Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αφήστε ήσυχη τη Λένγκω μας

Οι επιθετικοί προσδιορισμοί είναι γοητευτικοί στη Λογοτεχνία, αλλά παραπλανητικοί στην πολιτική.
Κάποτε, κάποιοι, μιλούσαν για «σοσιαλιστικό ρεαλισμό» στην Τέχνη. Ο ρεαλισμός είναι ένας.
Άλλοι για «πραγματική Δημοκρατία», για αστική Δημοκρατία, για σοσιαλιστική Δημοκρατία.
Γράφει ο Άγγελος Μόσχοβας ...
 Η Δημοκρατία είναι μια.
Επίσης οι αντιφάσεις: «Δημοκρατικός συγκεντρωτισμός» σου λέει ο άλλος.
Που ακούστηκε και δημοκρατικός και συγκεντρωτισμός;
Ας μην αναφερθώ στα inception.
Στις ΗΠΑ έχουμε Δημοκρατικούς και... Ρεπουμπλικάνους. Πήραν μια ελληνική λέξη, πήραν και την λατινική αντίστοιχή της και έφτιαξαν δύο κόμματα
Το νόημα είναι το ίδιο.
Στην Ελλάδα – που ως γνωστόν είσαι ό,τι δηλώσεις - μέχρι και ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος, τόλμησε να αγορευτεί σε... Πρόεδρος της Δημοκρατίας! Η χούντα έκανε και... δημοψήφισμα! Ινσέψιο και τρολλάρισμα μαζί.
«Νέα Δημοκρατία» βάφτισε το κόμμα του ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Η παλιά Δημοκρατία δηλαδή τι είχε; Ή ήταν Δημοκρατία ή δεν ήταν.

Πάμε στο σήμερα. Μίλησε πολλές φορές για την «Νέα Ελλάδα», ο Πρωθυπουργός στο Συνέδριο της ΝΔ.
Αυτή η Ελλάδα - το σώμα της οποίας σκύλευσαν πολλοί και πριν και μετά τη Μεταπολίτευση και φυσικά την περίοδο της Χούντας - έχει υποφέρει τα πάνδεινα. Ποιοί είναι αυτοί που θέλουν να την φτιασιδώσουν και πάλι σήμερα; Να της κάνουν λίφτινγκ και μέσα απ’ αυτό να παρουσιαστούν οι ίδιοι ως άμωμοι, άσπιλοι, αμόλυντοι; Δεν έχουν καμία ευθύνη για την κατάντια της;

Εγώ δεν πιστεύω ότι το νέο δε χτίζεται με παλιά υλικά. Απόδειξη, ότι οι περισσότεροι χριστιανικοί λατρευτικοί τόποι στη χώρα μας χτίστηκαν επάνω στα ερείπια αρχαίων ναών, όταν χρεωκόπησε το ειδωλολατρικό ή δωδεκαθεϊκό σύστημα. Αλλά και σ’ αυτή την περίπτωση, όταν το «νέο» κυριάρχησε στο «παλιό» το έκανε με αλαζονεία. Τουλάχιστον, σήμερα, όσοι αυτοπλασσάρονται ως «καινούργιο», ενώ είναι γέννημα-θρέμμα του παλιού, ας το κάνουν με περισσότερη συστολή.


Βαρεθήκαμε τα πομπώδη, τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.
Η Λένγκω μας, έχει υποφέρει πολλά. Αφήστε την στην ησυχία της επιτέλους!«Αυτή παιδιά μου ήταν τότες η μανούλα, ο κήπος ύστερα εγέμισε ληστές, το κοριτσάκι μας το ντύσανε γριούλα κι απ΄τα κουρέλια του φαινότανε οι πληγές…».

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Η Τέχνη στα χρόνια της Αντίστασης

Στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα 1941 - 1944 δεν πήραν μέρος μόνον οι ένοπλοι και οι άλλοι αγωνιστές που πλαισίωναν τις αντιστασιακές οργανώσεις, αλλά και ο πνευματικός κόσμος της χώρας.
Λογοτέχνες, θεατρικοί συγγραφείς, συνθέτες, ηθοποιοί, ζωγράφοι, χαράκτες, δημοσιογράφοι.

 Εμπνεόμενοι από τον αγώνα για την ελευθερία και από τα ιδανικά της Αντίστασης,οι πνευματικοί άνθρωποι δημιούργησαν μια νέα λογοτεχνία, ένα νέο θεατρικό λόγο, μια νέα μουσική, επαναστατικά τραγούδια, νέες μορφές εικαστικών τεχνών.
Δημιούργησαν την αντιστασιακή Τέχνη που ξεσήκωνε το λαό κατά των κατακτητών και συγχρόνως απαθανάτιζε τους αγώνες και τις θυσίες του.
Η ελληνική αντιστασιακή Τέχνη πήρε τέτοια έκταση και δύναμη, που δε συναντάται σε καμία άλλη κατεχόμενη χώρα.
Η πολιτιστική έκρηξη, που άρχισε από τις πρώτες μέρες της Κατοχής και κορυφώθηκε το καλοκαίρι του 1944, υπήρξε ένα θαύμα που προοιωνιζόταν ένα λαμπρό μέλλον για το νεοελληνικό πολιτισμό. Δυστυχώς, όμως, η ιμπεριαλιστική επέμβαση, που με ραδιου…

Κωστουλάκης Κωνσταντίνος (Λευκός Αρκάδιος)

ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΛΕΥΚΟΣ (1905-1983)
Ο Αρκάδιος Λευκός (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Κωστουλάκης) γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ως δημόσιος υπάλληλος σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, τη Θεσσαλονίκη και τέλος στην Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του.
Την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1932 με τη δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Εστία της νουβέλας "Σε πόλεμο με τον εαυτό μου", η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κριτικούς.
Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματος Κρίσις… στη Θεσσαλονίκη (1934) και τρία ακόμη μυθιστορήματα με μεγάλα χρονικά διαστήματα ανάμεσά τους, ως το 1971 οπότε τιμήθηκε με το δεύτερο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το έργο του "Συλλογή από μαχαίρια", βράβευση η οποία προκάλεσε την οργισμένη αντίδρασή του.

Στο χώρο των λογοτεχνικών περιοδικών της εποχής οι εμφανίσεις του Λευκού σπανίζουν - κάποιες δημοσ…