Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποδόσφαιρο μακριά από τα φώτα του Euro 2016...

Η άλλη όψη του ποδοσφαίρου στο Παρίσι. Μακριά από εντυπωσιακά σκηνικά και πολυδιαφημισμένους παίκτες.Ποδόσφαιρο μακριά από τα φώτα του Euro 2016... (pics)
Για να δεις την πλήρη εικόνα του Παρισιού πρέπει να βγεις λίγο από το κέντρο. Προσεκτικά, πάντα. Διότι υπάρχουν προάστια που ακόμα και με την κατάλληλη συνοδεία δεν πλησιάζονται. Όσον αφορά το ποδόσφαιρο, ακόμα και σε σχετικά υποβαθμισμένες περιοχές υπάρχουν χώροι και εγκαταστάσεις σε καλά επίπεδα. Αγωνιστικοί χώροι προσεγμένοι, προγράμματα προπονήσεων για παιδιά σχεδιασμένα σωστά, βάζουν από νωρίς τους πιτσιρικάδες σε σωστή ποδοσφαιρική νοοτροπία. Για κάποιους από αυτούς, το ποδόσφαιρο μπορεί να αποτελέσει τη μοναδική τους διέξοδο.
Αυτοσχέδια γηπεδάκια, στη λογική της αλάνας δύσκολα θα βρεις. Προφανώς παιδιά να κλοτσούν μπάλα συναντά κανείς από την πλατεία Ρεπουμπλίκ μέχρι το Σεντ Ντενί. Αλλά όταν οι Παριζιάνοι συγκεντρωθούν για μπαλίτσα θα το κάνουν συνήθως σε «κανονικούς» χώρους.

Το γηπεδάκι της φωτογραφίας, είναι ένα από τα λίγα αυτού του είδους που συναντάς και  βρίσκεται στην περιοχή Μοντρεΐγ. Είναι στην πρώτη ζώνη προαστίων από τα δυτικά και έχει εργατικό παρελθόν. Εκεί χτίστηκαν οι πρώτες εργατικές κατοικίες του Παρισιού, κάποιες από τις οποιες στη συνέχεια «γκετοποιήθηκαν», φιλοξενώντας μετανάστες από συγκεκριμένες χώρες ή από συγκεκριμένες περιοχές.
Στη Γαλλία βέβαια υπάρχει το εξής παράδοξο. Όταν υπήρχε ανάγκη για φτηνά εργατικά χέρια, έρχονταν μετανάστες από τις πρώην αποικίες που τους καλούσε η χώρα προσφέροντάς τους συγκεκριμένες δουλειές. Στη συνέχεια, η ίδια τους στοχοποίησε, όταν αυξήθηκε η ανεργία, στιγματίζοντας ουσιαστικά τα παιδιά τους και οηγώντας πολλά από αυτά σε αδιέξοδο.
Στη Μοντρεΐγ βέβαια τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα. Είναι περισσότερο... εναλλακτικά! Εκεί βρίσκεται και η έδρα των μεγαλύτερων συνδικάτων της Γαλλίας, γεγονός που την κάνει επίκεντρο στις εξελίξεις, μιας και οι απεργοί δεν κάνουν πίσω και προκαλούν πολλούς πονοκεφάλους στους διοργανωτές του Euro.

Το γηπεδάκι των φωτογραφιών βρίσκεται πίσω από μια παλιά βιοτεχνία και γύρω-γύρω υπάρχουν καταλήψεις, οι οποίες πλέον λειτουργούν σαν πολιτιστικά κέντρα. Σε συνεργασία με τον δήμο διοργανώνουν εργαστήρια, μουσικές εκδηλώσεις, μαθήματα γλωσσών και πολλές ακόμα δραστηριότητες για ανθρώπους που δεν θα μπορούσαν με άλλο τρόπο να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτές. Η γενικότερη λογική της περιοχής είναι κάτι μεταξύ Παρισιού και προαστίων, μαζεύοντας πολύ νεαρό κόσμο λόγω των εκδηλώσεων. Αυτοί λοιπόν δημιούργησαν το γηπεδάκι, καθώς και το βιομηχανικό σκηνικό που το περιβάλλει. Με καρέκλες από σκουριασμένα σίδερα και τραπέζια από ταλαιπωρημένα τσιμέντα.
Στην πίσω μεριά, υπήρχαν και 5-6 σκηνές προσφύγων, οι οποίοι φυσικά είναι καλοδεχούμενοι να παίξουν μπάλα εκεί. Άνθρωποι διαφορετικών τάξεων και εθνικοτήτων, γίνονται ένα μέσα στον αστικό αγωνιστικό χώρο. Ξεχνούν και αφήνουν τη μαγεία της ασπρόμαυρης να τους ταξιδέψει.
Γενικότερα πάντως στο Παρίσι δεν υπάρχουν κέντρα υποδοχής, οπότε δεν υπάρχουν εικόνες με προσφυγικό πληθυσμό συγκεντρωμένο. Οι περισσότεροι ψάχνουν τρόπο να πλησιάσουν τα βόρεια σύνορα, περνώντας μέσα από το Καλαί, στο οποίο βρίσκεται ο μεγαλύτερος χώρος συγκέντρωσης προσφύγων στην Ευρώπη...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Σάββας Κωφίδης: «Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής, δεν έγινα ο ίδιος τέρας»

Μια διαφορετική συνέντευξη, με έναν από τους σημαντικότερους πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο οποίος έχει ριζωθεί στις ψυχές και στις καρδιές εγχώριων φιλάθλων, κι όχι μόνο…  Ο Σάββας Κωφίδης, μεταξύ άλλων, μιλά για την αγαπημένη του μεταλλική σκηνή, τον πολιτισμό,αλλά και για τα καλά και τα… άρρωστα του ποδοσφαίρου… Επιπρόσθετα, συνθέτει και… κατεβάζει «ενδεκάδες» στο πιο ονειρικό παιχνίδι… Όλοι στις θέσεις σας, αρχίζει το «ματς»! -Σάββα, είσαι διαχρονικά μία από τις πιο… βαριές φανέλες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την πολυετή και σπουδαία επαγγελματική σου πορεία / καριέρα, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, τι σε κάνει υπερήφανο και τι αντίστροφα σε απογοητεύει από το «βασιλιά» των σπορ, στη χώρα μας και παγκοσμίως; Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που προσφέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία δύσκολα συναντάς σε άλλα αθλήματα. Η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός που πηγάζει μέσα από το ποδόσφαιρο είναι πράγματα για τα οποία μπορεί να νοιώθω περήφανος, αλλά για τον μικροαστισμό κ…

Κωστουλάκης Κωνσταντίνος (Λευκός Αρκάδιος)

ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΛΕΥΚΟΣ (1905-1983)
Ο Αρκάδιος Λευκός (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Κωστουλάκης) γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ως δημόσιος υπάλληλος σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, τη Θεσσαλονίκη και τέλος στην Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του.
Την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1932 με τη δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Εστία της νουβέλας "Σε πόλεμο με τον εαυτό μου", η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κριτικούς.
Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματος Κρίσις… στη Θεσσαλονίκη (1934) και τρία ακόμη μυθιστορήματα με μεγάλα χρονικά διαστήματα ανάμεσά τους, ως το 1971 οπότε τιμήθηκε με το δεύτερο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το έργο του "Συλλογή από μαχαίρια", βράβευση η οποία προκάλεσε την οργισμένη αντίδρασή του.

Στο χώρο των λογοτεχνικών περιοδικών της εποχής οι εμφανίσεις του Λευκού σπανίζουν - κάποιες δημοσ…