Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σα δεν ντρέπεστε!


Το αντιγράφουμε όπως μεταδόθηκε από το ΑΠΕ:
*Σχόλιο πρώτο: Σα δεν ντρέπεστε!

«Σε συμφωνία με την Ενωση Ελλήνων Εφοπλιστών, για την ενίσχυση 500 οικογενειών με ανήλικα παιδιά, που πλήττονται από την οικονομική κρίση, προχώρησε ο δήμος Αθηναίων.
 Η πρωτοβουλία της Ενωσης θα κινηθεί με αυστηρά εισοδηματικά κριτήρια, σε πρώτη φάση για 500 οικογένειες - δημότες της Αθήνας και θα περιλαμβάνει, μέσω του Κόμβου Αλληλοβοήθειας Πολιτών του δήμου
Η ενέργεια αυτή εντάσσεται στο πρόγραμμα κοινωνικής προσφοράς της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών που έχει σαφή προσανατολισμό να ενισχύσει την οικογένεια, τα παιδιά και τους νέους και επικεντρώνεται σε περιοχές που έχουν πληγεί από τη δυσμενή συγκυρία.

"Η απόφαση αυτή της Ενώσεως Ελλήνων Εφοπλιστών έχει εξαιρετικό συμβολικό χαρακτήρα και καταδεικνύει τη σημασία ύπαρξης ενός μηχανισμού αλληλεγγύης μεταξύ των πολιτών" δήλωσε ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, σημειώνοντας την ανάγκη τέτοιου τύπου προσφορές να γίνουν οδηγός για όλους».

*Σχόλιο πρώτο: Σα δεν ντρέπεστε!

Σχόλιο δεύτερο: Τι σχέση μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στην ανθρώπινη αλληλεγγύη με αυτό το είδος της χυδαίας και κολοσσιαίας απάτης της «οργανωμένης βιομηχανίας φιλανθρωπίας» από τους «καρχαρίες», τους έμπλεους από... φιλόζωα αισθήματα προς τα θύματά τους;

Σχόλιο τρίτο: Γιατί οι εφοπλιστές δεν αποφασίζουν να πληρώνουν το πετρέλαιο που χρησιμοποιούν για το στόλο τους στην τιμή που το πληρώνουν οι άλλοι κοινοί θνητοί και όχι αφορολόγητο; Μπορεί να μας πει η «Ενωση Εφοπλιστών» πόσες (εκατοντάδες χιλιάδες) οικογένειες θα μπορούσαν να ζήσουν από την κατάργηση αυτής και μόνο της φοροασυλίας (από τις εκατοντάδες) των εφοπλιστών;

Σχόλιο τέταρτο: Για τον κ.Καμίνη η στήλη δεν χαραμίζει ούτε λέξη ως σχόλιο.
Σάββατο 12 Γενάρη

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Σάββας Κωφίδης: «Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής, δεν έγινα ο ίδιος τέρας»

Μια διαφορετική συνέντευξη, με έναν από τους σημαντικότερους πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο οποίος έχει ριζωθεί στις ψυχές και στις καρδιές εγχώριων φιλάθλων, κι όχι μόνο…  Ο Σάββας Κωφίδης, μεταξύ άλλων, μιλά για την αγαπημένη του μεταλλική σκηνή, τον πολιτισμό,αλλά και για τα καλά και τα… άρρωστα του ποδοσφαίρου… Επιπρόσθετα, συνθέτει και… κατεβάζει «ενδεκάδες» στο πιο ονειρικό παιχνίδι… Όλοι στις θέσεις σας, αρχίζει το «ματς»! -Σάββα, είσαι διαχρονικά μία από τις πιο… βαριές φανέλες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την πολυετή και σπουδαία επαγγελματική σου πορεία / καριέρα, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, τι σε κάνει υπερήφανο και τι αντίστροφα σε απογοητεύει από το «βασιλιά» των σπορ, στη χώρα μας και παγκοσμίως; Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που προσφέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία δύσκολα συναντάς σε άλλα αθλήματα. Η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός που πηγάζει μέσα από το ποδόσφαιρο είναι πράγματα για τα οποία μπορεί να νοιώθω περήφανος, αλλά για τον μικροαστισμό κ…

Κωστουλάκης Κωνσταντίνος (Λευκός Αρκάδιος)

ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΛΕΥΚΟΣ (1905-1983)
Ο Αρκάδιος Λευκός (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Κωστουλάκης) γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ως δημόσιος υπάλληλος σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, τη Θεσσαλονίκη και τέλος στην Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του.
Την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1932 με τη δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Εστία της νουβέλας "Σε πόλεμο με τον εαυτό μου", η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κριτικούς.
Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματος Κρίσις… στη Θεσσαλονίκη (1934) και τρία ακόμη μυθιστορήματα με μεγάλα χρονικά διαστήματα ανάμεσά τους, ως το 1971 οπότε τιμήθηκε με το δεύτερο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το έργο του "Συλλογή από μαχαίρια", βράβευση η οποία προκάλεσε την οργισμένη αντίδρασή του.

Στο χώρο των λογοτεχνικών περιοδικών της εποχής οι εμφανίσεις του Λευκού σπανίζουν - κάποιες δημοσ…