Μισός αιώνας Rolling Stones στο "Θέατρον"

                        THE ROLLING STONES - 50th Anniversary Marathon
Η συμπλήρωση 50 χρόνων μουσικής από τους   Rolling Stones (κλικ εδώ) δεν ήταν ένα γεγονός που πέρασε απαρατήρητο διεθνώς.

Άλλωστε οι εορταστικές εκδηλώσεις της επετείου στηρίχθηκαν στη φιλοσοφία 50 χρόνια Rolling Stones 50 χρόνια marketing!

 Έτσι, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, από τον περασμένο Ιούλιο οπόταν και συμπληρώθηκε ο μισός αιώνας ζωής της μπάντας, διοργανώνονται εκθέσεις φωτογραφίας, προβολές, παρουσιάσεις εκδόσεων και άλλες εκδηλώσεις στο πλαίσιο αυτών των αν μη τι άλλο ροκ γενεθλίων.
Στο Θέατρο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» την Παρασκευή και το Σάββατο 22 & 23 Φεβρουαρίου,διοργανώνεται για τον εορτασμό των 50 χρόνων των Rolling Stones, ένας μαραθώνιος με αποκλειστικές προβολές του ντοκιμαντέρ Crossfire Hurricane και της κινηματογραφημένης συναυλίας The Rolling Stones – Some Girls, Live In Texas.
Στο πρώτο μέρος της βραδιάς θα προβληθεί το Crossfire Hurricane.
Η ταινία του σκηνοθέτη Brett Morgen που ακολουθεί τα ίχνη της εξέλιξης του γκρουπ από τις απαρχές του το 1963 και θα επιφυλάσσει αποκλειστικό και ανέκδοτο μέχρι σήμερα υλικό από τις ηχογραφήσεις, τις στιγμές πίσω απ’ την σκηνή αλλά και στις περιοδείες των Rolling Stones. Ένα πραγματικό ντοκουμέντο, βασισμένο σε αρχειακό υλικό που εξιστορεί από μόνο του την πορεία της μπάντας.

Η συνέχεια περιλαμβάνει ένα ταξίδι πίσω στο 1978, απολαμβάνοντας το σχήμα επί σκηνής, στην κινηματογραφημένη σε φιλμ 16mm συναυλία Some Girls: Live In Texas.
Στα πλαίσια της περιοδείας για την προώθηση του Some Girls οι Rolling Stones έκαναν κάποιες από τις πιο σημαντικές συναυλίες τους παρουσιάζοντας επιτυχίες όπως τα Miss You, Brown Sugar, Jumpin' Jack Flash, Honky Tonk Women κ.α.
Την σκηνοθεσία και την απαθανάτιση της συναυλίας εξασφάλισε ο Lynn Lenau Calmes στις 18 Ιουλίου του 1973 στον σταθμό τους στο Τέξας και συγκεκριμένα στο Will Rogers Auditorium. 40 χρόνια μετά, η συναυλία προβάλλεται στην Αθήνα, μεταφέροντας το θερμό κλίμα του Τέξας από εκείνον τον Ιούλιο στο σήμερα. 

Πρωτοβουλία υπεράσπισης του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου

Μέχρι στιγμής, 170 άνθρωποι από τον χώρο του βιβλίου –συγγραφείς, μεταφραστές, εκδότες, βιβλιοπώλες, πανεπιστημιακοί καθηγητές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό υπογράφουν επιστολή (δείτε εδώ) με την οποία ζητούν από τον αναπληρωτή υπουργό Πολιτισμού «να ανακαλέσει, προσωρινά, την απόφασή του για το κλείσιμο του ΕΚΕΒΙ, ώστε να υπάρξει στον χώρο του βιβλίου μια ευρύτερη συζήτηση για την ταυτότητα και μέλλον του, αλλά και για να ολοκληρωθεί ομαλά, τουλάχιστον, η απορρόφηση των πόρων των δύο προγραμμάτων ΕΣΠΑ -για τη διοργάνωση της Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης και για την προώθηση της φιλαναγνωσίας- μέσα στην επόμενη διετία».

Οι εργαζόμενοι του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου ανταποκρινόμενοι στη θερμή συμπαράσταση που δέχονται από τους φίλους του βιβλίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό,άνοιξαν ηλεκτρονική φόρμα συγκέντρωσης υπογραφών για την αναστολή της απόφασης του Αναπληρωτή Υπουργού κ. Κώστα Τζαβάρα να κλείσει το ΕΚΕΒΙ.
Συγκέντρωση υπογραφών (πατήστε εδώ) για να μην κλείσει το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.

Νίκος Καββαδίας : "ο ποιητής των θαλασσών και του ανεκπλήρωτου έρωτα "

Ο λογοτέχνης Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1910 στο Χαρμπίν της Μαντζουρίας.  

  Ο πατέρας του, Χαρίλαος, είχε τη ρωσική υπηκοότητα και διατηρούσε επιχείρηση εισαγωγών - εξαγωγών.
Η μητέρα του, Δωροθέα, ήταν κεφαλλονίτικης καταγωγής.
Σε ηλικία τεσσάρων ετών, η οικογένειά του επέστρεψε στην Κεφαλονιά και το 1921 μετακόμισε στον Πειραιά, όπου τελείωσε το Δημοτικό και το εξατάξιο Γυμνάσιο.        
Το 1928 δίνει εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή, αλλά την ίδια χρονιά αρρωσταίνει βαριά ο πατέρας του και αναγκάζεται να δουλέψει. Για μερικούς μήνες εργάζεται σε ναυτικό γραφείο, κρατώντας τα λογιστικά βιβλία, και τον επόμενο χρόνο, αμέσως μετά το θάνατο του πατέρα του, μπαρκάρει ναύτης σε φορτηγό.

Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, αποτυπώνει στο χαρτί τις εικόνες από τα μέρη που επισκέπτεται, τη ναυτική ζωή, τους ναυτικούς και τις σχέσεις τους με την πατρίδα τους, τη θάλασσα και τις γυναίκες.
Τον Ιούνιο του 1933 κυκλοφορεί την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο Μαραμπού και εισαγωγικό σημείωμα του Καίσαρα Εμμανουήλ.
Το βιβλίο τυπώνεται σε 245 αντίτυπα, στο τυπογραφείο του περιοδικού Ο Κύκλος, με έξοδα του ίδιου.

Το 1939 παίρνει το δίπλωμα ασυρματιστή, αν και αρχικά ήθελε να γίνει καπετάνιος.
Ακολουθεί ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, πηγαίνει στρατιώτης στην Αλβανία και στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής μένει ξέμπαρκος στην Αθήνα. Ξαναμπαρκάρει το 1944 και ταξιδεύει αδιάκοπα ως ασυρματιστής σ’ όλο τον κόσμο.

Τον Ιανουάριο του 1947 εκδίδεται η δεύτερη ποιητική συλλογή του Πούσι κι επανεκδίδεται, ύστερα από δεκατέσσερα χρόνια, το εξαντλημένο Μαραμπού από τον Θανάση Καραβία, ο οποίος το Μάρτιο του 1954 θα κυκλοφορήσει και τη Βάρδια, το μοναδικό πεζό του Νίκου Καββαδία.

Από το τελευταίο ταξίδι του επέστρεψε το Δεκέμβριο του 1974 και αμέσως ξεκίνησε τις προετοιμασίες για την έκδοση της τρίτης ποιητικής συλλογής του, την οποία όμως δεν πρόλαβε να δει τυπωμένη.
Πέθανε ξαφνικά στις 10 Φεβρουαρίου του 1975, από εγκεφαλικό επεισόδιο.

Στην ατζέντα του βρέθηκαν τρεις στίχοι που ήθελε να τους προτάξει στο Τραβέρσο, κάτι που δεν έγινε...
“Μα ο ήλιος αβασίλεψε κι ο αητός απεκοιμήθη
και το βοριά το δροσερό τον πήραν τα καράβια.
Κι έτσι του δόθηκε καιρός του Χάρου και σε πήρε.”

Ο μελοποιημένος Νίκος Καββαδίας (διαβάστε εδώ)

Αν ζούσε σήμερα θα ήταν 84 ετών ο Martin Luther King

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είναι μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της σύγχρονης ιστορίας, ένας μεγάλος αγωνιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων… Το όνομα «Μάρτιν Λούθερ Κινγκ» είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένο με τους αγώνες των Αφροαμερικανών για την ισότητα με τους λευκούς.

 Αν ζούσε σήμερα θα ήταν 84 (15 Ιανουαρίου 1929 – 4 Απριλίου 1968)

Οπαδός της μη βίας, οραματιστής, κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης (1964)

Ήταν 28 Αυγούστου του 1963, όταν εκφώνησε έναν πύρινο και εμπνευσμένο λόγο σε ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Ουάσιγκτον, στο μνημείο του Αβραάμ Λίνκολν.
Με το απαράμιλλο πάθος του κατάφερε να συνεπάρει τους χιλιάδες των συγκεντρωμένων.
        Διαβάστε τη θρυλική ομιλία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ…

          «Έχω Ένα Όνειρο»
Είμαι χαρούμενος που βρίσκομαι σήμερα μαζί σας, σε ένα γεγονός που θα παραμείνει στην ιστορία του έθνους μας ως η μεγαλύτερη διαδήλωση για την Ελευθερία.
Πριν από έναν αιώνα, ένας σπουδαίος Αμερικανός (ο Αβραάμ Λίνκολν), στη σκιά του οποίου στεκόμαστε εμείς σήμερα, υπέγραψε τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας.
Αυτή η ιστορική απόφαση αποτέλεσε ένα φάρο ελπίδας για εκατομμύρια Νέγρους σκλάβους, που «καίγονταν» στις φλόγες της αδικίας.
Ήρθε ως ένα χαρμόσυνο ξημέρωμα μετά τη μακριά νύχτα της αιχμαλωσίας τους.
Αλλά έπειτα από εκατό χρόνια, πρέπει να αντιμετωπίσουμε το τραγικό γεγονός ότι ο Νέγρος, ακόμα, δεν είναι ελεύθερος.
Εκατό χρόνια μετά, η ζωή του Νέγρου είναι ακόμα σακατεμένη, από τα δεσμά του απομονωτισμού και τις αλυσίδες της φυλετικής διάκρισης.
Εκατό χρόνια μετά, ο Νέγρος ζει σε ένα απομονωμένο νησί ανέχειας, καταμεσής ενός απέραντου ωκεανού υλικής ευημερίας που τον περιβάλλει.
Εκατό χρόνια μετά, ο Νέγρος ακόμα μαραζώνει στο περιθώριο της αμερικανικής κοινωνίας και βρίσκει τον εαυτό του εξόριστο στην ίδια του τη χώρα.
Ήρθαμε, λοιπόν, εδώ σήμερα για να αναδείξουμε μια άσχημη κατάσταση.

Κατά μια έννοια, ήρθαμε στην πρωτεύουσα του έθνους μας, για να εισπράξουμε μια επιταγή.
Όταν οι αρχιτέκτονες της Δημοκρατίας μας έγραψαν τις μεγαλοπρεπείς λέξεις του Συντάγματος και της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, ουσιαστικά υπέγραψαν ένα γραμμάτιο, το οποίο θα έπρεπε να αποτελεί κληρονομιά για κάθε Αμερικανό. Αυτό το γραμμάτιο ήταν μια υπόσχεση, ότι όλοι οι άνθρωποι θα απολάμβαναν το αναφαίρετο δικαίωμα της ζωής, της ελευθερίας και της αναζήτησης της ευτυχίας.

Είναι ολοφάνερο σήμερα ότι η Αμερική έχει αθετήσει αυτή τη δέσμευση, όσον αφορά στους έγχρωμους πολίτες της.
Αντί να τιμά αυτή την ιερή υποχρέωση, η Αμερική έχει δώσει στους Νέγρους πολίτες μια ακάλυπτη επιταγή, μια επιταγή που γράφει: «Ανεπαρκείς πόροι». Όμως αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι η τράπεζα της Δικαιοσύνης έχει χρεοκοπήσει.
Αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχουν πόροι στο τεράστιο θησαυροφυλάκιο ευκαιριών που υπάρχουν σε αυτό το κράτος.
Για αυτό ήρθαμε να εξαργυρώσουμε και να απαιτήσουμε αυτή την επιταγή, η οποία θα μας δώσει το θησαυρό της Ελευθερίας και την ασφάλεια της Δικαιοσύνης.

Ήρθαμε, επίσης, σε αυτό τον ιερό τόπο για να υπενθυμίσουμε στην Αμερική την ανάγκη του «Τώρα».
Αυτή δεν είναι στιγμή για επανάπαυση και καθυστερήσεις.
Τώρα είναι η στιγμή για να μεταβούμε από τη σκοτεινή και έρημη κοιλάδα της απομόνωσης στο ηλιόλουστο μονοπάτι της Φυλετικής Δικαιοσύνης.
Τώρα είναι η στιγμή να κάνουμε τη δικαιοσύνη πραγματικότητα για όλα τα παιδιά του Θεού.
Τώρα είναι η στιγμή να ανυψώσουμε το έθνος μας από την κινούμενη άμμο της κοινωνικής αδικίας προς το βράχο της αδελφοσύνης.

