Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Έφυγε ο "ιπτάμενος Ολλανδός" που άλλαξε το ποδόσφαιρο

Ο άνθρωπος που λατρεύτηκε όσο κανείς στο Άμστερνταμ και τη Βαρκελώνη, που ταυτίστηκε με το ελκυστικό total football, που σημάδεψε μια ολόκληρη ποδοσφαιρική γενιά, δε ζει πια ανάμεσά μας...
«Με θλίψη ανακοινώνουμε πως ο Γιόχαν Κρόιφ (68) έφυγε από τη ζωή έχοντας στο πλευρό του την οικογένειά του, μετά από μια σκληρή μάχη με τον καρκίνο, στη Βαρκελώνη στις 24 Μαρτίου. Σας παρακαλούμε να σεβαστείτε την οικογένειά του σε αυτές τις δύσκολες ώρες». Με αυτή τη λιτή ανακοίνωση, η οικογένεια του Γιόχαν Κρόιφ έκανε γνωστή την άσχημη είδηση του θανάτου του μεγάλου Ολλανδού.
Γεννημένος στο Άμστερνταμ, ο Κρόιφ έκανε σπουδαία καριέρα στον Άγιαξ (1964-1973) και την Μπαρτσελόνα (1973-1978). Ο Ολλανδός «Νουρέγιεφ» της μπάλας, όπως τον αποκάλεσε ο κόσμος των γηπέδων ήταν μια ιδιοφυΐα του αθλήματος.
Η ισχυρή προσωπικότητά του αποτυπώθηκε στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου ως ο άνθρωπος που άλλαξε το ποδόσφαιρο. Υπήρξε ο κύριος εκφραστής του γνωστού «Total football» ή αλλιώς του «ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου» που επινοήθηκε στην Ολλανδία και το οποίο ανέτρεπε τα στερεότυπα της εποχής. 
Ένα «ρευστό» στυλ παιχνιδιού, που επικεντρώθηκε στην κατοχή της μπάλας και την ταχύτητα, και με τη συμμετοχή όλων των μελών της ομάδας ταυτόχρονα σε άμυνα και επίθεση. 
Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ενώ όλοι οι άλλοι διάλεγαν νούμερο φανέλας ανάλογα με τη θέση που αγωνίζονταν (άμυνα, κέντρο, επίθεση), ο  Κρόιφ «ακύρωσε» τις προπονητικές συνήθειες φορώντας επάνω του τον αριθμό «14», χωρίς κανένας «κανόνας» να μπορεί να εξηγήσει την επιλογή του. 
Επίσης δεν ήταν τυχαίο πως τη δεκαετία του 1970, βοήθησε τον Άγιαξ να κατακτήσει τρία Ευρωπαϊκά τρόπαια στη σειρά 1971-73, και αναδείχτηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην Ευρώπη το 1971, 1973 και 1974.
Αγωνίστηκε 48 φορές με την εθνική Ολλανδίας πετυχαίνοντας 33 γκολ, αλλά δεν κατέκτησε κάποιον τίτλο μαζί της, παρότι έφτασε ως τον τελικό του Μουντιάλ του 1974 και τα ημιτελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1976. Πάντως βραβεύτηκε τρεις φορές με τη Χρυσή Μπάλα (1971, 1973, 1974), προτού ακολουθήσει μια αξιόλογη καριέρα προπονητή. 
Εργάστηκε στις δύο μεγάλες του αγάπες, τον Άγιαξ (1985-1988) και την Μπαρτσελόνα (1988-1996). Δύο πρωταθλήματα και το Κυπελλούχων με τον «Αίαντα», καθώς επίσης τέσσερα πρωταθλήματα, το πρωταθλητριών του 1992 και το Κυπελλούχων του 1994 με την «Μπάρτσα» ήταν η απόδειξη πως ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής μπορεί-τελικά-να πετύχει και σαν προπονητής. Από το 2009 μέχρι το 2013 εργαζόταν τιμής ένεκεν ως προπονητής της μη αναγνωρισμένης από την UEFA εθνικής Καταλονίας.
Παράλληλα, ο Κρόιφ είχε μια σπάνια ικανότητα να εμπνέεται και να φιλοσοφεί γύρω από το ποδόσφαιρο, κυρίως όταν έγινε προπονητής, αλλά και από την εποχή που αγωνιζόταν. 
Εκατοντάδες ατάκες του έμειναν στην Ιστορία και ίσως η παρακάτω «14άδα» (σ.σ. συμβολικά με τον αριθμό της φανέλας του) να κάνει ακόμη πιο κατανοητή τη διαφορετικότητά του… 

