Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η γιορτή μετά τη γιορτή...

. Γιόρτασε το ρωμαίικο την Ανάσταση στηριγμένο στην πιο γενναία πλευρά της παράδοσής του. Το πιο θλιμμένο και για εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια, το πιο μαύρο Πάσχα των τελευταίων δεκαετιών. Είναι η ζωή μας σε αιχμαλωσία, διότι
του Στάθη

είναι πολλοί οι άνεργοι, μεγάλη η φτώχεια, κάθε οικογένεια κάτι θρηνεί, κάποια απώλεια∙ κάθε οικογένεια κάτι φοβάται, τον κίνδυνο για το σπίτι, με το στεγαστικό που έγινε βαρίδι, το κεραμίδι που έγινε ταφόπλακα, κάθε οικογένεια χτυπημένη σε κάτι απ΄αυτήν την αναίτια (εις ό,τι αφορά την πραγματικότητα κι όχι τους σχεδιασμούς) πανούκλα.

Κι έτσι δεν μπόρεσαν τα τραγούδια να στερεώσουν τη γιορτή, χωρίς το τσάμικο στα πόδια τους οι εορτάζοντες και τα ωραία λαϊκά στην καρδιά τους, άτονοι γιορτάσαμε, μόνον

οι πλούσιοι γιόρτασαν. Αυτοί έχουν να γιορτάζουν, ξέρουν να γιορτάζουν (ακόμα και οι νεόπλουτοι σιγά-σιγά μαθαίνουν), συνεχίζουν να βγάζουν παρά μέσα στην κρίση και από την κρίση. Φυσικά και γιόρτασαν.

Για τους άλλους, τους ηττημένους, το «φτώχια και καλή καρδιά» δεν είναι πλέον αρκετό. Το «η φτώχια θέλει καλοπέραση» δεν παρηγορεί. Έχει τσακισθεί η αρχοντιά του λαού. Διότι η αρχοντιά του ήταν πάντα οι ελπίδες του, και οι ελπίδες του έχουν φύγει για Μπέλσεν, για Νταχάου δεν υπήρχε

περίσσευμα καρδιάς φέτος, μόνο σπασμωδικά λόγια παραμυθίας που ουδείς μας τα πίστευε. Κι αν είχε το τραπέζι αρνί και κόκκινα αυγά και παιδικές φωνούλες, είχε βάρος η ψυχή ανέργους κι ανθρώπους που τους έχουν κλέψει τη ζωή οι σκύλοι.

Και οι ευχές. Λιγοστές και φοβισμένες. Φοβισμένες να μη θυμίσουν οικεία κακά. Και λιγοστές, τι να ευχηθείς; να ξαναβρεί ο άλλος δουλειά; να μην πεινάνε τα παιδιά; να μην πονάνε οι γέροντες; Ευχές χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς αέρα στα πανιά τους, ευχές ηττημένες που απλώς απεύχονταν το χειρότερο.

Σε έναν μήνα, περίπου 1.000.000 εργαζόμενοι θα δουν τις αποδοχές τους να μειώνονται, καταργούνται δεκάδες επιδόματα, γύρω στις 45 κλαδικές συμβάσεις λήγουν, πολλοί πάρα πολλοί θα δουν το εισόδημά τους να μειώνεται ακόμα και κατά 40%!

Την ίδια ώρα τα ακίνητα των μικροϊδιοκτητών μπαίνουν στο στόχαστρο της Τρόικας και των ανδρεικέλων της. Ακριβώς μετά την εξάρθρωση της εργασίας, το σπίτι του καθ΄ενός, ήδη βεβαρημένο με είκοσι φόρους, γίνεται ο επόμενος στόχος των αρπακτικών. Με την αύξηση των αντικειμενικών αξιών στα ακίνητα και την είσοδο των αγρών στη φορολόγηση, η γη θα αλλάξει χέρια, θα την αγοράσουν οι πλούσιοι.

Τους οποίους θα διευκολύνει η κυβέρνηση μειώνοντας κι από πάνω τους φόρους αγοραπωλησιών.

Το μόνον που γιόρτασε και γιορτάζει αυτές τις μέρες στη χώρα είναι η προπαγάνδα. Κύματα «αισιοδοξίας» διατρέχουν τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, στημένα γκάλοπ, τεχνικές δημιουργίας ελπιδοφόρου κλίματος, σαν να ‘χει ανοίξει ο κ.Σαμαράς τον Ασκό του Αιόλου και από μέσα να βγαίνει το Κέρας της Αμάλθειας. Φιλότιμες στην ατιμία τους προσπάθειες.

Όμως, ο καθένας ξέρει τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια. Οι τράπεζες που πάνε να του φάνε το σπίτι. Η κυβέρνηση που του έφαγε τον μισθό. Νιάου-νιάου στα κεραμίδια κάνουν τα χαράτσια, τα νέα μέτρα που ήδη

ετοιμάζουν, επειδή δεν απέδωσαν (!) τα τρέχοντα-οι ίδιοι που τα πήραν και τα παίρνουν. Οι ίδιοι θρασύτατοι και ανάλγητοι, νιάου-νιάου στα κεραμίδια κάνουν οι μαλακίες που μας λένε.

