Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποδόσφαιρο μακριά από τα φώτα του Euro 2016...

Η άλλη όψη του ποδοσφαίρου στο Παρίσι. Μακριά από εντυπωσιακά σκηνικά και πολυδιαφημισμένους παίκτες.Ποδόσφαιρο μακριά από τα φώτα του Euro 2016... (pics)
Για να δεις την πλήρη εικόνα του Παρισιού πρέπει να βγεις λίγο από το κέντρο. Προσεκτικά, πάντα. Διότι υπάρχουν προάστια που ακόμα και με την κατάλληλη συνοδεία δεν πλησιάζονται. Όσον αφορά το ποδόσφαιρο, ακόμα και σε σχετικά υποβαθμισμένες περιοχές υπάρχουν χώροι και εγκαταστάσεις σε καλά επίπεδα. Αγωνιστικοί χώροι προσεγμένοι, προγράμματα προπονήσεων για παιδιά σχεδιασμένα σωστά, βάζουν από νωρίς τους πιτσιρικάδες σε σωστή ποδοσφαιρική νοοτροπία. Για κάποιους από αυτούς, το ποδόσφαιρο μπορεί να αποτελέσει τη μοναδική τους διέξοδο.
Αυτοσχέδια γηπεδάκια, στη λογική της αλάνας δύσκολα θα βρεις. Προφανώς παιδιά να κλοτσούν μπάλα συναντά κανείς από την πλατεία Ρεπουμπλίκ μέχρι το Σεντ Ντενί. Αλλά όταν οι Παριζιάνοι συγκεντρωθούν για μπαλίτσα θα το κάνουν συνήθως σε «κανονικούς» χώρους.

Το γηπεδάκι της φωτογραφίας, είναι ένα από τα λίγα αυτού του είδους που συναντάς και  βρίσκεται στην περιοχή Μοντρεΐγ. Είναι στην πρώτη ζώνη προαστίων από τα δυτικά και έχει εργατικό παρελθόν. Εκεί χτίστηκαν οι πρώτες εργατικές κατοικίες του Παρισιού, κάποιες από τις οποιες στη συνέχεια «γκετοποιήθηκαν», φιλοξενώντας μετανάστες από συγκεκριμένες χώρες ή από συγκεκριμένες περιοχές.
Στη Γαλλία βέβαια υπάρχει το εξής παράδοξο. Όταν υπήρχε ανάγκη για φτηνά εργατικά χέρια, έρχονταν μετανάστες από τις πρώην αποικίες που τους καλούσε η χώρα προσφέροντάς τους συγκεκριμένες δουλειές. Στη συνέχεια, η ίδια τους στοχοποίησε, όταν αυξήθηκε η ανεργία, στιγματίζοντας ουσιαστικά τα παιδιά τους και οηγώντας πολλά από αυτά σε αδιέξοδο.
Στη Μοντρεΐγ βέβαια τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα. Είναι περισσότερο... εναλλακτικά! Εκεί βρίσκεται και η έδρα των μεγαλύτερων συνδικάτων της Γαλλίας, γεγονός που την κάνει επίκεντρο στις εξελίξεις, μιας και οι απεργοί δεν κάνουν πίσω και προκαλούν πολλούς πονοκεφάλους στους διοργανωτές του Euro.