#1. «Τεχνική δεν είναι να κάνεις 1.000 γκελ με τη μπάλα. Ο καθένας θα μπορούσε να το πετύχει με προπόνηση. Και τότε θα μπορούσε να δουλέψει σε ένα τσίρκο».

#2. «Επέλεξε τον καλύτερο ποδοσφαιριστή για κάθε θέση μιας 11άδας και τότε δεν θα έχεις την καλύτερη 11άδα, αλλά τα 11 πιο δυνατά ‘εγώ’».

#3. «Δεν θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου ως θρήσκο. Στην Ισπανία και οι 22 ποδοσφαιριστές κάνουν τον σταυρό τους πριν βγουν στο γήπεδο. Αν αυτό τους βοηθούσε, τότε όλα τα ματς θα έπρεπε να λήγουν ισόπαλα. Κοινώς δεν υπάρχει Θεός στο ποδόσφαιρο».

#4. «Ποιος λέει ότι πάντα πρέπει να κερδίζει η πιο πλούσια ομάδα; Εγώ δεν είδα ποτέ μια τσάντα με λεφτά να σκοράρει».

#5. «Στατιστικά σε κάθε αγώνα οι ποδοσφαιριστές έχουν τη μπάλα στα πόδια τους για περίπου 3 λεπτά ο καθένας. Άρα πιο σημαντικό είναι τι θα κάνεις τα υπόλοιπα 87 λεπτά χωρίς τη μπάλα».

#6. «Θεωρητικά το να παίζεις ποδόσφαιρο είναι πολύ απλό, αλλά το να παίζεις απλά είναι το πιο δύσκολο».

#7. «Βρίσκω φρικτό να απορρίπτονται ποδοσφαιριστές λόγω στατιστικών μετρήσεων από κομπιούτερ. Ίσως κι εμένα ο Αγιαξ βασιζόμενος σε εργομετρικές μελέτες να έπρεπε να με απορρίψει. Όμως, η ποιότητα της τεχνικής μου και το όραμα δεν μπορούσαν να ανιχνευθούν από υπολογιστές».

#8. «Το ποδόσφαιρο παίζεται αρχικά με τα πόδια και στη συνέχεια με το μυαλό. Όταν η ηλικία δεν σου επιτρέπει να κάνεις πολλά με τα πόδια, τότε αναλαμβάνει το μυαλό».

#9. «Οι Ιταλοί δεν μπορούν να μας κερδίσουν, αλλά εμείς σίγουρα μπορούμε να χάσουμε από αυτούς».

#10. «Οι Ισπανοί παίκτες είναι ιδανικοί για να δουλέψεις μαζί τους. Αντίθετα, οι Ολλανδοί, μόλις ανοίξεις το στόμα σου για να πεις κάτι, έχουν ήδη προλάβει να απαντήσουν: Ναι, αλλά…».

#11. «Όταν προηγείσαι 5-0, τότε δεν έχει νόημα να ψάξεις ένα έκτο γκολ. Πολύ πιο θεαματικό για την κερκίδα, είναι να προσπαθήσεις να σημαδέψεις το δοκάρι».

#12. «Ξέρεις αν ένας παίκτης χτυπάει σωστά τη μπάλα, όχι βλέποντάς τον, αλλά ακούγοντας τον ήχο που κάνει το παπούτσι του στην επαφή με τη μπάλα».