Θα ήταν μοιραίο για το έθνος να παραβλέψει την επιτακτική ανάγκη της στιγμής και να υποτιμήσει την αποφασιστικότητα του Νέγρου.
Το φλεγόμενο καλοκαίρι της δικαιολογημένης δυσαρέσκειας των μαύρων δεν έχει τελειώσει, μέχρι να φανεί το αναζωογονητικό φθινόπωρο της ελευθερίας και της ισότητας.
Το 1963 δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή.
Και όσοι ήλπιζαν ότι ο Νέγρος χρειαζόταν απλά μια εκτόνωση και πως τώρα είναι ευχαριστημένος θα ξυπνήσουν βίαια, αν το έθνος συνεχίσει να παραβλέπει το πρόβλημα.
Και δε θα υπάρξει άλλη ανάπαυση ούτε γαλήνη στην Αμερική, μέχρι ο Νέγρος να κατοχυρώσει τα πολιτικά του δικαιώματα.
Ο ανεμοστρόβιλος της εξέγερσης θα συνεχίσει να ταρακουνά τα θεμέλια του έθνους μας, μέχρι να ξημερώσει η λαμπερή μέρα της δικαιοσύνης.

Όμως υπάρχει κάτι που πρέπει να πω στο λαό μου, ο οποίος στέκεται στο κατώφλι που οδηγεί στο ανάκτορο της δικαιοσύνης.
Στον αγώνα για να αποκτήσουμε τη νόμιμη θέση που μας ανήκει, δεν πρέπει να πέσουμε σε παράνομες και λανθασμένες πράξεις.
Δεν πρέπει να ικανοποιήσουμε τη δίψα μας για ελευθερία, πίνοντας από το ποτήρι της πικρίας και του μίσους.

Πρέπει να διεξάγουμε τον αγώνα μας στο υψηλό επίπεδο της αξιοπρέπειας και της πειθαρχίας.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε η δημιουργική διαμαρτυρία μας να ολισθήσει στη σωματική βία.
Συνεχώς θα πρέπει να ανυψωνόμαστε στα μεγαλόπρεπα ύψη, όπου θα αντιτάσσουμε τη δύναμη της ψυχής στη σωματική βία, με τη δύναμη της ψυχής. Η εξαιρετική μαχητικότητα, που διακατέχει την κοινότητα των Νέγρων, δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε δυσπιστία απέναντι σε όλους τους λευκούς, γιατί πολλοί από τους λευκούς αδελφούς μας, όπως δείχνει η παρουσία τους εδώ σήμερα, έχουν συνειδητοποιήσει ότι η ελευθερία τους είναι αλληλένδετη με τη δική μας.
Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε μόνοι.

Καθώς προχωρούμε πρέπει να δεσμευτούμε ότι θα πορευόμαστε πάντα μπροστά. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω.
Υπάρχουν κάποιοι που ρωτούν τους υποστηρικτές των αστικών ελευθεριών:                                             «Πότε θα είστε ικανοποιημένοι;»
Δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι όσο τα κορμιά μας, βαριά από την κούραση του ταξιδιού, δεν μπορούν να βρουν κατάλυμα στα φτωχά μοτέλ των αυτοκινητόδρομων ή τα ξενοδοχεία των πόλεων.
Δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι, όταν το μόνο που επιτρέπεται στο Νέγρο είναι η μετάβαση από ένα μικρότερο προς ένα μεγαλύτερο γκέτο.
Δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι, όταν ο Νέγρος στο Μισισιπή δεν έχει δικαίωμα ψήφου και ο νέγρος της Νέας Υόρκης δεν έχει τι να ψηφίσει.
Όχι, δεν είμαστε ικανοποιημένοι και δε θα ικανοποιηθούμε μέχρι «η Δικαιοσύνη να τρέχει σαν νερό και η Ηθική σαν χείμαρρος».

Δεν ξεχνώ ότι κάποιοι από εσάς έχετε έρθει εδώ έπειτα από πολλά βάσανα και ταλαιπωρίες.
Κάποιοι από εσάς έχετε αποφυλακισθεί. Κάποιοι από εσάς, στην αναζήτηση της ελευθερίας σας, έρχεστε από περιοχές όπου υποστήκατε τα πάνδεινα, από τις θύελλες της καταδίωξης και της ωμότητας των αστυνομικών αρχών.
Είστε βετεράνοι στον πόνο.
Συνεχίστε όμως να μάχεστε με την πίστη ότι η αδικία και ο πόνος σας λυτρώνουν.
Επιστρέψτε στο Μισισιπή, στην Αλαμπάμα, στη Νότια Καρολίνα, στην Τζόρτζια, στη Λουιζιάνα.
Γυρίστε στις φτωχογειτονιές και στα γκέτο των βορείων πόλεων, γνωρίζοντας ότι αυτή η κατάσταση με κάποιο τρόπο μπορεί και θα αλλάξει.
Ας μην κυλιόμαστε στο βούρκο της απελπισίας.

Λέω σε εσάς σήμερα φίλοι μου ότι, παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις της στιγμής, ακόμη έχω ένα Όνειρο.
Έχω ένα όνειρο βαθιά ριζωμένο στο Αμερικανικό Όνειρο.

Έχω ένα όνειρο, ότι μια μέρα αυτό το έθνος θα εγερθεί και θα υπηρετήσει το αληθινό νόημα της φράσης: «Πιστεύουμε ότι αυτή η αλήθεια είναι αυτονόητη: ότι όλοι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ίσοι».

Έχω ένα όνειρο, πως κάποια ημέρα στους κόκκινους λόφους της Τζόρτζια, τα παιδιά των πρώην σκλάβων και τα παιδιά των πρώην αφεντάδων θα μπορούν να κάθονται μαζί στο τραπέζι της αδελφοσύνης.

Έχω ένα όνειρο, πως κάποια ημέρα ακόμα και η πολιτεία του Μισισιπή, που καίγεται από τη φωτιά της αδικίας και την καταπίεση, θα μετατραπεί σε μια όαση ελευθερίας και δικαιοσύνης.

Έχω ένα όνειρο, ότι τα τέσσερα παιδιά μου θα ζήσουν σε μια χώρα όπου δε θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.

Έχω ένα όνειρο σήμερα.

Έχω ένα όνειρο, πως κάποια ημέρα η πολιτεία της Αλαμπάμα, από τα χείλη του κυβερνήτη της οποίας τώρα ξεστομίζονται λόγια για παρέμβαση και καταστολή, θα αλλάξει σε μια κατάσταση όπου τα μαύρα παιδιά θα μπορούν να δίνουν τα χέρια με τα λευκά παιδιά και να περπατούν μαζί σαν αδέρφια.

                                      Έχω ένα όνειρο σήμερα.
Έχω ένα όνειρο, πως κάποια μέρα κάθε κοιλάδα θα ανυψωθεί, κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, οι «σκληρές επιφάνειες θα λειανθούν», οι υπάρχουσες αποκρυσταλλωμένες απόψεις θα αλλάξουν και η δόξα του Θεού θα αποκαλυφθεί σε όλους.
Αυτή είναι η ελπίδα μας και με αυτή θα επιστρέψω στο Νότο. Με αυτή την πίστη θα καταφέρουμε να λαξεύσουμε από το βουνό της απελπισίας ένα βράχο ελπίδας. Με αυτή την πίστη θα καταφέρουμε να μετατρέψουμε τις άσκοπες έριδες του έθνους μας σε μια μελωδική αρμονία αδελφοσύνης. Με αυτή την πίστη θα μπορούμε να δουλεύουμε μαζί, να προσευχόμαστε μαζί, να αγωνιζόμαστε μαζί, να φυλακιζόμαστε και να ορθώνουμε το ανάστημά μας για την ελευθερία, όλοι μαζί, γνωρίζοντας πως κάποια μέρα θα είμαστε ελεύθεροι.

Εκείνη θα είναι η μέρα που όλα τα παιδιά του Θεού θα μπορούν να λένε με νέο νόημα, «χώρα μου, γλυκιά γη της ελευθερίας, για σένα τραγουδώ. Χώρα όπου οι πρόγονοί μου πέθαναν, χώρα καμάρι των προσκυνητών, από κάθε σου πλαγιά άσε την ελευθερία να ηχήσει».

Και αν η Αμερική είναι όντως ένα σπουδαίο έθνος, αυτά τα λόγια πρέπει να γίνουν πράξη. Ας ηχήσει λοιπόν η ελευθερία από τους θαυμάσιους λόφους του Νιου Χαμσάιρ. Ας ηχήσει η ελευθερία από τα επιβλητικά βουνά της Νέας Υόρκης. Ας ηχήσει η ελευθερία από τα ψηλά βουνά της Πενσυλβάνια.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα χιονισμένα βουνά του Κολοράντο. Ας ηχήσει η ελευθερία από τις βουνοπλαγιές της Καλιφόρνια. Αλλά δε φτάνει μόνο αυτό. Ας ηχήσει η ελευθερία από τα όρη στη Τζόρτζια. Ας ηχήσει η ελευθερία από τα όρη Λουκάουτ, στο Τενεσί.

Ας ηχήσει η ελευθερία από κάθε λόφο του Μισισιπή. Από κάθε βουνοπλαγιά ας ηχήσει η ελευθερία.

Όταν επιτρέψουμε στην Ελευθερία να ηχήσει, όταν ηχήσει από κάθε χωριό, από κάθε πολιτεία και από κάθε πόλη, θα μπορέσουμε να βαδίσουμε γοργά προς εκείνη τη μέρα, κατά την οποία όλα τα παιδιά του Θεού, μαύροι και λευκοί, Εβραίοι και μη, Προτεστάντες και Καθολικοί, θα ενώσουν τα χέρια και θα τραγουδήσουν μαζί το νέγρικο θρησκευτικό τραγούδι: «Επιτέλους ελεύθεροι! Επιτέλους ελεύθεροι! Δόξα τω Θεώ, είμαστε επιτέλους Ελεύθεροι!»

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δολοφονήθηκε στις 4 Απριλίου του 1968 στο Μέμφις του Τεννεσσί, ενώ βρισκόταν στο μπαλκόνι του πανδοχείου Λωρέιν,στο οποίο
βρισκόταν μαζί με τους συνεργάτες του.
Ο θάνατός του διαπιστώθηκε, στο Νοσοκομείο Σαιντ Τζόζεφς.
Στις 9 Απριλίου, ο Κινγκ κηδεύτηκε στην Ατλάντα.
Σχεδόν ένα χρόνο μετά, στις 10 Μαρτίου του 1969, ο Τζέιμς Ερλ Ρέυ, ομολόγησε τη δολοφονία του Κινγκ και καταδικάστηκε σε κάθειρξη 99 ετών.
                                     
 Μεταθανάτια αναγνώριση
Λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Κινγκ, ο Καρλ Ουέντελ Χάιμς έγραψε για τον Κινγκ το ποίημα "Ο άβολος ήρωας".
Ο Κινγκ τιμήθηκε με το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, μετά το θάνατό του.
Η 4η Απριλίου γιορτάζεται ως η ημέρα του Μάρτιν Λόυθερ Κινγκ Τζούνιορ, ενώ η 15η Ιανουαρίου αποτελεί εθνική εορτή των Η.Π.Α.
Ο Ρόναλντ Ρίγκαν υπέγραψε τη διάταξη για τη θέσπιση του εθνικού εορτασμού, το Νοέμβριο του 1983.

Ο Ρίγκαν, παλαιότερα, υποψιαζόταν ότι ο Κινγκ ήταν κομμουνιστής και γι' αυτό, ως κυβερνήτης της Καλιφόρνια, ζήτησε να ληφθούν μέτρα εναντίον του.

Ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα Οscar του 2013

Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει για την φετινή, 85η απονομή των σημαντικότερων και πιο δημοφιλών κινηματογραφικών βραβείων σε όλον τον πλανήτη.

Δείτε εδώ την ζωντανή μετάδοση των υποψηφιοτήτων για τα OSCAR του 2013...

H Emma Stone και ο Seth McFarlane ανακοίνωσαν ζωντανά τις υποψηφιότητες για τα Οscar του 2013, οι οποίες όπως πάντα είχαν τόσο το στοιχείο της προβλεψιμότητας όσο και της έκπληξης.

