις γυμνασιακές της σπουδές, φοίτησε στη Γερμανική Ακαδημία και μετά στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε με άριστα. Πρώτη φορά ανέβηκε στη σκηνή του θεάτρου «Αυλαία» το 1948. Και μετά για σαράντα χρόνια, σχεδόν αδιαλείπτως, δεν έπαψε να είναι στο στελεχικό δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου, και δεν έλειψε σχεδόν ούτε ένα καλοκαίρι από τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου στην Επίδαυρο, παίρνοντας μέρος σχεδόν σε όλες τις αρχαίες τραγωδίες στο πλευρό της Παξινού, του Μινωτή, της Ασπασίας Παπαθανασίου, της Ελένης Ζαφειρίου, του Αιμίλιου Βεάκη, του Χριστόφορου Νέζερ. Και ήταν, φυσικά, στο θίασο που εγκαινίασε τα Επιδαύριο, με τον «Ιππόλυτο», σ' έναν θίασο που περιλάμβανε τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, τη Μάρω Κοντού, κ.ά. Δύσκολα αποδεχόταν τις προτάσεις για κινηματογραφικές ταινίες, κι έτσι δεν έπαιξε σε πολλές. Μπορούμε όμως να τη «βλέπουμε» στα έργα «Υπολοχαγός Νατάσα», «Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά», «Μαντώ Μαυρογένους, «Μια γυναίκα στην Αντίσταση», «Στεφανία». Τελευταίος της κινηματογραφικός ρόλος, στην «Πολίτικη Κουζίνα» του Τάσου Μπουλμέτη, όπου έπαιζε απολαυστικά τη γιαγιά που είχε πάρκινσον, η οποία σταματούσε και άρχιζε ανάλογα με τα τεκταινόμενα. Πάντως, δεν είπε όχι στα τηλεοπτικά σίριαλ. Τελευταία της εμφάνιση, στο ρόλο της αφηγήτριας, στη σειρά «Δελληγιάννειον Παρθεναγωγείον» την περίοδο 2007-2008.

Συνεντεύξεις έδινε λίγες. Μία από τις τελευταίες της, τον Μάιο του 2011, ήταν στο περιοδικό «Επίκαιρα» και στον Νίκο Νικολίζα. «Η αλήθεια είναι ότι απέφευγα, και αποφεύγω, να δίνω συνεντεύξεις, γιατί πιστεύω πως η δουλειά μας και το όνομα που έχουμε αφήσει μπορούν να μιλήσουν για μας». Αλλα ήθη. Σ' εκείνη τη συνέντευξη λέει και κάποια στοιχεία για την προσωπική της διαδρομή. Οτι ο πατέρας της ήταν Κεφαλονίτης, ο παππούς της από τη Χιμάρα και η μητέρα της από το Βόλο, όπου εγκαταστάθηκε η οικογένεια όταν η Κάκια Παναγιώτου ήταν έξι ετών. Στην πόλη της Θεσσαλίας, έλεγε, πρωτοασχολήθηκε με το χορό, το τραγούδι, το θέατρο. Πρώτη της παράσταση, παιδική, «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» και από τότε την είχε προσέξει ένας Αυστριακός σκηνοθέτης που βρέθηκε στο Βόλο. Τον δρόμο της, τον θεατρικό, η Κάκια Παναγιώτου τον βρήκε τελικά, και όσοι τη θυμόμαστε είτε στο θέατρο είτε στις θεατρικές της ερμηνείες στον κινηματογράφο, τη θυμόμαστε όχι ως μια σταρ, αλλά ως το υφάδι κλασικών παραστάσεων. «Εχω παίξει όλους τους τραγικούς ρόλους από πέντε και έξι φορές! Τέτοια διατριβή» έλεγε σ' εκείνη την τελευταία της συνέντευξη.
πηγή:kathimerini.gr

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Η Τέχνη στα χρόνια της Αντίστασης

Στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα 1941 - 1944 δεν πήραν μέρος μόνον οι ένοπλοι και οι άλλοι αγωνιστές που πλαισίωναν τις αντιστασιακές οργανώσεις, αλλά και ο πνευματικός κόσμος της χώρας.
Λογοτέχνες, θεατρικοί συγγραφείς, συνθέτες, ηθοποιοί, ζωγράφοι, χαράκτες, δημοσιογράφοι.

 Εμπνεόμενοι από τον αγώνα για την ελευθερία και από τα ιδανικά της Αντίστασης,οι πνευματικοί άνθρωποι δημιούργησαν μια νέα λογοτεχνία, ένα νέο θεατρικό λόγο, μια νέα μουσική, επαναστατικά τραγούδια, νέες μορφές εικαστικών τεχνών.
Δημιούργησαν την αντιστασιακή Τέχνη που ξεσήκωνε το λαό κατά των κατακτητών και συγχρόνως απαθανάτιζε τους αγώνες και τις θυσίες του.
Η ελληνική αντιστασιακή Τέχνη πήρε τέτοια έκταση και δύναμη, που δε συναντάται σε καμία άλλη κατεχόμενη χώρα.
Η πολιτιστική έκρηξη, που άρχισε από τις πρώτες μέρες της Κατοχής και κορυφώθηκε το καλοκαίρι του 1944, υπήρξε ένα θαύμα που προοιωνιζόταν ένα λαμπρό μέλλον για το νεοελληνικό πολιτισμό. Δυστυχώς, όμως, η ιμπεριαλιστική επέμβαση, που με ραδιου…

Κωστουλάκης Κωνσταντίνος (Λευκός Αρκάδιος)

ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΛΕΥΚΟΣ (1905-1983)
Ο Αρκάδιος Λευκός (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Κωστουλάκης) γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ως δημόσιος υπάλληλος σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, τη Θεσσαλονίκη και τέλος στην Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του.
Την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1932 με τη δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Εστία της νουβέλας "Σε πόλεμο με τον εαυτό μου", η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κριτικούς.
Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματος Κρίσις… στη Θεσσαλονίκη (1934) και τρία ακόμη μυθιστορήματα με μεγάλα χρονικά διαστήματα ανάμεσά τους, ως το 1971 οπότε τιμήθηκε με το δεύτερο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το έργο του "Συλλογή από μαχαίρια", βράβευση η οποία προκάλεσε την οργισμένη αντίδρασή του.

Στο χώρο των λογοτεχνικών περιοδικών της εποχής οι εμφανίσεις του Λευκού σπανίζουν - κάποιες δημοσ…