#13. «Πάντα πίστευα ότι κάθε παίκτης πρέπει να μπορεί να αγωνίζεται σε όλες τις θέσεις του γηπέδου. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να ακούνε όλοι τις ομιλίες περί τακτικής. Το αριστερό εξτρέμ δεν επιτρέπεται να κοιμάται όταν μιλάω για το δεξί μπακ».

#14. «Είμαι πρώην παίκτης, πρώην προπονητής, πρώην τεχνικός διευθυντής, πρώην επίτιμος πρόεδρος. Μία καλή λίστα που δείχνει ότι όλα φτάνουν στο τέλος»
Ο Γιόχαν Κρόιφ έκανε το ποδόσφαιρο φτωχότερο με τον χαμό του, συγκλονίζοντας ολόκληρο τον αθλητικό πλανήτη. Μεταξύ αυτων και τα δύο "ιερά τέρατα" του ποδοσφαίρου, Πελέ και Μαραντόνα, που θέλησαν να αποχαιρετήσουν τον θρυλικό Ολλανδό με τον δικό τους τρόπο.
Μακάρι να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της τελειότητάς του", έγραψε στον λογαριασμό του στο Twitter ο Πελέ ενώ ο Μαραντόνα έγραψε στον αντίστοιχο δικό του στο Facebook: "Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ Flaco (σ.σ. αδύνατε)".

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης»

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης». Το βιβλίο έχει γράψει ο Γιώργος Πολ Παπαδάκης και αναφέρεται στην ζωή και την πορεία του σπουδαίου ποδοσφαιριστή που υπήρξε εξέχων εκπρόσωπος του Πελοποννησιακού ποδοσφαίρου αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες όλων των εποχών. 
«Ο Δαβουρλής πραγματικά πρέπει να ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα» λέει ο συγγραφέας στην συνέντευξη που έδωσε με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου.

Διαβάστε την συνέντευξη του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη:
ΕΡ. Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε με τον ποδοσφαιριστή Κώστα Δαβουρλή;
ΑΠ. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει να βρει τα γκολ από φάουλ που σημείωσε ο Δαβουρλής στη Β΄ Εθνική. Ήθελα να τα αθροίσω με τα 22 που πέτυχε στην Α΄ για να δω το συνολικό ρεκόρ του ποδοσφαιριστή. Άρχισα να ψάχνω στο ελεύθερο τότε αρχείο της «Αθλητικής ηχούς» (για «χαλάρωση» από τι άλλες συγγραφικές μου δραστηριότητες) ένα – ένα τα ματ…

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Σάββας Κωφίδης: «Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής, δεν έγινα ο ίδιος τέρας»

Μια διαφορετική συνέντευξη, με έναν από τους σημαντικότερους πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο οποίος έχει ριζωθεί στις ψυχές και στις καρδιές εγχώριων φιλάθλων, κι όχι μόνο…  Ο Σάββας Κωφίδης, μεταξύ άλλων, μιλά για την αγαπημένη του μεταλλική σκηνή, τον πολιτισμό,αλλά και για τα καλά και τα… άρρωστα του ποδοσφαίρου… Επιπρόσθετα, συνθέτει και… κατεβάζει «ενδεκάδες» στο πιο ονειρικό παιχνίδι… Όλοι στις θέσεις σας, αρχίζει το «ματς»! -Σάββα, είσαι διαχρονικά μία από τις πιο… βαριές φανέλες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την πολυετή και σπουδαία επαγγελματική σου πορεία / καριέρα, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, τι σε κάνει υπερήφανο και τι αντίστροφα σε απογοητεύει από το «βασιλιά» των σπορ, στη χώρα μας και παγκοσμίως; Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που προσφέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία δύσκολα συναντάς σε άλλα αθλήματα. Η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός που πηγάζει μέσα από το ποδόσφαιρο είναι πράγματα για τα οποία μπορεί να νοιώθω περήφανος, αλλά για τον μικροαστισμό κ…