Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αυτοκτόνησε 65χρονος στο Γαλάτσι όταν του πήγαν την έξωση...

Την τραγική ιστορία ενός ανθρώπου που έφτασε στο απονεννοημένο διάβημα επειδή δεν είχε να πληρώσει το ενοίκιο του σπιτιού του φέρνει στο προσκήνιο η αυτοκτονία στο Γαλάτσι.
 Ακόμη μία αυτοκτονία, άλλο ένα τραγικό περιστατικό, ένας ακόμη άνθρωπος που έδωσε τέλος στην ζωή του επειδή δεν μπορούσε να αντέξει το βάρος της αντιμετώπισης των καθημερινών εξόδων. Με τρόπο που δεν επιδέχεται λογική ερμηνεία, ο 65χρονος χαμηλοσυνταξιούχος -σύμφωνα με όσα λένε οι γείτονές του- αποφάσισε να γράψει την τελευταία σελίδα στο βιβλίο της ζωής του σήμερα, όταν ένας δικαστικός επιμελητής τον ενημέρωσε ότι θα πρέπει να εγκαταλείψει το διαμέρισμά του, με την διαδικασια των εξώσεων εξπρές(ΕΔΩ)
...Που ένοχα οι συγκυβερνώντες,φρόντισαν να θέσουν σε ισχύ,κανακεύοντας προεκλογικά μαυραγορίτες «νοικοκυραίους» ...

Ο άτυχος άντρας χρωστούσε κάποια ενοίκια στους ιδιοκτήτες. Αυτοί αποφάσισαν να κινηθούν δικαστικά, όμως ο 65χρονος δεν άντεξε στην προοπτική να μείνει άστεγος.
Βγήκε στο μπαλκόνι του σπιτιού του και διαμαρτυρόταν για την αδικία.
"Όχι Δημήτρη, μην το κάνεις αυτό", του φώναζε ένας γείτονας που άκουγε τον 65χρονο ότι θα πέσει, μην μπορώντας να αντέξει.
  Λίγα λεπτά πριν λάβει την μοιραία απόφαση να πέσει στο κενό από τον τρίτο όροφο, ο Δ.Χ. ζήτησε από τους αστυνομικούς που είχαν φτάσει έξω από την πολυκατοικία όπου έμενε επί περίπου 15 χρόνια να φύγουν και να πάρουν μαζί τους τον δικαστικό επιμελητή...
 Ο  65χρονος έκανε το άλμα στο κενό. Ο άτυχος άντρας εξέπνευσε προτού μεταφερθεί στο νοσοκομείο Γ.Γεννηματάς από ένα ασθενοφόρο που είχε φτάσει έξω από το σπίτι του...
Οι γείτονές του που όπως φαίνεται γνώριζαν την τραγική οικονομική κατάσταση του 65χρονου έχουν μόνο καλά λόγια να πουν για τον Δημήτρη...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Σάββας Κωφίδης: «Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής, δεν έγινα ο ίδιος τέρας»

Μια διαφορετική συνέντευξη, με έναν από τους σημαντικότερους πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο οποίος έχει ριζωθεί στις ψυχές και στις καρδιές εγχώριων φιλάθλων, κι όχι μόνο…  Ο Σάββας Κωφίδης, μεταξύ άλλων, μιλά για την αγαπημένη του μεταλλική σκηνή, τον πολιτισμό,αλλά και για τα καλά και τα… άρρωστα του ποδοσφαίρου… Επιπρόσθετα, συνθέτει και… κατεβάζει «ενδεκάδες» στο πιο ονειρικό παιχνίδι… Όλοι στις θέσεις σας, αρχίζει το «ματς»! -Σάββα, είσαι διαχρονικά μία από τις πιο… βαριές φανέλες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την πολυετή και σπουδαία επαγγελματική σου πορεία / καριέρα, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, τι σε κάνει υπερήφανο και τι αντίστροφα σε απογοητεύει από το «βασιλιά» των σπορ, στη χώρα μας και παγκοσμίως; Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που προσφέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία δύσκολα συναντάς σε άλλα αθλήματα. Η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός που πηγάζει μέσα από το ποδόσφαιρο είναι πράγματα για τα οποία μπορεί να νοιώθω περήφανος, αλλά για τον μικροαστισμό κ…

Κωστουλάκης Κωνσταντίνος (Λευκός Αρκάδιος)

ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΛΕΥΚΟΣ (1905-1983)
Ο Αρκάδιος Λευκός (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Κωστουλάκης) γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ως δημόσιος υπάλληλος σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, τη Θεσσαλονίκη και τέλος στην Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του.
Την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1932 με τη δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Εστία της νουβέλας "Σε πόλεμο με τον εαυτό μου", η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κριτικούς.
Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματος Κρίσις… στη Θεσσαλονίκη (1934) και τρία ακόμη μυθιστορήματα με μεγάλα χρονικά διαστήματα ανάμεσά τους, ως το 1971 οπότε τιμήθηκε με το δεύτερο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το έργο του "Συλλογή από μαχαίρια", βράβευση η οποία προκάλεσε την οργισμένη αντίδρασή του.

Στο χώρο των λογοτεχνικών περιοδικών της εποχής οι εμφανίσεις του Λευκού σπανίζουν - κάποιες δημοσ…