Η μεγαλύτερη (πολύ ευχάριστη) έκπληξη φαίνεται πως είναι οι πέντε υποψηφιότητες του Amour του Haneke σε πέντε κύριες κατηγορίες (σενάριο, σκηνοθεσία, ξενόγλωσσο, καλύτερης ταινίας και Α’ Γυναικείου για την Emanuelle Riva- η γηραιότερη υποψήφια στην ιστορία του θεσμού για αυτήν την κατηγορία-, οι τέσσερις του Beasts of the Southern Wild επίσης στις βασικές κατηγορίες (σκηνοθεσίας, καλύτερης ταινίας, διασκευασμένου σεναρίου και Α’ Γυναικείου για την ενννιάχρονη Quvenzhané Wallis, η νεότερη υποψήφια στην κατηγορία αυτή) και ο καταποντισμός του The Master του Paul Thomas Anderson που δεν πήρε ούτε υποψηφιότητα για σκηνοθεσία ούτε για καλύτερη ταινία παρά μόνο τις τρεις υποψηφιότητες για τις ερμηνείες που όλοι ανέμεναν.

Θριαμβευτής της κούρσας και του ανελέητου campaigning που προηγείται των υποψηφιοτήτων αναδείχθηκε το Lincoln του Steven Speilberg με 12 υποψηφιότητες, με το Life of Pi να ακολουθεί με 11, τέσσερις μόνο εκ των οποίων όμως στις μεγάλες κατηγορίες.
Η έτερη έκπληξη είναι το Silver Linings Playbook, η κομεντί του David O. Russell (έκανε το Fighter με Μark Wahlberg και Christian Bale λίγα χρόνια πριν) που συγκέντρωσε 8 υποψηφιότητες, 7 στις βασικές κατηγορίες -καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, σενάριο και τέσσερεις στις ερμηνείες- ενώ το γεγονός ότι συγκέντρωσε υποψηφιότητες και στις 4 κατηγορίες ηθοποιών είναι κάτι που είχε να συμβεί από το 1974. Kάτι επίσης αξιοσημείωτο είναι πως όλοι οι υποψήφοι για το Όσκαρ β’ αντρικού έχουν κερδίσει στο παρελθόν βραβείο.

Άλλοι βασικοί παίκτες του οσκαρικού παιχνιδιού είναι φυσικά το επικό μιούζικαλ Les Miserables με επτά υποψηφιότητες και μέσα στις καλές κατηγορίες, το Argo του Ben Afflecκ, που δεν πήρε υποψηφιότητα για σκηνοθεσία όμως, και τα Zero Dark Thirty και Django Unchained με έξι.
Το Zero Dark Thirty πάντως πήγε χειρότερα συγκριτικά αφού μαζί με το Lincoln ήταν το μεγάλο φαβορί ενώ φαίνεται πως oι υποψηφιότητες του Benh Zeitlin και Μichael Haneke στη σκηνοθεσία άφησαν απέξω εκτός από τον Paul Thomas Anderson και την Cathlyn Bigelow που έπαιζε για τη σκηνοθεσία.
Ακόμη το Dark Knight Rises δεν συγκέντρωσε καμία απολύτως υποψηφιότητα ούτε στις τεχνικές κατηγορίες.
Αναλυτικά οι βασικές κατηγορίες παραθέτονται παρακάτω ενώ σημειώστε ότι για φέτος το Όσκαρ καλύτερης ταινίας διεκδικούν εννιά φιλμ.
H απονομή θα πραγματοποιηθεί στις 24 Φεβρουαρίου.

Καλύτερης Ταινίας
Amour
Django Unchained
Life of Pi
Beasts of the Southern Wild
Lincoln
Les Miserables
Argo
Zero Dark Thirty
Silver Linings Playbook

Α’ Αντρικού Ρόλου
Βradley Cooper (Silver Linings Playbook)
Hugh Jackman (Les Miserables)
Denzel Washington (Flight)
Daniel Day Lewis (Lincoln)
Joaquin Phoenix (The Master)

A’ Γυναικείου Ρόλου
Jessica Chastain (Zero Dark Thirty)
Jeniffer Lawrence (Silver Linings Playbook)
Quvenzhané Wallis (Beasts of the Southern Wild)
Emanuelle Riva (Amour)
Naomi Watts (The Impossible)

B’ Αντρικού Ρόλου
Robert De Niro (Silver Linings Playbook)
Philip Seymour Hoffman (The Master)
Alan Arkin (Argo)
Tommy Lee Jones (Lincoln)
Christoph Waltz (Django Unchained)

Β’ Γυναικείου Ρόλου
Anne Hathaway (Les Miserables)
Amy Adams (The Master)
Jacki Weaver (Silver Linings Playbook)
Helen Hunt (The Sessions)
Sally Field (Lincoln)

Σκηνοθεσία
Ang Lee (Life of Pi)
Steven Spielberg (Lincoln)
Quentin Tarantino (Django Unchained)
Michael Haneke (Amour)
Benh Zeitlin (Beasts of the Southern Wild)

Πρωτότυπο Σενάριο
Amour (Michael Haneke)
Zero Dark Thirty (Μark Boal)
Flight (John Gatins)
Django Unchained (Quentin Tarantino)
Moonrise Kingdom (Wes Anderson & Roman Copolla)

Διασκευασμένο Σενάριο
Silver Linings Playbook (David O. Russell)
Beasts of The Southern Wild (Lucy Alibar & Benh Zeitlin)
Life of Pi (David Magee)
Argo (Chris Terrio)
Lincoln (Tony Kushner)

Φωτογραφία
Roger Deakings (Skyfall)
Claudio Miranda (Life of Pi)
Seamus Mc Garvey (Anna Karenina)
Robert Richardson (Django Unchained)
Janusz Kaminski (Lincoln)

Ξενόγλωσσης Ταινίας
Αmour (Αυστρία)
No (Χιλή)
Κοn Tiki (Nορβηγία)
Royal Affair(Δανία)
War Witch (Καναδάς)

Αυτούς τους έχω βαρεθεί...«Η αθλιότητα της φιλανθρωπίας»

   Η αθλιότητα της φιλανθρωπίας...

Στη λέξη φιλανθρωπία υπάρχει μια βαθιά αντίφαση, στα όρια του οξύμωρου.
Ο άνθρωπος είναι απλώς άνθρωπος, δεν μπορεί να είναι φιλάνθρωπος...

Όπως ο λύκος δεν μπορεί να είναι φιλόλυκος, ούτε η κότα φιλόκοτα και ο σκύλος φιλόσκυλος.
Ο σκύλος, ναι, μπορεί να είναι φιλάνθρωπος, ως το κατεξοχήν κατοικίδιο που έχει μια σχεδόν αυτοκαταστροφική προσκόλληση στο είδος μας.
Η κότα δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ φιλάνθρωπη, αν είχε μια ελάχιστη επίγνωση του προορισμού της ως σούπας ή κοκκινιστής.
Η γάτα, αν και εξίσου προσκολλημένη στον άνθρωπο και τα ενδιαιτήματά του, δεν είναι φιλάνθρωπη. Είναι απλώς φίλαυτη. Κι επειδή αγαπάει τον εαυτό της περισσότερο από οτιδήποτε άλλο- αν μπορεί να αποκληθεί αγάπη το ένστικτο αυτοσυντήρησης που έχει κάθε ον-, συμβιβάζεται με την αναγκαστική συνύπαρξή της με τον άνθρωπο.
Είναι μια κατεξοχήν φιλόγατα που συνδέεται με μνημόνιο κατανόησης με τον άνθρωπο, αν υποθέσουμε ότι η βάση της συνύπαρξής της μ’ αυτόν είναι να πιάνει ποντίκια ή να προσφέρει το σώμα της στην ανθρώπινη ανάγκη για τρυφερότητα και χάδι.

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι φιλάνθρωπος. Μπορεί να είναι φιλόζωος ή ζωόφιλος – ας μην μπλέξουμε με την αυθεντική έννοια των δυο ταυτόσημων λέξεων, ποια σημαίνει την αγάπη για τη ζωή και ποια για τα ζώα.
Φιλάνθρωπος μπορεί να είναι μόνον ο άνθρωπος που θεωρεί πως μόνος αυτός -άντε, και μερικοί ακόμη φίλοι, συγγενείς, άτομα της τάξης του, της αισθητικής του, της ιδεολογίας του- έχει ξεφύγει από την κατάσταση του ζώου και αντιμετωπίζει τους άλλους του είδους του ως ζώα, που έχουν την ανάγκη της φιλανθρωπίας του (ή της ζωοφιλίας του) και του οφείλουν ευγνωμοσύνη γι’ αυτήν.

Ακόμη κι αν αποδεχθεί κανείς τη χριστιανική αντίληψη της φιλανθρωπίας, πρέπει να εκκινήσει από τη βάση της, που είναι η φιλαυτία.
«Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν», λέει το ευαγγελικό πρόταγμα.
Αλλά αυτό προϋποθέτει, πρώτον, να αγαπάς τον εαυτό σου.
-Δεύτερον, να αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου σε μια κατάσταση ισότητας με τον πλησίον.
-Τρίτον, να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μια ενότητα με τον πλησίον. Δηλαδή, να αντιλαμβάνεσαι την ανθρώπινη φύση σου, έτσι όπως την αντιλαμβανόταν ο Hobbes στον «Λεβιάθαν» του: «Η φύση έχει κάνει σε τέτοιο βαθμό τους ανθρώπους ίσους ως προς τις ικανότητες του σώματος και του νου, ώστε (…) η διαφορά των ανθρώπων δεν είναι τόσο αξιοσημείωτη που να μπορεί κανείς να αξιώνει για τον εαυτό του οποιοδήποτε ωφέλημα το οποίο κάποιος άλλος να μη μπορεί εξίσου καλά να το αξιώσει».

 Η φιλανθρωπία είναι η άλλη όψη της έκπτωσης από τη φυσική κατάσταση ισότητας.
Πριν γίνουμε «φιλάνθρωποι», έχουμε αποδεχθεί το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι είναι κατώτεροι από μας, έχουν χάσει ωφελήματα που για μας είναι αυτονόητα ή φυσικά: το σπίτι τους, μια πατρίδα, ένα αξιοπρεπές εισόδημα, μια δουλειά. Έχουμε, δηλαδή, αποδεχθεί μια αφύσικη κατάσταση ανισότητας. Στην οποία μπορεί και να έχουμε συμβάλει. Με την απληστία μας, την ανοχή μας ή τη σιωπή μας.
Σιχαίνομαι τη φιλανθρωπία. Έστω κι αν σπάνια αντιστέκομαι στον πειρασμό ν’ αγοράσω ένα πακέτο χαρτομάντιλα από τα φανάρια, να υποστώ το καθάρισμα του παρμπρίζ του αυτοκινήτου ή να δώσω στο αποστεωμένο «τζάνκι» το ευρώ με το οποίο υποτίθεται θα αγοράσει τυρόπιτα και δεν θα τσοντάρει για την επόμενη δόση του. Εξαγοράζω τις τύψεις μου για το γεγονός ότι εγώ ακόμη είμαι «εντός», όταν τόσοι άλλοι είναι «εκτός», όπως οι χριστιανοί με τον οβολό τους θαρρούν ότι διαγράφουν μια από τις αμαρτίες τους και κερδίζουν ένα μέτρο στον μαραθώνιο προς τον παράδεισο. Είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας. Διόλου αθώα και ανιδιοτελής, πρέπει να ομολογήσω.

Αλλά η οργανωμένη βιομηχανία φιλανθρωπίας, στην οποία συνωθούνται θύτες και θύματα, μου είναι απεχθής. Είναι μια κολοσσιαία απάτη. Ανοίγεις το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, την εφημερίδα κι είσαι μπροστά σε μια παρέλαση δημίων που περιθάλπουν τα θύματά τους λίγο πριν τα καρατομήσουν.
Ή και έπειτα απ’ αυτό. Άλλος μαζεύει ρούχα, άλλος λεφτά, άλλος φάρμακα, άλλος τρόφιμα, αφού πρώτα έγδυσε, ξάφρισε, αρρώστησε και άφησε νηστικό τον αποδέκτη της αλληλεγγύης του.
                                           «Όλοι μαζί μπορούμε»!
                                      «κανείς μόνος του στην κρίση»!!
Γιατί δεν επεδείκνυαν προληπτικά την αλληλεγγύη τους, πριν η κρίση ξεβράσει τα θύματά της στο περιθώριο;
Τι είπαν και τι έκαναν όταν περικόπτονταν οι μισθοί, όταν οι συντάξεις έπεφταν στα όρια της πείνας, όταν θερίζονταν τα προνοιακά επιδόματα, και μάλιστα με το ανάθεμα της επαίσχυντης εύνοιας σε «κηφήνες», όταν το ΕΣΥ και τα Ταμεία λεηλατούνταν, όταν η τρόικα πετσόκοβε το ανάπηρο κοινωνικό κράτος κι όταν η μνημονιακή ύφεση πλημμύριζε με λουκέτα και ανέργους τα οικονομικά ερείπια;

Σε ποιο μέτρο κοινωνικής καταστροφής λένε «όχι» ακόμη και σήμερα οι πρωταθλητές της φιλανθρωπίας;
Το αντίθετο ακριβώς συνέβη και συμβαίνει.
Οι φανατικότεροι φιλάνθρωποι είναι οι κάτοχοι του μνημονιακού πρωταθλήματος.
Αυτό θα μπορούσε λαϊκά να εκφραστεί και ως εξής:
                              «Να σε κάψω, Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι».
                                                                  Ή
                              «πρώτα μας χέζουν και μετά μας σκουπίζουν».

