Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η «Κορινθιακή» δημοκρατία

Κάπου τριάντα χρόνια πίσω,στην αρχή της δεκαετίας του ογδόντα...στην, υπό στρατιωτική δικτατορία από το 1964, Βραζιλία οι παίκτες της Κορίνθιανς έβγαιναν στον αγωνιστικό χώρο για ένα ακόμα παιχνίδι έχοντας γραμμένο στις φανέλες τους το σύνθημα «Ψηφίστε στις 15″, προτρέποντας τον φοβισμένο λαό να συμμετάσχει στις επερχόμενες εκλογές της χώρας.
Δεν ήταν όμως η πρώτη, ούτε και η τελευταία φορά που η ομάδα ύψωνε το ανάστημα της ενάντια στη χούντα που εξουσίαζε για χρόνια την Βραζιλία.
Δυο χρόνια πριν, στις εκλογές του συλλόγου τον Απρίλιο του 1982, ο κόσμος της ομάδας είχε κληθεί να ψηφίσει μεταξύ της απερχόμενης διοίκησης και μιας νέας ομάδας ανθρώπων με επικεφαλής τον Βαλντεμάρ Πιρές και ηγετική φιγούρα στο χόρτο αλλά και έξω απ’ αυτό τον μεγάλο Σώκρατες.
Το ‘Κίνημα της Κορινθιακής Δημοκρατίας’, όπως μετέπειτα ονομάστηκε από καλλιτέχνες και διανοούμενους που το στήριξαν βλέποντας σ’ αυτό την πιο σοβαρή μορφή αντίδρασης στη χώρα, ανέλαβε τελικά την ομάδα και στα τρία χρόνια που ‘έζησε’ κατάφερε να γράψει τη δικιά του ξεχωριστή σελίδα στην παγκόσμια ιστορία του ποδοσφαίρου.
Με μια αδιανόητη φιλοσοφία που στηριζόταν στο μότο ‘Κέρδισε ή χάσε, αλλά πάντα δημοκρατικά’ και στο σκεπτικό ότι για όλες τις κινήσεις του συλλόγου – από τις μεταγραφές και τα διάφορα διοικητικά-αγωνιστικά θέματα μέχρι το τι ώρα θα γίνει οτιδήποτε – πρέπει να λαμβάνεται με την ίδια ακριβώς ‘βαρύτητα’ η άποψη όλων, από τον πρόεδρο μέχρι τον βοηθό προπονητή και τον τελευταίο παίκτη, η Κορίνθιανς εφάρμοσε την πρώτη και μοναδική στα χρονικά κανονική δημοκρατία στα πλαίσια μιας ομάδας.
Τα δυο κερδισμένα πρωταθλήματα της επαρχίας του Σάο Πάολο το 1982 και το 1983 και οι αρκετοί ύμνοι για το θεαματικό, επιθετικό ποδόσφαιρο που έπαιζε ήταν απλά οι ενδο-γηπεδικές επιτυχίες του απίστευτου πειράματος της παρέας του Σώκρατες.

Το γεγονός ότι η ομάδα έβγαινε στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας στα περισσότερα παιχνίδια διάφορα πανό με πολιτικά μηνύματα (όπως ένα που έγραφε ‘Θέλω να ψηφίσω για πρόεδρο’ ή ένα ακόμα πιο λιτό και περιεκτικό που περιλάμβανε μόνο μια λέξη, λέξη σχεδόν απαγορευμένη στη χώρα εκείνη την εποχή: ‘Democracia’) αγνοώντας επιδεικτικά τις απειλές της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας και η γενικότερη παραδοχή ότι όλο αυτό το αντικαθεστωτικό ‘πανηγύρι’ που λάμβανε χώρα σε κάθε παιχνίδι της ομάδας έβαλε κι αυτό ένα μικρό λιθαράκι στην πτώση της χούντας το 1985, ήταν με διαφορά τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του πιο ρομαντικού ποδοσφαιρικού κινήματος που εμφανίστηκε ποτέ. 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης»

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Κώστας Δαβουρλής:Ο Πελέ της Ευρώπης». Το βιβλίο έχει γράψει ο Γιώργος Πολ Παπαδάκης και αναφέρεται στην ζωή και την πορεία του σπουδαίου ποδοσφαιριστή που υπήρξε εξέχων εκπρόσωπος του Πελοποννησιακού ποδοσφαίρου αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες όλων των εποχών. 
«Ο Δαβουρλής πραγματικά πρέπει να ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα» λέει ο συγγραφέας στην συνέντευξη που έδωσε με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου.

Διαβάστε την συνέντευξη του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη:
ΕΡ. Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε με τον ποδοσφαιριστή Κώστα Δαβουρλή;
ΑΠ. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει να βρει τα γκολ από φάουλ που σημείωσε ο Δαβουρλής στη Β΄ Εθνική. Ήθελα να τα αθροίσω με τα 22 που πέτυχε στην Α΄ για να δω το συνολικό ρεκόρ του ποδοσφαιριστή. Άρχισα να ψάχνω στο ελεύθερο τότε αρχείο της «Αθλητικής ηχούς» (για «χαλάρωση» από τι άλλες συγγραφικές μου δραστηριότητες) ένα – ένα τα ματ…

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Σάββας Κωφίδης: «Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής, δεν έγινα ο ίδιος τέρας»

Μια διαφορετική συνέντευξη, με έναν από τους σημαντικότερους πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο οποίος έχει ριζωθεί στις ψυχές και στις καρδιές εγχώριων φιλάθλων, κι όχι μόνο…  Ο Σάββας Κωφίδης, μεταξύ άλλων, μιλά για την αγαπημένη του μεταλλική σκηνή, τον πολιτισμό,αλλά και για τα καλά και τα… άρρωστα του ποδοσφαίρου… Επιπρόσθετα, συνθέτει και… κατεβάζει «ενδεκάδες» στο πιο ονειρικό παιχνίδι… Όλοι στις θέσεις σας, αρχίζει το «ματς»! -Σάββα, είσαι διαχρονικά μία από τις πιο… βαριές φανέλες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την πολυετή και σπουδαία επαγγελματική σου πορεία / καριέρα, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, τι σε κάνει υπερήφανο και τι αντίστροφα σε απογοητεύει από το «βασιλιά» των σπορ, στη χώρα μας και παγκοσμίως; Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που προσφέρει έντονα συναισθήματα, τα οποία δύσκολα συναντάς σε άλλα αθλήματα. Η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός που πηγάζει μέσα από το ποδόσφαιρο είναι πράγματα για τα οποία μπορεί να νοιώθω περήφανος, αλλά για τον μικροαστισμό κ…