Το γηπεδάκι των φωτογραφιών βρίσκεται πίσω από μια παλιά βιοτεχνία και γύρω-γύρω υπάρχουν καταλήψεις, οι οποίες πλέον λειτουργούν σαν πολιτιστικά κέντρα. Σε συνεργασία με τον δήμο διοργανώνουν εργαστήρια, μουσικές εκδηλώσεις, μαθήματα γλωσσών και πολλές ακόμα δραστηριότητες για ανθρώπους που δεν θα μπορούσαν με άλλο τρόπο να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτές. Η γενικότερη λογική της περιοχής είναι κάτι μεταξύ Παρισιού και προαστίων, μαζεύοντας πολύ νεαρό κόσμο λόγω των εκδηλώσεων. Αυτοί λοιπόν δημιούργησαν το γηπεδάκι, καθώς και το βιομηχανικό σκηνικό που το περιβάλλει. Με καρέκλες από σκουριασμένα σίδερα και τραπέζια από ταλαιπωρημένα τσιμέντα.
Στην πίσω μεριά, υπήρχαν και 5-6 σκηνές προσφύγων, οι οποίοι φυσικά είναι καλοδεχούμενοι να παίξουν μπάλα εκεί. Άνθρωποι διαφορετικών τάξεων και εθνικοτήτων, γίνονται ένα μέσα στον αστικό αγωνιστικό χώρο. Ξεχνούν και αφήνουν τη μαγεία της ασπρόμαυρης να τους ταξιδέψει.
Γενικότερα πάντως στο Παρίσι δεν υπάρχουν κέντρα υποδοχής, οπότε δεν υπάρχουν εικόνες με προσφυγικό πληθυσμό συγκεντρωμένο. Οι περισσότεροι ψάχνουν τρόπο να πλησιάσουν τα βόρεια σύνορα, περνώντας μέσα από το Καλαί, στο οποίο βρίσκεται ο μεγαλύτερος χώρος συγκέντρωσης προσφύγων στην Ευρώπη...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης»

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης». Το βιβλίο έχει γράψει ο Γιώργος Πολ Παπαδάκης και αναφέρεται στην ζωή και την πορεία του σπουδαίου ποδοσφαιριστή που υπήρξε εξέχων εκπρόσωπος του Πελοποννησιακού ποδοσφαίρου αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες όλων των εποχών. 
«Ο Δαβουρλής πραγματικά πρέπει να ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα» λέει ο συγγραφέας στην συνέντευξη που έδωσε με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου.

Διαβάστε την συνέντευξη του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη:
ΕΡ. Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε με τον ποδοσφαιριστή Κώστα Δαβουρλή;
ΑΠ. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει να βρει τα γκολ από φάουλ που σημείωσε ο Δαβουρλής στη Β΄ Εθνική. Ήθελα να τα αθροίσω με τα 22 που πέτυχε στην Α΄ για να δω το συνολικό ρεκόρ του ποδοσφαιριστή. Άρχισα να ψάχνω στο ελεύθερο τότε αρχείο της «Αθλητικής ηχούς» (για «χαλάρωση» από τι άλλες συγγραφικές μου δραστηριότητες) ένα – ένα τα ματ…

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

 Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Σάββας Κωφίδης: «Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής, δεν έγινα ο ίδιος τέρας»

Μια διαφορετική συνέντευξη, με έναν από τους σημαντικότερους πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο οποίος έχει ριζωθεί στις ψυχές και στις καρδιές εγχώριων φιλάθλων, κι όχι μόνο…  Ο Σάββας Κωφίδης, μεταξύ άλλων, μιλά για την αγαπημένη του μεταλλική σκηνή, τον πολιτισμό,αλλά και για τα καλά και τα… άρρωστα του ποδοσφαίρου… Επιπρόσθετα, συνθέτει και… κατεβάζει «ενδεκάδες» στο πιο ονειρικό παιχνίδι…Όλοι στις θέσεις σας, αρχίζει το «ματς»!-Σάββα, είσαι διαχρονικά μία από τις πιο… βαριές φανέλες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την πολυετή και σπουδαία επαγγελματική σου πορεία / καριέρα, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, τι σε κάνει υπερήφανο και τι αντίστροφα σε απογοητεύει από το «βασιλιά» των σπορ, στη χώρα μας και παγκοσμίως;Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που προσφέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία δύσκολα συναντάς σε άλλα αθλήματα. Η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός που πηγάζει μέσα από το ποδόσφαιρο είναι πράγματα για τα οποία μπορεί να νοιώθω περήφανος, αλλά για τον μικροαστισμό κ…