Σας ακούγεται χυδαίο; Όμως, δεν είναι πιο χυδαίο να απαιτούν την αναδιανομή της δυστυχίας των θυμάτων επειδή τους είναι αδιανόητη η αναδιανομή του πλούτου των θυτών;
Δεν είναι πιο χυδαίο να απαιτούν να οικοδομηθεί στα ερείπια του κοινωνικού κράτους που οι ίδιοι κατεδάφισαν ένα εθελοντικό υποκατάστατό του;
Δεν είναι πιο χυδαίο οι χρυσοδάκτυλοι της διαπλοκής και του πλιάτσικου στον κοινωνικό πλούτο να διαγκωνίζονται σε «μαραθώνιους της αλληλεγγύης»;

Η κοινωνία δεν χρειάζεται «ανιματέρ» του ανθρωπισμού, ούτε «σελέμπριτι» του πλούτου και της «γκλαμουριάς» για να αφυπνιστούν τα ανθρωπιστικά ανακλαστικά της.
Χρειάζεται μηχανισμούς εξάλειψης της φτώχειας, της ανισότητας και της περιθωριοποίησης.
                                    Συζητάει κανείς γι’ αυτό; Όχι.
Αλλά, όταν θεωρείται αδιανόητο να μείνει ανεξόφλητος ο ομολογιούχος -κατά κανόνα μέλος του πλουσιότερου 1% του παγκόσμιου πληθυσμού που ευθύνεται για την εξαθλίωση του φτωχότερου 30%- και αυτονόητο να «κουρευτεί» ο συνταξιούχος των 600 ευρώ, το αποτέλεσμα είναι θα είναι αυξάνονται επικίνδυνα οι επαίτες και αποδέκτες της φιλανθρωπίας.
Κι είναι μάλλον απίθανο να εξαγοραστούν η επικινδυνότητα και η σιωπή τους με τα ψίχουλα της επαιτείας.

Αλλά η βιομηχανία της φιλανθρωπίας προτιμά ακριβώς αυτό: να καταστήσει τους ανθρώπους, ακόμη και τους φτωχότερους και δυστυχέστερους, συνενόχους της φτώχειας και της δυστυχίας τους.
Να τους πείσει ότι οι αναξιοπαθούντες πλησίον τους είναι θύματα μιας «φυσικής ανισότητας», εξίσου ακατανίκητης με τις θεομηνίες ή τις φυσικές καταστροφές.                        Έτσι, δεν αγαπούν τον πλησίον τους ως σεαυτόν.
Απλώς, τον οικτίρουν και τον απομακρύνουν σε απόσταση ασφαλείας.
Τον αντιμετωπίζουν ως απειλή που πρέπει να εξευμενιστεί.
Κατ’ ουσίαν τον μισούν γιατί υπάρχει, παρ’ ότι η εξαθλίωση του άλλου είναι προϋπόθεση της δικής τους -υπαρκτής ή φανταστικής- ευδαιμονίας, καθιστώντας τη φιλανθρωπία μια αυθεντική μισανθρωπία.

Να μια ακραία αλλά αυθεντική εκδοχή της μισάνθρωπης φιλανθρωπίας: ο Τζορτζ Σόρος, από τους πλουσιότερους και πιο αδίστακτους κερδοσκόπους στον κόσμο, άμεσα υπεύθυνος εκτεταμένων ανθρωπιστικών καταστροφών που προκάλεσε το παιχνίδι του με τα νομίσματα, τις μετοχές ή τα εμπορεύματα, είναι και «ιδιοκτήτης» ενός από τα μεγαλύτερα δίκτυα «φιλανθρωπίας» στον κόσμο.
Αν κάθε χρόνο εκπονεί και κάποιου είδους ισολογισμό των αλληλοαναιρούμενων δράσεών του, με τη φιλοδοξία να ισοσκελίσει τα μεγέθη της καταστροφής και της σωτηρίας, υποθέτω ότι θα τρομάζει κι ο ίδιος με το τερατώδες έλλειμμα στο ισοζύγιο του οίκτου του.
Από τον "Επενδυτή" 22/12/2012   
                                   Διαβάστε:Θεωρίες για την υπεραξία...

Μπέρτολντ Μπρεχτ, «Η όπερα της πεντάρας»

Μπέρτολντ Μπρεχτ, «Η όπερα της πεντάρας» 

Το έργο επικεντρώνεται σε ιστορίες της αστικής τάξης. Στο βικτωριανό Λονδίνο, πρωταγωνιστής είναι ο περιβόητος Μακίθ (Μάκι Μέσερ ή Μακ ο Μαχαιροβγάλτης), που παντρεύεται την Πόλι Πίτσαμ.

Στην Πρώτη Πράξη, ο Μπρεχτ παρουσιάζει το μαγαζί του Τζόναθαν Πίτσαμ, του αφεντικού των ζητιάνων του Λονδίνου, στους οποίους πουλάει προστασία, τους εκμεταλλεύεται και διεκδικεί μερίδιο από τα καθημερινά "κέρδη" τους, ασκώντας κριτική στο καπιταλιστικό σύστημα, προβάλλοντας την εικόνα ότι τα πάντα μπορούν να γίνουν "εμπόριο", ακόμα και η ελεημοσύνη.

πατηστε εδω...

Ο Πίτσαμ ανακαλύπτει ότι η κόρη του, η Πόλι, που τη θεωρεί ιδιοκτησία του, έχει μπλέξει με τον περιβόητο κακοποιό Μακίθ.
Η ίδια η Πόλι εκείνο το βράδυ παντρεύεται το Μακίθ σε ένα σταύλο και διασκεδάζει μαζί με τη συμμορία του, παριστάνοντας την "Τζένη των Πειρατών".

Γυρίζοντας σπίτι, ανακοινώνει στους γονείς της το γάμο της, αλλά και το ότι ο αρχηγός της αστυνομίας Τάιγκερ Μπράουν διασκέδασε μαζί τους,καθώς αυτός και ο Μακίθ είναι στενοί φίλοι από το στρατό.
Ο γάμος αυτός εξοργίζει τον πατέρα της, ο οποίος πασχίζει να στείλει τον Μακίθ στην κρεμάλα.

Η Πόλι αναφέρει στο Μακίθ τις προσπάθειες του πατέρα της κι αυτός αποφασίζει να φύγει από το Λονδίνο, αφήνοντας διάφορες "δουλειές" στην Πόλι.
Πριν φύγει, επισκέπτεται την Τζένι, πρώην αγαπημένη του, χωρίς να ξέρει ότι έχει δεχτεί λεφτά από την κυρία Πίτσαμ για να τον καταδώσει.
Παρά τη φιλία του με τον αρχηγό της αστυνομίας Μπράουν, συλλαμβάνεται και οδηγείται στη φυλακή.
Εκεί εμφανίζονται η Πόλι μαζί με τη Λούσι, την κόρη του Μπράουν, όπου μεσολαβεί μια σκηνή ζήλιας και τσακωμού...

Η Λούσι μηχανορραφεί για την απόδραση του Μακίθ, ενώ ο Πίτσαμ απειλεί τον αστυνόμο Μπράουν ότι θα εξαπολύσει όλους τους ζητιάνους του κατά την τελετή στέψης της βασίλισσας, κάτι που θα στοίχιζε τη θέση του.
Η Τζένι απαιτεί τα χρήματά της από την κυρία Πίτσαμ, η οποία αρνείται.
Ο Μπράουν μαθαίνει ότι οι ζητιάνοι έχουν ήδη λάβει θέσεις και ο μόνος τρόπος να σώσει τον ίδιο και τη θέση του στην αστυνομία είναι να συλλάβει και να εκτελέσει το Μακίθ.
Ο Μακίθ οδηγείται και πάλι στη φυλακή, αλλά αυτή τη φορά κανείς δεν μπορεί να μαζέψει τόσα χρήματα για να εξαγοράσει τους φύλακες.
Λίγο πριν την εκτέλεση, γίνεται η μεγάλη ανατροπή. Καταφτάνει απεσταλμένος της βασίλισσας, η οποία δίνει χάρη στο Μακίθ και του χορηγεί αποζημίωση και ένα κάστρο με τίτλο.
Σύσσωμος ο θίασος στο φινάλε τραγουδάει μια παράκληση να μην τιμωρούνται τόσο αυστηρά τα αδικήματα.

Είκοσι χρόνια "Γόρδιος Δεσμός" και συνεχίζει...

 Ο "Γόρδιος Δεσμός" ξεκίνησε το ταξίδι του στα μουσικά δρώμενα το 1992 από την Κόρινθο,όπου πρωτοεμφανίστηκε στις εκδηλώσεις της Λέσχης Τζαζ Κορίνθου με την οποία συνεργάστηκε πολλά χρόνια. 

 Αδιάλειπτα  συμμετέχει σε φεστιβάλ νεολαιών σε πολλές πόλεις της χώρας,ενώ μόνιμα συνεργάζεται με φορείς πολιτισμού,κυρίως στο νόμο Κορινθίας.
 Επιλεκτικά έχει εμφανιστεί,σε ζωντανή μετάδοση,στο Β’ πρόγραμμα της ΕΡΑ καθώς και σε Αθηναϊκές μουσικές σκηνές όπως: "Σκιά του φεγγαριού", "Αισώπου Μύθος", "Μποέμισσα"," Συρμός", "Χαμάμ" κα..
Σημαντικές στιγμές της πολύχρονης διαδρομής του συγκροτήματος είναι:
Η εμφάνιση στα εγκαίνια του θεάτρου Εξαμιλίων «Μίκης Θεοδωράκης» στην Κόρινθο, τιμώντας με αυτό τον τρόπο τον μεγάλο Έλληνα συνθέτη.

  

Οι  δύο συναυλίες στις πόλεις Βούκοβαρ και Βελιγράδι, στην εμπόλεμη τότε, Γιουγκοσλαβία.
Η συμμετοχή στην εκδήλωση του Ταμείου Θράκης για την παρουσίαση του βιβλίου με τις αφηγήσεις της Αγγέλας Παπάζογλου
Το αφιέρωμα μνήμης,με αφορμή τα 20 χρόνια από το θάνατο του Μάνου Λοΐζου.

Τον Οκτώβριο του 2002,ο  "Γόρδιος Δεσμός" έπαιξε στη Νάπολη της Ιταλίας σε φεστιβάλ Οικολογικών Κινημάτων (σε συνεργασία με την «Απολλώνια Ακαδημία» της Κορίνθου).
  Το 2005 εμφανίζεται στο Βραχάτι ,σε ένα αφιέρωμα για τα 80 χρόνια του Θεοδωράκη και παίζει «Τα Βραχατιώτικα», τραγούδια που έγραψε ο Μίκης εκεί.

Το 2007 το συγκρότημα τραγούδησε,μελοποιώντας στίχους του αγωνιστή Γ. Σάμιου,σε ένα ξεχωριστό αφιέρωμα  που διοργάνωσε ο σύλλογος Φιλολόγων Ν. Κορινθίας (29-4-07).
 Τον Ιούνιο του 2011 ο Γόρδιος Δεσμός στο Δημοτικό Θέατρο Νταμάρι Βριλλησίων "Αλίκη Βουγιουκλάκη" θα συνοδεύσει μουσικά την παράσταση, "Το μεγάλο μας τσίρκο",του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου.

   Ο "ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ" ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Το Νοέμβρη του '11 θα κάνει αφιέρωμα στα τραγούδια του Πολυτεχνείου στο Δημοτικό Θέατρο Κορίνθου, επίσης θα τραγουδήσει "Αντάρτικα Τραγούδια" στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Λουτρακίου - Περαχώρας.

Η συνέχεια του 2012 είναι μία από τις αγαπημένες περιόδους του Γόρδιου Δεσμού.
Είχε την τύχη να συνεργαστεί με το γνωστό Θέατρο Περιγιαλίου και να παρουσιάσει 4 θεματικά αφιερώματα: με μουσική και παρουσίαση video, με τη βοήθεια του Στέφανου Τομαρά (στην επεξεργασία του video).
1. Από τον Τσιτσάνη στο Χατζιδάκι
     2. Τα Ζεϊμπέκικα του Μίκη Θεοδωράκη
    3. 30 χρόνια απουσίας - Μάνος Λοϊζος
                  4. Αφιέρωμα στις μελωδίες της Παλιάς Αθήνας
             5.Δημήτρης Μητροπάνος -Νίκος Παπάζογλου

   Ο "Γόρδιος Δεσμός" αντιλαμβανόμενος ως οφειλόμενη υποχρέωση,την παρουσία του στα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα...δηλώνει έμπρακτα  την στήριξή του σε φορείς της πόλης της Κορίνθου,συμμετέχοντας αφιλοκερδώς σε:
Συναυλία στις Δικαστικές Φυλακές Κορίνθου
ΚΑΠΗ Κορίνθου, Κέντρο ΑΜΕΑ
Συνέδριο Αποδήμων Κορινθίων
Αντιπολεμικές εκδηλώσεις για την Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ
Ίδρυμα επανένταξης ΑΚΕΣΩ
Πανελλήνιο Σύλλογο Αιμοδοτών
Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου κ.ά.

