Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι;»

Τι δουλειά έχει η ΕΠΟ, και ανακατεύεται, με τις Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες (ΠΑΕ); Η ΕΠΟ, αν δεν κάνω λάθος, είναι μια από τις 26 Ερασιτεχνικές, Αθλητικές, Ομοσπονδίες, με σκοπό τη διάδοση και εκμάθηση του αθλήματος, μέσα από τις Ενώσεις, και τα Σωματεία. Αυτή είναι η δουλειά της.
γράφει ο  Νίκος  Γεωργόπουλος

Η σχέση της ΕΠΟ με τις ΠΑΕ είναι μια διαχρονική στρεβλή σχέση, η οποία έχει συμβάλει στα μέγιστα, σε αυτή την άθλια εικόνα, των Ποδοσφαιρικών Επιχειρήσεων, από το 1979 που επαγγελματοποιήθηκε, ή «δολοφονήθηκε», το λαϊκότερο των αθλημάτων.
Ποτέ δεν ακούσαμε την ΕΠΟ να διαμαρτυρηθεί για την κατάληψη των πρώην Εθνικών Σταδίων, των σημερινών Δημοτικών, από τις ΠΑΕ, πετώντας έξω τα μικρά ερασιτεχνικά σωματεία με τα χιλιάδες παιδιά, αναγκάζοντας τους γονείς, να πηγαίνουν τα παιδιά τους στα 5χ5, τα οποία στην ουσία δεν προσφέρουν τίποτα.
Για παράδειγμα. Ποια ήταν η διαμαρτυρία της ΕΠΟ στην «αρπαγή» του Σταδίου Καραϊσκάκη από τον Ολυμπιακό πετώντας έξω, δεκάδες ερασιτεχνικά σωματεία και χιλιάδες αθλητές, αλλά και σχολεία; «Άκρα του Τάφου Σιωπή».
Στην ουσία εμείς, τα 6,5 εκατομμύρια, που ζούμε κάτω από το όριο της φτώχειας ( συνταξιούχοι, άνεργοι, υποαπασχολούμενοι κλπ. ) κουβαλάμε στην πλάτη μας και τον λεγόμενο επαγγελματικό αθλητισμό. Και βέβαια εντύπωση προκαλεί ο διάλογος που έχει ξεκινήσει της κυβέρνησης με τους Προέδρους των ΠΑΕ οι οποίοι δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με τον Αθλητισμό.
Επειδή λοιπόν, σαν συνταξιούχος που μου έχουν πάρει προς το παρόν το 55% της μικρής έτσι και αλλιώς σύνταξης μου και επειδή πονάω αυτόν το χώρο που λέγεται Αθλητισμός, νομίζω ,ότι έχω δικαίωμα πω προς την αθλητική ηγεσία: «Ασχοληθείτε με τα σοβαρά ζητήματα που απασχολούν σήμερα τον αθλητισμό, μην χάνετε τον χρόνο σας με τους Προέδρους των ΠΑΕ. Η βία δεν πρόκειται να σταματήσει. Οι ίδιοι οι πρόεδροι των ΠΑΕ δεν είναι φορείς της βίας; Όταν οι γονείς του ενός παιδιού έχουν να πληρώσουν για την άθληση του, και του άλλου παιδιού δεν έχουν, αυτό δεν είναι βία; Ασχοληθείτε λοιπόν με τον πραγματικό αθλητισμό, και τα πολύ σοβαρά προβλήματα του. Ακούστε κάποιους ανθρώπους που έχουν καταναλώσει τη ζωή τους στο χώρο».

πηγή : ημεροδρόμος

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Η Τέχνη στα χρόνια της Αντίστασης

Στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα 1941 - 1944 δεν πήραν μέρος μόνον οι ένοπλοι και οι άλλοι αγωνιστές που πλαισίωναν τις αντιστασιακές οργανώσεις, αλλά και ο πνευματικός κόσμος της χώρας.
Λογοτέχνες, θεατρικοί συγγραφείς, συνθέτες, ηθοποιοί, ζωγράφοι, χαράκτες, δημοσιογράφοι.

 Εμπνεόμενοι από τον αγώνα για την ελευθερία και από τα ιδανικά της Αντίστασης,οι πνευματικοί άνθρωποι δημιούργησαν μια νέα λογοτεχνία, ένα νέο θεατρικό λόγο, μια νέα μουσική, επαναστατικά τραγούδια, νέες μορφές εικαστικών τεχνών.
Δημιούργησαν την αντιστασιακή Τέχνη που ξεσήκωνε το λαό κατά των κατακτητών και συγχρόνως απαθανάτιζε τους αγώνες και τις θυσίες του.
Η ελληνική αντιστασιακή Τέχνη πήρε τέτοια έκταση και δύναμη, που δε συναντάται σε καμία άλλη κατεχόμενη χώρα.
Η πολιτιστική έκρηξη, που άρχισε από τις πρώτες μέρες της Κατοχής και κορυφώθηκε το καλοκαίρι του 1944, υπήρξε ένα θαύμα που προοιωνιζόταν ένα λαμπρό μέλλον για το νεοελληνικό πολιτισμό. Δυστυχώς, όμως, η ιμπεριαλιστική επέμβαση, που με ραδιου…

Κωστουλάκης Κωνσταντίνος (Λευκός Αρκάδιος)

ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΛΕΥΚΟΣ (1905-1983)
Ο Αρκάδιος Λευκός (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Κωστουλάκης) γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ως δημόσιος υπάλληλος σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, τη Θεσσαλονίκη και τέλος στην Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του.
Την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1932 με τη δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Εστία της νουβέλας "Σε πόλεμο με τον εαυτό μου", η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κριτικούς.
Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματος Κρίσις… στη Θεσσαλονίκη (1934) και τρία ακόμη μυθιστορήματα με μεγάλα χρονικά διαστήματα ανάμεσά τους, ως το 1971 οπότε τιμήθηκε με το δεύτερο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το έργο του "Συλλογή από μαχαίρια", βράβευση η οποία προκάλεσε την οργισμένη αντίδρασή του.

Στο χώρο των λογοτεχνικών περιοδικών της εποχής οι εμφανίσεις του Λευκού σπανίζουν - κάποιες δημοσ…