Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παγκόσμιος Μάρτυρας:Απότομη αύξηση των εγκλημάτων για περιβαλλοντικά θέματα

Τουλάχιστον ένας άνθρωπος χάνει τη ζωή του κάθε εβδομάδα σε όλο τον κόσμο σε περιβαλλοντικές διενέξεις, καθώς οι συγκρούσεις για την κατοχή γης, φυσικών πόρων και δασών γίνονται ολοένα και πιο βίαιες.
 Η ανθρωπιστική οργάνωση  (Παγκόσμιος Μάρτυρας)  Global Witness  (ΕΔΩ),που επικεντρώνεται στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων αναφέρει σε έκθεσή τους ότι τουλάχιστον 106 άνθρωποι σκοτώθηκαν το 2011 —σχεδόν διπλάσιοι σε σχέση με το 2009— σε συγκρούσεις και επιθέσεις σε χώρες όπως η Βραζιλία, η Ινδονησία και το Περού.  


Συνολικά από το 2002 μέχρι το 2011 έχασαν τη ζωή τους 711 άνθρωποι, δηλαδή περίπου ένας κάθε εβδομάδα, σε συγκρούσεις που αφορούν περιβαλλοντικά θέματα. Σύμφωνα με την οργάνωση, οι δράστες στις περισσότερες περιπτώσεις παραμένουν ατιμώρητοι.

«Είναι πασίγνωστο το παράδοξο ότι πολλές από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου διαθέτουν τους φυσικούς πόρους που κινούν την παγκόσμια οικονομία. Σήμερα, καθώς εντείνεται η κούρσα για την εξασφάλιση πρόσβασης σε αυτούς τους πόρους, οι φτωχοί και οι ακτιβιστές βρίσκονται ολοένα και συχνότερα στη γραμμή του πυρός».

Οι συμφωνίες για την εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου συχνά συνάπτονται μυστικά μεταξύ αξιωματούχων και εταιρειών, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι που ζούσαν εκμεταλλευόμενοι την επίμαχη γη ή τα δάση να μην έχουν κανένα δικαίωμα, ούτε και λόγο. Όσοι προσπαθούν να μιλήσουν ανοιχτά συχνά τιμωρούνται: εκδιώκονται δια της βίας από τη γη τους ή δολοφονούνται, τονίζεται στην έκθεση.

«Οι δολοφονίες παίρνουν διάφορες μορφές: συγκρούσεις μεταξύ κοινοτήτων και των κρατικών δυνάμεων ασφαλείας, εξαφανίσεις, θάνατοι υπό αστυνομική κράτηση ή ακόμη και μεμονωμένες, στοχευμένες εκτελέσεις», υποστηρίζει η Global Witness.

Οι χώρες στις οποίες έχουν αναφερθεί οι περισσότεροι τέτοιοι θάνατοι είναι η Βραζιλία, το Περού, η Κολομβία και οι Φιλιππίνες. Μία περίπτωση που καταγράφεται στην έκθεση είναι αυτή του Ελιέζερ "Μπόι" Μπιλάνες, του ηγέτη μιας κοινότητας των Φιλιππίνων ο οποίος είχε αντισταθεί στη λειτουργία ενός ορυχείου χρυσού και χαλκού. Το 2009 δύο άγνωστοι άνδρες που επέβαιναν σε μηχανάκι τον πυροβόλησαν και τον σκότωσαν ενώ αγόραζε εφημερίδα. Το ίδιο έτος στην Καμπότζη ένας ακτιβιστής, ο Τσουτ Βούτι, δολοφονήθηκε από μέλη της Στρατιωτικής Αστυνομίας την ώρα που ερευνούσε καταγγελίες για παράνομη υλοτομία και κατασχέσεις γης. Η έρευνα για το θάνατό του διήρκησε μόλις τρεις ημέρες και η υπόθεση έκλεισε χωρίς να διαπιστωθεί πώς και γιατί τον σκότωσαν.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Σάββας Κωφίδης: «Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής, δεν έγινα ο ίδιος τέρας»

Μια διαφορετική συνέντευξη, με έναν από τους σημαντικότερους πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο οποίος έχει ριζωθεί στις ψυχές και στις καρδιές εγχώριων φιλάθλων, κι όχι μόνο…  Ο Σάββας Κωφίδης, μεταξύ άλλων, μιλά για την αγαπημένη του μεταλλική σκηνή, τον πολιτισμό,αλλά και για τα καλά και τα… άρρωστα του ποδοσφαίρου… Επιπρόσθετα, συνθέτει και… κατεβάζει «ενδεκάδες» στο πιο ονειρικό παιχνίδι… Όλοι στις θέσεις σας, αρχίζει το «ματς»! -Σάββα, είσαι διαχρονικά μία από τις πιο… βαριές φανέλες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την πολυετή και σπουδαία επαγγελματική σου πορεία / καριέρα, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, τι σε κάνει υπερήφανο και τι αντίστροφα σε απογοητεύει από το «βασιλιά» των σπορ, στη χώρα μας και παγκοσμίως; Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που προσφέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία δύσκολα συναντάς σε άλλα αθλήματα. Η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός που πηγάζει μέσα από το ποδόσφαιρο είναι πράγματα για τα οποία μπορεί να νοιώθω περήφανος, αλλά για τον μικροαστισμό κ…

Κωστουλάκης Κωνσταντίνος (Λευκός Αρκάδιος)

ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΛΕΥΚΟΣ (1905-1983)
Ο Αρκάδιος Λευκός (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Κωστουλάκης) γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ως δημόσιος υπάλληλος σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, τη Θεσσαλονίκη και τέλος στην Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του.
Την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1932 με τη δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Εστία της νουβέλας "Σε πόλεμο με τον εαυτό μου", η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κριτικούς.
Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματος Κρίσις… στη Θεσσαλονίκη (1934) και τρία ακόμη μυθιστορήματα με μεγάλα χρονικά διαστήματα ανάμεσά τους, ως το 1971 οπότε τιμήθηκε με το δεύτερο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το έργο του "Συλλογή από μαχαίρια", βράβευση η οποία προκάλεσε την οργισμένη αντίδρασή του.

Στο χώρο των λογοτεχνικών περιοδικών της εποχής οι εμφανίσεις του Λευκού σπανίζουν - κάποιες δημοσ…