                                                         ΘΕΑΤΡΟ:
Μία ακόμη σημαντική δραστηριότητα του ΓΟΡΔΙΟΥ ΔΕΣΜΟΥ είναι η συνεργασία του με σημαντικά θεατρικά ερασιτεχνικά σχήματα της πόλης της Κορίνθου.
Το ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, Δημήτρης Νικολάου, γράφει τη μουσική και ο ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ την ερμηνεύει, στα παρακάτω θεατρικά έργα:

1997 «Αν μού τόλεγες πιο όμορφα» 4 μονόπρακτα των Γ. Σκούρτη-Μ. Ευθυμιάδη, που ανεβάζει το «Θεατρικό Εργαστήρι» του Δήμου Κορινθίων.
2003 «ο Πλούτος» κωμωδία του Αριστοφάνη, που ανεβάζει το Κορινθιακό Θέατρο «Βασίλης Ρώτας»
2004, πάλι το «Β. Ρώτας» ανεβάζει την τραγωδία «ΕΚΑΒΗ» του Ευριπίδη.
2005 «Ο ΛΕΠΡΕΝΤΗΣ» κωμωδία του Μ. Χουρμούζη, από το Κορινθιακό Θέατρο «Β. Ρώτας»
Ο Δημήτρης Νικολάου αποσπά το βραβείο Μουσικής, για τα δύο τελευταία έργα, στο 5ο και 6ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Ν. Ορεστιάδας, αντίστοιχα.
                                                ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
2005: 12 λαϊκά τραγούδια (live)
2008 1ο CD : 4 ποιήματα του Γ.Σάμιου σε μουσική του Δ.Νικολάου
Ενορχήστρωση και ηχοληψία: Θοδωρής Νικολάου
Παραγωγή: ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ
2011 2o CD με 13 τραγούδια σε στίχους και μουσική του Δημ. Νικολάου και ποίηση του Γ. Σκαρίμπα,
  Ενορχήστρωση: Θοδωρής Νικολάου
Τραγουδούν: Νανά Νικολάου, Ευγενία Γαβριηλίδη, Θοδωρής Νικολάου, Δημήτρης
Νικολάου
 Παραγωγή: ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ

           ΜΕΛΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ:

Ο ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ, σε σταθερή σύνθεση, αποτελείται από τους παρακάτω, μουσικούς:
1. Δημήτρης Νικολάου: κιθάρα, φωνή
2. Μπάμπης Βιώνης: τρίχορδο μπουζούκι, φωνή
3. Θοδωρής Νικολάου: τζουράς, φωνή
4. Νανά Νικολάου: φωνή, πλήκτρα
5. Ευγενία Γαβριηλίδη: φωνή, τουμπελέκι

Κατά καιρούς συνεργάζεται και με άλλους μουσικούς ανάλογα με τις ανάγκες του

Κάλαντα Πελοποννήσου

Παρασκευή 21 Δεκέμβρη,ο Λουδοβίκος των Ανωγείων στον Στάβλο

Ο Μάνος Χατζιδάκις έλεγε ότι «ο Λουδοβίκος είναι μία μουσικοποιητική παρουσία. 
Ο ήχος του έρχεται από το άρωμα του κρητικού βουνού και δεν κολακεύει εύκολα αισθήματα.
Η μουσική του είναι λαϊκή, βγαλμένη από ακριβό φίλτρο».
                 Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων στον Στάβλο (πατήστε εδώ...)




Μαζί του 3 εξαιρετικοί μουσικοί



Κοντογιάννης Γιώργης - λύρα , κρουστά



Σοφία Μαυρογεννίδου - φλάουτο , φωνή



Αντώνης Μιτακίδης - Κιθάρα

 Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου Ώρα έναρξης 22:00
Κρατήσεις 6944446717

«Παππού, πες της δασκάλας πως δεν είμαι μετανάστης...»

 Ο εγγονός του είναι Έλληνας. Στο σχολείο όμως τον αντιμετωπίζουν ως ξένο.
Ο ιστορικός Βασίλης Κρεμμυδάς αποφάσισε, έτσι, να θυμίσει την Ιστορία μέσα από ένα... παραμύθι
Πριν από μία δεκαετία όταν ο ισχυρός άνδρας της χειμαζόμενης ελληνικής οικονομίας Γιάννης Στουρνάρας ήταν διοικητής και διευθύνων σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας, ο μαρξιστής ιστορικός Βασίλης Κρεμμυδάς είχε τακτική επαφή μαζί του (και τον εκτίμησε πολύ) για μία σειρά εκδόσεων βασισμένων στα αρχεία της Εμπορικής, όπου αναδεικνυόταν η σχέση της οικονομικής περιπέτειας της σύγχρονης Ελλάδας με την κοινωνική περιπέτεια.

Αυτή τη σχέση υπαινίσσεται και το πιο πρόσφατο βιβλίο του, ο «Θείος από την Αμερική» (Εκδ. Τυπωθήτω), που είναι ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά, αλλά δεν είναι καθόλου αθώο.

Τώρα μάλιστα που με πρωθυπουργική εντολή μελετώνται αλλαγές στον νόμο για την απονομή ελληνικής ιθαγένειας, αυτό το εικονογραφημένο βιβλιαράκι γίνεται πολύ επίκαιρο και πολύ κρίσιμο.

Διότι εδώ ο Κρεμμυδάς χτυπά συναγερμό προς την Πολιτεία και προς την κοινωνία για την ξενοφοβία που φουσκώνει όσο βαθαίνει η οικονομική κρίση. Και φωτίζει τη δαιμονοποίηση των μεταναστών, ακόμη και των γεννημένων στην Ελλάδα, που αρχίζει όχι από τις χρυσαυγίτικες κινητοποιήσεις αλλά ήδη από τα δημοτικά σχολεία.
Οπως τα σχολεία στα οποία φοίτησε ο 12χρονος σήμερα εγγονός του, ο Νάμπα-Αλέξανδρος.
Ο Νάμπα είναι γιος της πρωτότοκης κόρης του ιστορικού, της Μαργαρίτας και του Σαμ από την Μπουρκίνα Φάσο που όταν πήρε το απολυτήριό του ταξίδεψε για να σπουδάσει και να γνωρίσει την Ευρώπη ώσπου τελικά ερωτεύτηκε την Ελλάδα και ρίζωσε αποκτώντας και την ελληνική υπηκοότητα.
Ο σοκολατένιος Νάμπα γεννήθηκε στην Αθήνα, οι γονείς του είναι έλληνες πολίτες, μια μέρα όμως μπήκε στο σπίτι του παππού του ανήσυχος και μπερδεμένος, λέγοντας: «Παππού, η δασκάλα στο σχολείο είπε πως εμείς οι μετανάστες πρέπει να διαβάζουμε περισσότερο!

                      Πες παππού πως δεν είμαι μετανάστης!
Τους βρίζουν όλοι και δεν τους θέλει κανένας!». Ο Βασίλης Κρεμμυδάς του απάντησε πως πριν από έναν αιώνα, όταν υπήρχε και πάλι κρίση, οι μετανάστες ήταν οι Ελληνες, και πήγαν μέχρι την Αμερική για να βρουν δουλειές, και έγιναν Αμερικανοί...
Λέγοντας όμως αυτά, αισθάνθηκε πως έχει χρέος ως ιστορικός να βγει από τα όρια της ακαδημαϊκής κοινότητας και να απευθυνθεί σε όλα τα παιδιά των μεταναστών εξηγώντας τις δυσκολίες της μετανάστευσης, τον αγώνα της ζωής, τη νοσταλγία της παλιάς πατρίδας, την αφομοίωση στη νέα πατρίδα.
Ετσι γεννήθηκε ο «Θείος από την Αμερική» που διδάσκει τη σύγχρονη ιστορία και την κοινωνική ευαισθησία, κλείνοντας το μάτι και στους μεγάλους που ρίχνουν στους μετανάστες την ευθύνη για τα δεινά της χώρας.

Συνέντευξη
Μικέλα Χαρτουλάρη

 Μόνο που εδώ ο Νάμπα λέγεται Ηριδανός και ο παππούς του, Αχιλλέας. Με αυτή την αφορμή «ΤΑ ΝΕΑ» έκαναν μια συζήτηση με τον Βασίλη Κρεμμυδά.
Τι έγινε στο σχολείο του Νάμπα, κύριε Κρεμμυδά;
Τον έβριζαν «αράπη» και «μαύρε», αρκετά παιδιά.
Ήταν στο δημόσιο της γειτονιάς, που το έκτισε ο Πικιώνης. Η μητέρα του διαμαρτυρήθηκε στη δασκάλα, τίποτα όμως δεν άλλαξε.
Τελικά τον πήγε σε άλλο σχολείο, στην Πλάκα, κοντά στο Μορφωτικό Ιδρυμα της Εθνικής Τράπεζας όπου εργάζεται.
Κι εκεί όμως ο Νάμπα αντιμετώπισε τη διάκριση, όχι πια τη φυλετική αλλά την πολιτισμική αφού η άλλη δασκάλα, τους είπε μαζί με άλλα δύο παιδιά (Αχμέντ και Νούντι στο βιβλίο) που είναι επίσης γεννημένα στην Ελλάδα, να διαβάζουν πιο πολύ επειδή είναι «μετανάστες», λες και βρίσκονται αυτομάτως πιο «πίσω» επειδή έχουν μια ρίζα ξένη.
Είναι και αυτό ένα από τα πρόσωπα του ρατσισμού και παρατηρείται σε σχολεία, σε χώρους εργασίας κ.α.
Επιπλέον, η στάση αυτή θυμίζει τα πολύ παλιά εθνικιστικά σύνδρομα, που δεν αρμόζουν ούτε σε δημοκρατίες ούτε σε κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η ελληνική κοινωνία δεν βλέπει ως ισότιμους συμπολίτες της τα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και αυτό με πονάει πολύ...
Αντιμετώπισαν ανάλογο
ρατσισμό τα παιδιά των Ελλήνων που μετανάστευσαν στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ού αιώνα;
Οχι. Θεωρούνταν αμερικανοί πολίτες και γι' αυτό μπόρεσαν να προκόψουν. Και το παιδί που γεννιέται από έλληνες γονείς στη Γαλλία, θεωρείται γαλλόπουλο και του δίνονται τα ίδια δικαιώματα που δίνονται στα παιδιά των Γάλλων. Αντίθετα, εγώ φοβάμαι πως το εγγόνι μου σε 15 χρόνια δεν θα βρίσκει δουλειά σε τούτο τον τόπο...
Οι αγωνιστές της ελληνικής Επανάστασης που μιλούσαν αρβανίτικα και όσοι
δεν κατάγονταν από αμιγώς ελληνική γενιά, βίωσαν άραγε
την ξενοφοβία και τις διακρίσεις που βιώνουν οι μετανάστες
στη σημερινή Ελλάδα;
Ίσα ίσα που θεωρήθηκαν Έλληνες. Υπήρχαν λ.χ. Βούλγαροι που βοήθησαν στην Επανάσταση, αλλά δεν αντιμετώπισαν ρατσισμό ούτε αντιμετωπίστηκαν ως «ξένοι» από την ιστοριογραφία.
Ποιες είναι, κατά τη γνώμη σας, οι ιστορικές ρίζες του ελληνικού ρατσισμού;
Πιστεύω πως η αρχή έγινε με τον εθνικό διχασμό, που ήταν πολιτικός και χώρισε τους Ελληνες σε βασιλικούς και βενιζελικούς.
Επειτα από την ίδρυση του Εργατικού πρώτα και έπειτα του Κομμουνιστικού Κόμματος, κυριάρχησε η διάκριση σε εθνικόφρονες και κομμουνιστές.
Και όταν έφτασε το κύμα των μικρασιατών προσφύγων, επικράτησε η αντιμετώπισή τους ως «διαφορετικών» (τόσο από τους βενιζελικούς όσο και από τους Κόκκινους) και έγιναν αυτοί πια οι «άλλοι», μέχρι που με τη σειρά τους κάποια στιγμή ενσωματώθηκαν και έγιναν ό,τι και η υπόλοιπη κοινωνία.
Εγώ πάντως δεν ξεχνάω τι τράβηξα ως χαρακτηρισμένος κομμουνιστής μέχρι να γίνω «κάτι».
Και ευγνωμονώ τον Ανδρέα που μετά το 1981 δεν γυρνάω πια πίσω μου να δω ποιος χωροφύλακας με παρακολουθεί...
Πιστεύω λοιπόν ότι ο ρατσισμός είναι δομικός στην ελληνική κοινωνία. Δυστυχώς.
Τότε ποιο μέλλον διαγράφεται για τα παιδιά των μεταναστών;
Η γενικευμένη κρίση, το 25% της ανεργίας (στο οποίο δεν μετριούνται οι μετανάστες με χαρτιά παραμονής), η φτώχεια, η ανασφάλεια, η εξάπλωση της Χρυσής Αυγής που έχει αναλάβει ρόλο διώκτη οποιουδήποτε δεν έχει λευκό δέρμα, θα εξαναγκάσουν αυτή τη γενιά να φύγει, κάτι που δεν συμφέρει την ελληνική οικονομία και φτωχαίνει την ελληνική κοινωνία, καταργώντας ουσιαστικά την πολυπολιτισμικότητα.
Εκτός αν τελικά η Πολιτεία αποφασίσει να εντάξει οργανικά αυτή την πραγματικότητα στους προγραμματισμούς της οικονομίας της.
Διότι από εκεί αρχίζουν όλα.