Ακόμα και η «Γουώλ Στρητ Τζόρναλ» βρίσκει την κατάσταση στην Ελλάδα απελπιστική. Ελάχιστη η μείωση του χρέους. Στα έξι χρόνια η ύφεση, μη ανατάξιμη η ανεργία. Βρίσκει όμως και κάποια ενθαρρυντικά σημάδια η καλή εφημερίδα! τι; Τις αποκρατικοποιήσεις και τις απολύσεις από το δημόσιο! Κι άλλους άνεργους δηλαδήστην ήδη θηριώδη και μη ανατάξιμη για καμιά δεκαπενταετία ανεργία, κι άλλη δημόσια περιουσία για άρπαγμα. Η γιορτή της λεηλασίας.

Διότι αυτή πλέον είναι η μόνη γιορτή στην Ελλάδα, ούτε η Ανάσταση, ούτε του Αϊγιωργιού, ούτε οποιαδήποτε άλλη, αυτές χλωμά γιορτάζονται και αλαφροπατώντας απέρχονται, ενώ

η γιορτή της λεηλασίας, διαρκής. Ξεσαλωμένη. Φιγουρατζού. Ξεσαλωμένη. Ρηχή και νεκρή, αλλά νικηφόρα για τους Δυνατούς και θανατηφόρα για τους υπόλοιπους. Η γιορτή της λεηλασίας, δηλαδή της δικής μας αιχμαλωσίας και της δικής τους ασυδοσίας, αυτή είναι που ουρλιάζει διαρκώς στα κεραμίδια μας, ο χορός των καταραμένων πάνω στη στέγη μας, των Διαπλεκόμενων, των χρήσιμων ηλίθιων που δεν καταλαβαίνουν Χριστό, των σμπίρων και των φερέφωνων.

  Αλλά, αν στου σπιτιού μου την αυλή έχουν στήσει τρελό γλέντι οι γύπες, κι αν απ’τα κεραμίδια μου ουρλιάζουν τα τέρατα, σαν πιο καθαρά απ’όλα μου φαίνεται να ακούω τον ψίθυρο της δικής μου αδυναμίας..
Αναδημοσίευση από το enikos.gr

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης»

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης». Το βιβλίο έχει γράψει ο Γιώργος Πολ Παπαδάκης και αναφέρεται στην ζωή και την πορεία του σπουδαίου ποδοσφαιριστή που υπήρξε εξέχων εκπρόσωπος του Πελοποννησιακού ποδοσφαίρου αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες όλων των εποχών. 
«Ο Δαβουρλής πραγματικά πρέπει να ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα» λέει ο συγγραφέας στην συνέντευξη που έδωσε με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου.

Διαβάστε την συνέντευξη του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη:
ΕΡ. Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε με τον ποδοσφαιριστή Κώστα Δαβουρλή;
ΑΠ. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει να βρει τα γκολ από φάουλ που σημείωσε ο Δαβουρλής στη Β΄ Εθνική. Ήθελα να τα αθροίσω με τα 22 που πέτυχε στην Α΄ για να δω το συνολικό ρεκόρ του ποδοσφαιριστή. Άρχισα να ψάχνω στο ελεύθερο τότε αρχείο της «Αθλητικής ηχούς» (για «χαλάρωση» από τι άλλες συγγραφικές μου δραστηριότητες) ένα – ένα τα ματ…

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

 Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Σάββας Κωφίδης: «Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής, δεν έγινα ο ίδιος τέρας»

Μια διαφορετική συνέντευξη, με έναν από τους σημαντικότερους πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο οποίος έχει ριζωθεί στις ψυχές και στις καρδιές εγχώριων φιλάθλων, κι όχι μόνο…  Ο Σάββας Κωφίδης, μεταξύ άλλων, μιλά για την αγαπημένη του μεταλλική σκηνή, τον πολιτισμό,αλλά και για τα καλά και τα… άρρωστα του ποδοσφαίρου… Επιπρόσθετα, συνθέτει και… κατεβάζει «ενδεκάδες» στο πιο ονειρικό παιχνίδι…Όλοι στις θέσεις σας, αρχίζει το «ματς»!-Σάββα, είσαι διαχρονικά μία από τις πιο… βαριές φανέλες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την πολυετή και σπουδαία επαγγελματική σου πορεία / καριέρα, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, τι σε κάνει υπερήφανο και τι αντίστροφα σε απογοητεύει από το «βασιλιά» των σπορ, στη χώρα μας και παγκοσμίως;Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που προσφέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία δύσκολα συναντάς σε άλλα αθλήματα. Η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός που πηγάζει μέσα από το ποδόσφαιρο είναι πράγματα για τα οποία μπορεί να νοιώθω περήφανος, αλλά για τον μικροαστισμό κ…