Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Η ντροπή... των ντροπών»

Βγήκαν τα… μαχαίρια στη Βραζιλία. Η απίστευτη και ταπεινωτική ήττα από τη Γερμανία, αλλά κυρίως ο αποκλεισμός από τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, που με τόση αγωνία περίμεναν οι οπαδοί της «σελεσάο» δεν ήρθε ποτέ και τα ΜΜΕ της χώρας «ξέσπασαν». 
«Η ντροπή... των ντροπών»

Η ήττα ήταν βαριά, αλλά η μη επίτευξη της πρόκρισης σε μια διοργάνωση που διεξάγεται στα πάτρια εδάφη τους ήταν ακόμη βαρύτερη. «Η ντροπή... των ντροπών» διαβάζουμε στο πρωτοσέλιδο της GloboEsporte, με τη συνέχεια να αναφέρει «σφαγιασμός τακτικής και τεχνικής. Η Βραζιλία υπέστη τη χειρότερη ήττα όλων των εποχών». Παράλληλα στην κεντρική φωτογραφία φαίνεται ο Σκολάρι να δείχνει επτά δάχτυλα, όσα και τα γκολ που δέχθηκε η ομάδα του.

Ο δημοσιογράφος Αλεξάντερ Λορέτι αναφέρεται και στις μελλοντικές γενιές των φαν της εθνικής τους ομάδας. «Σε 10, 20, ή 50 χρόνια θα λένε οι Βραζιλιάνοι ότι το 2014 ότι η «σελεσάο» έχασε την πρόκριση στον τελικό του Μουντιάλ, μέσα στην έδρα της, μετά την ήττα στον ημιτελικό από τη Γερμανία με 1-7. 
Αυτό το άρθρο απευθύνεται στα τωρινά παιδιά ή σε αυτά που δεν έχουν γεννηθεί ακόμη. Πιθανότατα θα βρουν φάσεις του παιχνιδιού σε βίντεο στο διαδίκτυο και θα προσπαθήσουν να εξηγήσουν τι συνέβη σε αυτούς που παρακολούθησαν το ματς στο Μινεράο από κοντά ή στα 200 εκατομμύρια κόσμου που το είδαν από την τηλεόραση. Σε αυτούς που είδαν τη… σφαγή, που καμία λέξη δεν μπορεί να περιγράψει».

«Η μεγαλύτερη ντροπή στην ιστορία», γράφει το Estadao στον τίτλο του. «Η πιο αισχρή ήττα στην ιστορία για τη χώρα που είναι γνωστή στον πλανήτη ως ποδοσφαιρικό έθνος», αναφέρει η πρώτη σελίδα του site. «Μια ιστορική ταπείνωση», αναφέρει παρακάτω, τονίζοντας ότι ο Φελίπε Σκολάρι ανέλαβε την ευθύνη της ήττας. 

Από την άλλη, το βραζιλιάνικο ESPN ήταν κάπως πιο… μετρημένο. «Το να δέχεσαι τέσσερα γκολ σε έξι λεπτά είναι σπάνιο. Συμβαίνει όταν δεν υπάρχει συναισθηματική σταθερότητα, αλλά και για λόγους τακτικής. Το κέντρο της Βραζιλίας ήταν… ορθάνοιχτο και οι παίκτες διασκορπισμένοι». 




Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έτσι χάθηκε ο Καπετάν Πελοπίδας....

Πιτσιωτά:Ένα από τα δέκα ορεινά χωριά του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του νομού Φθιώτιδος, χτισμένο σε μια ρεματιά, πλούσιο σε νερά,με τις βουνοπλαγιές κατάφυτες από βελανιδιές και έλατα.    Στα εξήντα σπίτια προπολεμικά κατοικούσαν 300 άτομα με 50 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο                                                                                                  Και να μια μέρα χτυπά η καμπάνα πιο ζωηρά. Έχομε πόλεμο, επιστράτευση.                                         Αρκετοί στρατεύσιμοι πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό. Έχουμε κατοχή. Μα στο χωριό μας μόνο μια φορά πέρασε ένας λόχος Ιταλών και μετά όταν φούντωσε το αντάρτικο είχαμε ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης Βελουχιώτης μετά την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Ιούνη 1942 στη Δομνίστα συνεχίζει τις εμφανίσεις του από χωριό σε χωριό σε όλη την περιτυμφρήστεια περιοχή.
Θυμάμαι τότε ένα απόγευμα που με το χτύπημα της καμπάνας μαζευτήκαμε στο προαύλιο του Σχολείου όπου μας μίλησε ο Άρης. “Είμαστε μ…

Κωστουλάκης Κωνσταντίνος (Λευκός Αρκάδιος)

ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΛΕΥΚΟΣ (1905-1983)
Ο Αρκάδιος Λευκός (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Κωστουλάκης) γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ως δημόσιος υπάλληλος σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, τη Θεσσαλονίκη και τέλος στην Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του.
Την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1932 με τη δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Εστία της νουβέλας "Σε πόλεμο με τον εαυτό μου", η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κριτικούς.
Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματος Κρίσις… στη Θεσσαλονίκη (1934) και τρία ακόμη μυθιστορήματα με μεγάλα χρονικά διαστήματα ανάμεσά τους, ως το 1971 οπότε τιμήθηκε με το δεύτερο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το έργο του "Συλλογή από μαχαίρια", βράβευση η οποία προκάλεσε την οργισμένη αντίδρασή του.

Στο χώρο των λογοτεχνικών περιοδικών της εποχής οι εμφανίσεις του Λευκού σπανίζουν - κάποιες δημοσ…

Η Τέχνη στα χρόνια της Αντίστασης

Στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα 1941 - 1944 δεν πήραν μέρος μόνον οι ένοπλοι και οι άλλοι αγωνιστές που πλαισίωναν τις αντιστασιακές οργανώσεις, αλλά και ο πνευματικός κόσμος της χώρας.
Λογοτέχνες, θεατρικοί συγγραφείς, συνθέτες, ηθοποιοί, ζωγράφοι, χαράκτες, δημοσιογράφοι.

 Εμπνεόμενοι από τον αγώνα για την ελευθερία και από τα ιδανικά της Αντίστασης,οι πνευματικοί άνθρωποι δημιούργησαν μια νέα λογοτεχνία, ένα νέο θεατρικό λόγο, μια νέα μουσική, επαναστατικά τραγούδια, νέες μορφές εικαστικών τεχνών.
Δημιούργησαν την αντιστασιακή Τέχνη που ξεσήκωνε το λαό κατά των κατακτητών και συγχρόνως απαθανάτιζε τους αγώνες και τις θυσίες του.
Η ελληνική αντιστασιακή Τέχνη πήρε τέτοια έκταση και δύναμη, που δε συναντάται σε καμία άλλη κατεχόμενη χώρα.
Η πολιτιστική έκρηξη, που άρχισε από τις πρώτες μέρες της Κατοχής και κορυφώθηκε το καλοκαίρι του 1944, υπήρξε ένα θαύμα που προοιωνιζόταν ένα λαμπρό μέλλον για το νεοελληνικό πολιτισμό. Δυστυχώς, όμως, η ιμπεριαλιστική επέμβαση, που με ραδιου…