πηγή: «ΤΑ ΝΕΑ»

Επίκαιρο όσο ποτέ..."Κρίσις",σε θεατρική μορφή από τον Αντώνη Παπαϊωάννου

               Από τον Ιανουάριο στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ
"Κρίσις"
Από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Αρκάδιου Λευκού
σε θεατρική διασκευή Αντώνη Παπαϊωάννου

Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα μυθιστορήματα, ενός ξεχασμένου σήμερα λογοτέχνη, η "Κρίσις" του Αρκάδιου  Λευκού, επίκαιρο όσο ποτέ, παίρνει θεατρική μορφή,σε σκηνοθεσία Τόνιας Σταυροπούλου,στο θέατρο Αλκμήνη,μέσα από μια ενδιαφέρουσα προσωπική ερμηνεία του Βαγγέλη Λιοδάκη.

Το μυθιστόρημα, ένα σκληρό, μαύρο και σαρκαστικό αφήγημα κυκλοφόρησε το 1934 σε εποχή οικονομικής κρίσης και ξάφνιασε τους λογοτεχνικούς κύκλους για το εντελώς προσωπικό ύφος του συγγραφέα.
Αναφέρεται σ' έναν μισθοσυντήρητο υπάλληλο, ο οποίος σε πρώτο πρόσωπο διεκτραγωδεί και σαρκάζει την τραγική του οικονομική κατάσταση, αλλά καυτηριάζει και όσους ζουν πλουσιοπάροχα επειδή είχαν το θάρρος να κλέψουν δημόσιο χρήμα.
Όπως και τώρα έτσι και τότε, η Κρίση, είχε σχεδόν τις ίδιες αιτίες, αλλά δεν ήταν και ίδια για όλους.
Η έλλειψη λυρικών στοιχείων, η αμεσότητα στην αφήγηση, η τόλμη για εκμυστήρευση ακραίων καταστάσεων, ο απόλυτος ρεαλισμός, συνθέτουν ένα κείμενο ζωντανό, με δυνατές συγκινήσεις, πικρές αλήθειες και πολύ χιούμορ και σαρκασμό.

Σημαντική παρουσία στην παράσταση αποτελεί η ζωντανή συμμετοχή του μουσικού και τραγουδιστή Θανάση Βαλάσκα που θα συνεισφέρει με το μπουζούκι και τη φωνή του ένα μουσικό κλίμα - σχόλιο της εποχής- μέσα από σπάνια παλιά τραγούδια που επειλέγει η Έλενα Φαληρέα.

Το μυθιστόρημα εξαντλημένο και σπάνιο πια σήμερα έχει γνωρίσει τρεις επιτυχημένες εκδόσεις και αποτελεί σημείο αναφοράς πληθώρας κριτικών και μελετητών της λογοτεχνίας, μέσα στα χρόνια.

Η "Κρίσις" έρχεται σα συνέχεια της προσπάθειας του Αντώνη Παπαϊωάννου και της Τόνιας Σταυροπούλου να μεταφέρουν στο θέατρο σπουδαία και σπάνια κείμενα της λογοτεχνίας μας, όπως είχαν κάνει με επιτυχία στην προηγούμενη δουλειά τους με τίτλο "Ο χορός των επίπλων" πάνω στο αυτοβιογραφικό κείμενο του ποιητή Ρώμου Φιλύρα "Η ζωή μου στο Δρομοκαϊτειο".
                                               ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: Αρκάδιος Λευκός
Θεατρική Διασκευή: Αντώνης Παπαϊωάννου
Σκηνοθεσία; Τόνια Σταυροπούλου
Ερμηνεία: Βαγγέλης Λιοδάκης
Μουσική ερμηνεία: Θανάσης Βαλάσκας
Μουσική επιμέλεια: Θανάσης Βαλάσκας, Έλενα Φαληρέα
Επιμέλεια σκηνικού χώρου, κίνηση: Δημήτρης Ράϊκος
Κοστούμια: Έλενα Βαρδαβά

Κωστουλάκης Κωνσταντίνος (Λευκός Αρκάδιος)

                                             ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΛΕΥΚΟΣ (1905-1983)
Ο Αρκάδιος Λευκός (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Κωστουλάκης) γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ως δημόσιος υπάλληλος σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, τη Θεσσαλονίκη και τέλος στην Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του.
Την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1932 με τη δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Εστία της νουβέλας "Σε πόλεμο με τον εαυτό μου", η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κριτικούς.
Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματος Κρίσις… στη Θεσσαλονίκη (1934) και τρία ακόμη μυθιστορήματα με μεγάλα χρονικά διαστήματα ανάμεσά τους, ως το 1971 οπότε τιμήθηκε με το δεύτερο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το έργο του "Συλλογή από μαχαίρια", βράβευση η οποία προκάλεσε την οργισμένη αντίδρασή του.

Στο χώρο των λογοτεχνικών περιοδικών της εποχής οι εμφανίσεις του Λευκού σπανίζουν - κάποιες δημοσιεύσεις αποσπασμάτων έργων του σε περιοδικά όπως οι Μακεδονικές Ημέρες (1935), Μορφές (1948), Ποιητική Τέχνη (1948).

Ο Αρκάδιος Λευκός τοποθετείται χρονικά στο χώρο της πεζογραφίας της γενιάς του Τριάντα και το σύνολο του πεζογραφικού του έργου κινείται θεματικά γύρω από τη ζωή περιθωριακών ανθρώπινων τύπων με στοιχεία κοινωνικού προβληματισμού.
                             
                                           Εργογραφία
• Κρίσις… Θεσσαλονίκη, 1934
• Κίτρινο και γαλάζιο
• Δαίμονες και σταυροί
• Πίσω απ’ τον ήλιο
• Συλλογή από μαχαίρια
• Όμποε

'Εφυγε ο Άλκης Αλκαίος

Έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 63 ετών ο ποιητής και στιχουργός, 'Αλκης Αλκαίος.

Ο Άλκης Αλκαίος,Έλληνας ποιητής και στιχουργός,γεννήθηκε κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα και από μικρή ηλικία πολιτογραφήθηκε κάτοικος Πάργας. 
Με ισχυρό και μεστό λόγο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα Ελληνικά Γράμματα το 1967, με την έκδοση ενός μικρού δοκιμίου πάνω στον ποιητή Κ.Γ. Καρυωτάκη.
Το 1983 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΕΤ.ΝΕ.Μ.,ιδρυτής της οποίας ήταν ο Θάνος Μικρούτσικος, το βιβλίο του Εμπάργκο - Ποιήματα, απ' όπου και το εμβληματικό ποίημα "Πρωινό τσιγάρο", αφιερωμένο στη μνήμη του τότε πρόωρα χαμένου Μάνου Λοΐζου.
Από τα τέλη της δεκαετίας του '70 χρονολογείται η γνωριμία του με τον συνθέτη Θάνο Μικρούτσικο, η οποία και οδήγησε σε μία από τις μακροβιότερες και σπουδαιότερες συνεργασίες δημιουργών στο ελληνικό τραγούδι, με δίσκους ορόσημα όπως το Εμπάργκο (1982) (πατήστε εδώ)και Στου Αιώνα Την Παράγκα (1996).

Στο χώρο της δισκογραφίας, άλλες σημαντικές συνεργασίες του υπήρξαν εκείνες σε δίσκους του Νότη Μαυρουδή, του Σωκράτη  Μάλαμα ( ακούστε εδώ), του Μίλτου Πασχαλίδη, του Μάριου Τόκα κ.ά.
Δημιουργός αποτραβηγμένος από τα ΜΜΕ και τις δημόσιες εμφανίσεις, θεωρείται από τους σημαντικότερους ποιητές του ελληνικού τραγουδιού, εξαρχής αποδεικνύοντας ένα υψηλό επίπεδο γραφής, ωστόσο παρέμεινε σχετικά ολιγογράφος.

Η κηδεία του 'Αλκη Αλκαίου θα γίνει αύριο στην Πάργα.

Ένα ακόμα καινούργιο τραγούδι με την φωνή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη ξεκινάει την πορεία του...

     Ελευθερία  Αρβανιτάκη    «Μη Φεύγεις Μη Μένεις» 

Ακούστε  το ηχητικό
πατώντας...ΕΔΩ

           Μετά από την ιδιαίτερα επιτυχημένη πορεία του πρώτου single «Το άρωμα», η Ελευθερία Αρβανιτάκη μας χαρίζει ένα ακόμη πολύτιμο τραγούδι προπομπό του επερχόμενου άλμπουμ της με τίτλο «ΙΣΤΟΡΙΕΣ» που θα κυκλοφορήσει σύντομα από την Universal Music.
Σε μουσική Νίκου Αντύπα και στίχους του Νίκου Μωραϊτη το «Μη φεύγεις, μη μένεις» θα μας συντροφεύσει όλο τον χειμώνα και θα μας γεμίσει προσμονή για το νέο άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει στα τέλη Ιανουαρίου του 2013.
Η ενορχήστρωση είναι του Soumka και η παραγωγή του Γιώργου Κυβέλου για την Universal Music.

Οι στίχοι του Βασίλη Κανιάρη “ντύνουν” μουσικά την εικαστική έκθεση «ξεΡιζωμένοι»,στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων

  Έως τις 13 του Δεκέμβρη συνεχίζεται η εικαστική έκθεση «ξεΡιζωμένοι» της Εύας Μελά, με θέμα την ανεργία και τη μετανάστευση, στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα» (πρώην πιλοποιείο Πουλόπουλου, Ηρακλειδών 66, Θησείο, μετρό «Κεραμεικός»). Συμμετέχει φιλικά ο Νίκος Χριστοφοράκης.   

"Οι αλεπούδες
του Βερολίνου" 

Στις 12/12, στις 8 μ.μ., στο χώρο της έκθεσης θα δοθεί συναυλία με τους Νανά Νικολάου, Νίκο Βαρελά και Γιώργο Αραπάκη, με νέα τραγούδια τους σε στίχους Βασίλη Κανιάρη. 
Οι στίχοι των τραγουδιών περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Βασίλη Κανιάρη «Οι αλεπούδες του Βερολίνου» (εκδόσεις «Εντός»).    

Βασίλης Κανιάρης

Ο Βασίλης Κανιάρης γεννήθηκε το 1962 στο Σούλι Κορινθίας και κατοικεί στην Κόρινθο,όπου και εργάζεται στην πρώην Νομαρχία.
Το 1991 ίδρυσε τον ραδιοφωνικό σταθμό
«ΝΕΟΛΑΙΑ FM 106.4», που λειτούργησε με έδρα την Κόρινθο έως το 2004.
Συνεργάστηκε με τον 90.2,το περιοδικό «Δίφωνο» και με τη Λιάνα Κανέλλη.
Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια στιχουργικής από τον Μιχάλη Μπουρμπούλη.
Έχει γράψει έως τώρα τους στίχους περίπου 150 τραγουδιών.Ένα από τα λαϊκά του τραγούδια,που ξεχωρίζει,είναι «Το τρένο το νυχτερινό»,που περιλαμβάνεται στο δίσκο του Μανώλη  Μητσιά,με τον γενικό τίτλο «Ένα τσιγάρο κι ένας ψεύτης».

  Ώρες λειτουργίας της έκθεσης: Καθημερινά (και Σάββατο): 10 π.μ. - 8 μ.μ., Κυριακή: 10 π.μ. - 2 μ.μ., Δευτέρα: Κλειστά.

Μεγάλες Μέρες της Νεμέας:Το ταξίδι ξεκίνησε,με πολύ μεγάλη επιτυχία...

Το ταξίδι ξεκίνησε,με πολύ μεγάλη επιτυχία,από το Βόλο...
                Το οδοιπορικό συνεχίζεται το Φλεβάρη στα Γιάννενα...
                                                     Και θα συνεχιστεί σε πολλά μέρη της Ελλάδας.

Την ευκαιρία να γνωρίσουν αλλά και να δοκιμάσουν τα εκλεκτά κρασιά των παραγωγών της Νεμέας είχαν οι λάτρεις του κρασιού,στο Βόλο.
Στο ξενοδοχείο ΞΕΝΙΑ παρουσιάστηκαν ερυθροί και ροζέ οίνοι από την ποικιλία Αγιωργίτικο αλλά και εξαιρετικά λευκά κρασιά, που συμπλήρωναν την παλέτα μιας απολαυστικής οινικής εμπειρίας.
Όπως ανέφεραν οι παραγωγοί της Νεμέας, το ποικιλόμορφο και γόνιμο έδαφος της περιοχής, ιδανικό για αμπελοκαλλιέργεια με πρωτεύουσα ποικιλία το Αγιωργίτικο, την καθιστούν μια από τις πιο σημαντικές οινοπαραγωγικές περιοχές της Ελλάδας.
Ο Οινοποιητικός Συνεταιρισμός Νεμέας στο κέντρο αυτής της περιοχής και έχοντας μέλη πάνω από 1.000 καλλιεργητές, είναι σήμερα ο πρωτεργάτης της προσπάθειας ανάδειξης των καρπών αυτού του ευλογημένου τόπου.

Ο Οινοποιητικός Συνεταιρισμός Νεμέας ιδρύθηκε το 1937 και σήμερα έχει περισσότερους από 1000 συνεταίρους και οινοποιεί ετησίως 10.000 τόνους σταφύλι, γεγονός που τον καθιστά έναν από τους μεγαλύτερους παραγωγούς της Ελλάδας.
Πρωταρχικός του στόχος είναι η διαφύλαξη της παράδοσης και η διάδοση του Αγιωργίτικου, της αρχαιότερης ελληνικής ποικιλίας, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου.

Στον πλούτο της περιοχής αναφέρθηκε ο κ. Βαγγέλης Ανδριανάκος, Δήμαρχος Νεμέας, τονίζοντας ότι : «Η εκδήλωση στο Βόλο είναι ο πρώτος σταθμός ενός ταξιδιού που ξεκινήσαμε θέλοντας τις «Μεγάλες μέρες της Νεμέας» να τις ταξιδεύσουμε σε όλη της Ελλάδα. Μέσω της εκδήλωσης τα οινοποιεία της περιοχής παρουσιάζουν τον ελληνικό τους πλούτου σε επαγγελματίες του χώρου αλλά και σε όλο τον κόσμο. Σκοπός μας είναι να έρθουμε κοντά με τις επιχειρήσεις και να τους παρουσιάσουμε την Νεμέα αλλά και τον πλούτο της».

94 χρονια ΚΚΕ

Στα  94 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ...

Ενενήντα τέσσερα χρόνια πρωτοπόρας δράσης, ζυμώνει το νου και την καρδιά των εργατών, δένει τ' ατσάλι των μαχητών του αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Το ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του το 1918, ενσάρκωσε ό,τι πιο πρωτοπόρο είχε κατακτήσει η ανθρώπινη σκέψη μέσα από την ιστορία της δράσης των λαϊκών μαζών και το έκφρασε με τον ταξικό προλεταριακό διεθνιστικό του χαρακτήρα, με την πολιτική και το πρόγραμμά του.

Από το πρώτο ακόμη συνέδριό του, μίλησε ξεκάθαρα για την ανάγκη της πολιτικής και οικονομικής οργάνωσης της εργατικής τάξης σε δικό της ξεχωριστό ταξικό επαναστατικό κόμμα, με σκοπό την κατάκτηση της εξουσίας, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ανταλλαγής, ξεκαθαρίζοντας ότι πηγή της εκμετάλλευσης είναι η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Από την πρώτη, δε, στιγμή τάχθηκε αλληλέγγυο με τους ταξικούς αδελφούς σ' όλη τη Γη, αποδεικνύοντας το διεθνιστικό του χαρακτήρα, αδιάσπαστη αρχή του ταξικού επαναστατικού κόμματος και τάχθηκε στο πλευρό της Οχτωβριανής Επανάστασης.

Στην 94χρονη πορεία του, το Κόμμα μας υπερασπίστηκε με συνέπεια τους ανθρώπους του μόχθου. Στάθηκε στην πρώτη γραμμή των λαϊκών αγώνων, παλεύει για τη χειραφέτηση των εργαζομένων από την ιδεολογική και πολιτική επιρροή της αστικής τάξης, των κομμάτων της. Παλεύει για να συνειδητοποιούν ότι η πραγματοποίηση των συμφερόντων των λαϊκών δυνάμεων δε θα ευοδωθεί στα πλαίσια του καπιταλισμού, αλλά σε σύνδεση με την πάλη για την ανατροπή του. Πράγμα που απαιτεί να σφυρηλατούν την ενότητα, την οργάνωσή τους, τη συμμαχία τους, στον ανειρήνευτο αγώνα ενάντια στην αστική τάξη.
Στην πρώτη γραμμή των ταξικών αγώνων

Ετσι, το ΚΚΕ σ' όλη την ιστορική του διαδρομή έδωσε και δίνει όλες του τις δυνάμεις, με συνέπεια αποφασιστικότητα, μαχητικά, πληρώνοντας ακόμη και με το αίμα και τη ζωή των στελεχών και των μελών του, για να ζήσει ο λαός μας καλύτερες μέρες. Η σφραγίδα του βρίσκεται ανεξίτηλη στις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, σ' όλη την πορεία του λαϊκού κινήματος, έτσι ώστε η νεότερη Ιστορία της Ελλάδας να είναι συνυφασμένη με τη δράση του ΚΚΕ.

Αντιτάχθηκε σθεναρά σ' όλες τις επιθέσεις και την τρομοκρατία του κεφαλαίου ακόμη κι αν αυτό σήμαινε διώξεις, φυλακίσεις, εξορίες, δολοφονίες και εκτελέσεις στελεχών του. Το 8ωρο, το 7ωρο, η Κοινωνική Ασφάλιση, οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, τα μέτρα προστασίας των ανέργων, η πάλη για την ισοτιμία των γυναικών, για τα δικαιώματα της νεολαίας στη μόρφωση, τη δουλειά, την ψυχαγωγία, τον αθλητισμό, η δημόσια δωρεάν Παιδεία, η Υγεία αποτελούσαν, και συνεχίζουν, το περιεχόμενο της ασίγαστης πάλης του ΚΚΕ, που έδενε πάντα αυτόν τον αγώνα με την πάλη για το σοσιαλισμό. Αντιπάλεψε και αντιπαλεύει τη συμμετοχή της χώρας στην ιμπεριαλιστική δράση, στο ΝΑΤΟ, στην ΕΟΚ τη σημερινή ΕΕ, που αποτελούν οργανισμούς στραγγαλισμού του λαού.

Μα πάνω απ' όλα, το Κόμμα μας πρωτοστάτησε σ' όλες τις μεγάλες στιγμές της Ιστορίας του λαού μας, σ' αυτές που η άρχουσα τάξη έβαζε πάνω απ' όλα τα συμφέροντά της. Το ΚΚΕ, χωρίς να υπολογίζει κόπους και θυσίες, έγραψε τις πιο ηρωικές παραδόσεις, παρακαταθήκη για το σήμερα.

Είναι το Κόμμα που ηγήθηκε του μεγάλου Επους της Εθνικής Αντίστασης και της απελευθέρωσης του λαού μας από τη γερμανική ιμπεριαλιστική υποδούλωση και κατοχή, αφού ήταν ο νους και η καρδιά του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Πρωτοστάτησε στη λαϊκοαπελευθερωτική πάλη του ελληνικού λαού σε αντίθεση με την ηττοπαθή στάση της άρχουσας τάξης, που ένα μέρος της συνεργάστηκε με τον καταχτητή και ένα άλλο το φιλοβρετανικό έφυγε από την Ελλάδα, εγκαταλείποντας το λαό έρμαιο στη γερμανική κατοχή.

Αλλά και στη συνέχεια, όταν η αστική τάξη, προκειμένου να εγκαθιδρύσει τη δική της εξουσία, αποφάσισε ένοπλα να τσακίσει μαζί με τους Αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές το λαϊκό κίνημα, τότε που ο λαός βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα: Υποταγή ή οργάνωση της πάλης και αντεπίθεση; Το ΚΚΕ έδωσε τη δύναμη στο λαό να επιλέξει το δεύτερο δρόμο, όπως κάθε λαός που αρνείται να δεχτεί την ταπείνωσή του. Μπήκε επικεφαλής της τρίχρονης αντιιμπεριαλιστικής πάλης του λαϊκοεπαναστατικού κινήματος. Και γεννήθηκε ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας.

Ο αγώνας του ΔΣΕ αποτελεί την κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα στον 20ό αιώνα, το μεγαλύτερο δημιούργημα του ΚΚΕ. Αποπνέει μόνο δίκιο και ηθική, επειδή δίκιο και ηθική αποπνέει ο ανυποχώρητος αγώνας της εργατικής τάξης, ο αγώνας του ΚΚΕ.

Το δρόμο της αντίστασης, σε άλλες συνθήκες, επέλεξε το ΚΚΕ και στα χρόνια που ακολούθησαν την ήττα του ΔΣΕ, μέχρι την κατάρρευση της δικτατορίας του 1967 - 1974. Στις φυλακές και στις εξορίες, στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στην παρανομία και στην πολιτική προσφυγιά, χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες κράτησαν ψηλά τη σημαία των ιδανικών του ΚΚΕ και με τεράστιο προσωπικό κόστος αρνήθηκαν να το αποκηρύξουν, αρνήθηκαν να υπογράψουν δήλωση μετανοίας.
Κρίση και διέξοδος

Τον ίδιο δρόμο ακολουθεί το ΚΚΕ μέχρι σήμερα, που το σημαντικότερο στοιχείο των εξελίξεων είναι η οικονομική κρίση που εκδηλώνεται ευρύτερα στον καπιταλιστικό κόσμο. Η κρίση ανέδειξε, ακόμη πιο ανάγλυφα, τον ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής των κομμάτων του «ευρωμονόδρομου», ανέδειξε όμως και πιο ξεκάθαρα ότι στο πλαίσιο της πολιτικής διαχείρισης της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης υπάρχει διαπάλη ανάμεσα στα δύο διαφορετικά μείγματα πολιτικής και στη χώρα μας, ανάμεσα στην κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το μείγμα της πολιτικής της ΝΔ βασίζεται στην επιβολή δημοσιονομικών μέτρων, στο φτήνεμα της τιμής της εργατικής δύναμης, στην απελευθέρωση της αγοράς, στις ιδιωτικοποιήσεις, γιατί αυτή η πολιτική θα οδηγήσει δήθεν στην ανάπτυξη και στις επενδύσεις. Το άλλο μείγμα πολιτικής μιλά για ανάπτυξη και αναδιανομή, με διαγραφή μέρους του χρέους (αυτό είναι «κούρεμα» που θα φέρει νέα αντιλαϊκά μέτρα), διαπραγμάτευση της αποπληρωμής του υπόλοιπου μετά από μερικά χρόνια, με ανακεφαλαιοποίηση και δημόσιο έλεγχο των τραπεζών, ώστε να μπορούν να δανειοδοτήσουν τους λεγόμενους υγιείς μεγαλοεπιχειρηματίες, εξασφάλιση κρατικού χρήματος για επενδύσεις με φορολογία των πλουσίων. Βεβαίως, δε μιλά για φορολογία κεφαλαίου, γιατί οι καπιταλιστές θέλουν φοροαπαλλαγές για να επενδύσουν. Αλλά και η φορολογία των υψηλών εισοδημάτων θα δοθεί για επενδύσεις, επομένως ποια αναδιανομή. Οσο για αύξηση των μισθών στην ανάκαμψη, αυτή επηρεάζει αρνητικά τα κέρδη.

Από τα παραπάνω φαίνεται ότι και τα δύο μείγματα, που διαφέρουν μεταξύ τους, εφαρμόζουν πολιτική υπέρ του κεφαλαίου, αλλά εκφράζουν συμφέροντα διαφορετικών τμημάτων του. Για παράδειγμα, το μείγμα που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ το στηρίζει ένα μέρος του κεφαλαίου αλλά και μεσαίων στρωμάτων που προσεγγίζουν τους αστούς γιατί καταστρέφονται από την κρίση.

Ολες οι παραπάνω πολιτικές δεν πρόκειται να φέρουν βελτίωση στη θέση του λαού στην Ελλάδα. Διέξοδος από την κρίση σε όφελος της εργατικής τάξης, των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων μπορεί να έρθει μόνο με αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους και κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, που απαιτεί λαϊκή εξουσία και οικονομία.

Σήμερα, στη χώρα μας, υπάρχουν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για μια ριζικά διαφορετική οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας, η οποία μπορεί να διασφαλίσει την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών που συνεχώς διευρύνονται. Βασικό χαρακτηριστικό της λαϊκής οικονομίας είναι η μετατροπή της ιδιοκτησίας του μεγάλου κεφαλαίου σε κοινωνική κρατική ιδιοκτησία. Σε αυτήν τη γραμμή ρήξης και ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, πρέπει να ανασυνταχθεί και να βαδίσει το λαϊκό κίνημα, για να βάλει τη σφραγίδα του την κατάλληλη στιγμή. Στο σοσιαλισμό, ο πλούτος θα ανήκει στο λαό, θα εντάσσεται στην ανάπτυξη της οικονομίας σε όφελός του.
Οι αναπτυξιακές δυνατότητες

Η Ελλάδα διαθέτει ικανοποιητικό επίπεδο συγκέντρωσης της παραγωγής μέσων παραγωγής, εμπορικού δικτύου και ορισμένο επίπεδο ανάπτυξης σύγχρονης τεχνολογίας. Διαθέτει έμπειρο και πολυάριθμο εργατικό δυναμικό, με βελτιωμένο μορφωτικό επίπεδο και εξειδίκευση και πολυάριθμο επιστημονικό δυναμικό.

Η Ελλάδα μπορεί να αναπτύξει βιομηχανία και αγροτική οικονομία, ώστε να καλύπτει κάποιες ανάγκες που σήμερα καλύπτονται από εισαγωγές. Εχει αναξιοποίητο ορυκτό πλούτο απαραίτητη προϋπόθεση για ανάπτυξη της βιομηχανίας. Εχει βωξίτη που μπορεί να αναπτύξει τη βιομηχανία κάθε προϊόντος που έχει ως πρώτη ύλη το αλουμίνιο. Εχει νικέλιο που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ανθεκτικών κραμάτων με χάλυβα. Εχει ψευδάργυρο, χρυσό. Εχει λευκόλιθο, μάρμαρο, που λόγω της ποιότητάς του κατέχει εξέχουσα θέση στη διεθνή αγορά. Εχει λιγνίτη για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Εχει τεράστιο υδάτινο δυναμικό για την παραγωγή επίσης ηλεκτρικής ενέργειας.

Εχει πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Βόρειο Αιγαίο, στη λεκάνη Ρόδου, νότια της Κρήτης, στο Ιόνιο, στον Πατραϊκό Κόλπο. Υπάρχει υψηλό αιολικό δυναμικό και πηγές γεωθερμίας, ιδιαίτερα στα νησιά του Αιγαίου.

Εχει ήδη αναπτυγμένη βιομηχανία χάλυβα, σιδήρου, χαλκού, αμυντική βιομηχανία, βιομηχανία πλαστικών, παραγωγή τσιμέντου και άλλων οικοδομικών υλικών. Επίσης, η μηχανοποίηση του κλάδου των κατασκευών μπορεί να καλύψει γενικά τις ανάγκες κατασκευής δημόσιων έργων - κατασκευών, λαϊκής κατοικίας. Εχει, επίσης, δάση για ξυλεία και προϊόντα ξύλου.

Επίσης, η Ελλάδα είχε, άρα μπορεί να αναπτύξει αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή, που να καλύπτει όλες τις διατροφικές της ανάγκες και να κάνει εξαγωγές, αντί να εισάγει. Υπάρχει, επίσης, μεγάλη μηχανοποίηση της αγροτικής παραγωγής. Η Ελλάδα έχει σημαντική παραγωγή σιταριού, καλαμποκιού, άλλων δημητριακών, πατάτας φασολιών, διαθέτει υψηλής ποιότητας λάδι, οπωροκηπευτικά, κρασί, ροδάκινα, εσπεριδοειδή, σταφίδα, μέλι κ.ά. Η κτηνοτροφία της Ελλάδας παρουσιάζει υψηλό βαθμό συγκέντρωσης, και με κεντρικό σχεδιασμό μπορεί να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος των εγχώριων αναγκών κατανάλωσης σε πρόβειο γάλα, κρέας κ.λπ. αλλά και αναπτυγμένη βιομηχανία τροφίμων και ποτών. Επίσης, η αγροτική παραγωγή μπορεί να στηρίξει τη βιομηχανία τροφίμων. Εχουμε πολύ καλής ποιότητας βαμβάκι. Αντίστοιχα, διαθέτουμε σημαντική βάση παραγωγής κλωστοϋφαντουργίας, ένδυσης, υπόδησης καθώς και σχετική τεχνογνωσία. Δίπλα στην κοινωνική αγροτική παραγωγή θα υπάρχει και η συνεταιριστική παραγωγή για τους μικροπαραγωγούς.

Αυτή η ανάπτυξη θα εξαλείψει την ανεργία. Και σε τομείς υπηρεσιών, όπως π.χ. η Υγεία που σήμερα οι λαϊκές ανάγκες απαιτούν πολλαπλάσιο από το υπάρχον υγειονομικό δυναμικό, ή στον τομέα Παιδείας, μειώνοντας π.χ. τους μαθητές στις τάξεις, που χρειάζεται για να παρέχεται ολοκληρωμένη μόρφωση, ενώ σήμερα γιατροί, υγειονομικοί, δάσκαλοι και καθηγητές είναι άνεργοι, ή θεωρούνται πλεονάζον προσωπικό.

Βεβαίως, αυτή η ανάπτυξη δε χωρά στα πλαίσια της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Να, γιατί λέμε εργατική εξουσία, λαϊκή οικονομία και αποδέσμευση από τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και ενώσεις, όπως π.χ. Ευρωπαϊκή Ενωση, ΝΑΤΟ κ.λπ. Τότε θα αναπτύσσονται επωφελείς για το λαό σχέσεις με άλλες χώρες. Αυτή είναι η πολιτική πρόταση - διέξοδος του ΚΚΕ και είναι μονόδρομος για φιλολαϊκή έξοδο από την κρίση και ανάπτυξη σε όφελος των εργαζομένων.

post ...Κ ά β ο ς: 94 χρόνια ΚΚΕ

Πάμε για λίγο στις χίλιες και μια νύχτες της Ανατολής...

  Μισιρλού, που σημαίνει Αιγύπτια (από την τουρκική λέξη "Mısırlı"; που παράγεται από το αραβικό مصر, Miṣr, "Αίγυπτος" και σημαίνει "Αιγύπτιος/Αιγύπτια") είναι ο τίτλος ενός ελληνικού ρεμπέτικου τραγουδιού, που είναι σήμερα πολύ δημοφιλές σε τέσσερα εντελώς διαφορετικά είδη μουσικής: στο ρεμπέτικο, στη λαϊκή μουσική της Μέσης Ανατολής, στην εβραϊκή μουσική που παίζεται σε γάμους και γιορτές (Κλεζμέρ), και στο surf rock.
Το τραγούδι πρωτοπαίχτηκε από τη ρεμπέτικη ορχήστρα του Μιχάλη Πατρινού στην Αθήνα, το 1927. Όπως συνέβαινε και με σχεδόν όλα τα πρώιμα ρεμπέτικα τραγούδια, ο αυθεντικός συνθέτης του τραγουδιού έμεινε άγνωστος, και η σύνθεση κατοχυρώθηκε στον αρχηγό της κομπανίας. Η μελωδία κατά πάσα πιθανότητα συντέθηκε συλλογικά από τους μουσικούς, όπως συνέβαινε συχνά εκείνη την εποχή, ενώ οι στίχοι ήταν σχεδόν σίγουρα του Πατρινού. Στην αρχική έκδοση του τραγουδιού, το όνομα της κοπέλας του τίτλου προφερόταν από τον Πατρινό "Μουσουρλού", με βαριά Σμυρναΐικη προφορά. 

Το τραγούδι αρχικά γράφτηκε σαν ζεϊμπέκικο, σε πιο αργό ρυθμό και διαφορετικό τόνος απ' τη σημερινή "οριεντάλ" έκδοση χάρη στην οποία έχει γίνει γνωστό. Έτσι ακούγεται στην πρώτη γνωστή ηχογράφηση, που έκανε ο Πατρινός στην Ελλάδα γύρω στο 1930· μια δεύτερη ηχογράφηση έγινε απ' τον ίδιο στη Νέα Υόρκη, το 1931.

Το 1941 ο Νικ Ρουμπάνης, ένας ελληνοαμερικάνος δάσκαλος της μουσικής, κυκλοφόρησε μια ορχηστρική τζαζ εκτέλεση του τραγουδιού, αναφέροντας τον εαυτό του σαν συνθέτη. Μια και ο ισχυρισμός του αυτός ποτέ δεν αμφισβητήθηκε, θεωρείται ακόμα και σήμερα σαν ο συνθέτης του κομματιού. Οι S. Russell, N. Wise και M. Leeds αργότερα έγραψαν αγγλικούς στίχους για το τραγούδι. Ο Ρουμπάνης άλλαξε επίσης τον τόνο και τη μελωδία, δίνοντας στο τραγούδι τον ανατολίτικο ήχο με τον οποίο είναι γνωστό σήμερα.

Το τραγούδι διασκευάστηκε από τον surf κιθαρίστα Ντικ Ντέιλ (Dick Dale) στη δεκαετία του '60, όταν κάποιος απ' το κοινό του τον ρώτησε αν μπορούσε να παίξει ένα ολόκληρο τραγούδι πάνω σε μια μόνο χορδή της κιθάρας. Η εκτέλεση του Ντέιλ ήταν αυτή που έκανε γνωστό το τραγούδι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ντέιλ είχε Λιβανέζικες ρίζες και συχνά ανέφερε την επιρροή της Αρμένικης μουσικής στο κιθαριστικό του στυλ, κι έτσι πολλοί πίστεψαν κατά καιρούς ότι το τραγούδι ήταν Αρμένικο ή Λιβανέζικο. Η ανατολίτικη βερσιόν του τραγουδιού υπήρξε επί χρόνια πολύ δημοφιλής στη Μέση Ανατολή, κι έτσι αρκετοί από αυτή την περιοχή πιστεύουν ότι είναι παραδοσιακό τραγούδι της χώρας τους.

Το 1963, οι Beach Boys στο άλμπουμ τους Surfin' USA παρουσίασαν μια εκτέλεση του τραγουδιού παρόμοια με αυτή του Ντέιλ, κάνοντας έτσι τη Μισιρλού ένα κομμάτι της surf παράδοσης αλλά και της Αμερικάνικης ποπ κουλτούρας. Μέχρι σήμερα έχουν εμφανιστεί εκατοντάδες επανεκτελέσεις, από καλλιτέχνες όλων των ειδών.

Το 1994 η Μισιρλού -στη βερσιόν του Ντέιλ- έγινε ξανά επιτυχία, καθώς ακουγόταν στο σάουντρακ της ταινίας Pulp Fiction.

Το 2004, το τραγούδι επιλέχτηκε από την οργανωτική επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας σαν ένα από τα πιο γνωστά ελληνικά τραγούδια όλων των εποχών, και ακούστηκε στην τελετή λήξης των αγώνων.
Τελευταία, το 2006, η εκτέλεση του Ντέιλ ξανάγινε δημοφιλής, καθώς αποτέλεσε τη βάση για το single των Black Eyed Peas Pump It.

Στην Ελλάδα, τη Μισιρλού έχουν τραγουδήσει αρκετοί καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίος η Σοφία Βέμπο και ο Νίκος Γούναρης. Οι Last Drive έκαναν μια ορχηστρική surf διασκευή στο κομμάτι στο πρώτο τους άλμπουμ Underworld Shakedown το 1986. Αργότερα άλλη μια γκαράζ μπάντα, οι Sound Explosion παρουσίασαν τη δική της εκδοχή, σε πιο αργό τέμπο και πιο κοντά στην αυθεντική εκτέλεση, με τίτλο Misirlou the Greek.

Το Δελτίο των 8…Ο Παπακωνσταντίνου τραγουδά το διαπλεκόμενο παρόν μας !!!

 Όσες “αλήθειες” κι αν μου πούνε/ απ’ το δελτίο των οχτώ/
Ακόμη κι αν πυρποληθούνε πιστεύω μόνο τον καιρό/
Αχ! τον κακό τους τον καιρό…

Γραβατωμένος, τυπικός και «αποστεωμένος», όπως οι περισσότεροι παρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων παρουσιάζεται ο…Βασίλης Παπακωνσταντίνου στο video clip του ολοκαίνουργιου τραγουδιού του «Δελτίο των 8» σε μουσική του ίδιου και στίχους του στενού του συνεργάτη Οδυσσέα Ιωάννου.             

Στο δίσκο περιλαμβάνονται ακόμη 3 κομμάτια σε μουσική από τα Κίτρινα Ποδήλατα, μεταξύ και των οποίων και μια διασκευή ενός παλαιότερου τραγουδιού και 1 σε μουσική του ίδιου του καλλιτέχνη, όλα σε στίχους Οδυσσέα Ιωάννου.
Η ενορχήστρωση του δίσκου έγινε από τα Κίτρινα Ποδήλατα.